Dismiss Notice
Dear Guest , Navigation menu has been added to Our website, Put mouse cursor on menu's down Arrow and you can goto particular section of the website.

Deepashvini's-Azhagiya Poongatre(PPM2)-Story Thread

Discussion in 'Deepashvini's Novels' started by Srikala, Aug 27, 2017.

Thread Status:
Not open for further replies.
  1. Srikala

    Srikala 'உயிரோடு சதிராடும் உயிரே'

    Joined:
    Dec 10, 2016
    Messages:
    5,426
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

    தீபஸ்வினி இன்னுமொரு கதையுடன் நம்மை மகிழ்விக்க வருகிறார்... கண்ணா இரட்டை லட்டு திங்க ஆசையா என்பது போல்... லட்டு சாப்பிட நமக்கு என்ன கசக்கவா செய்யும்...? எல்லோரும் இப்போதிருந்தே தயார் தானே...? கதை மற்றும் கதைமாந்தர்களை பற்றி அவரே வந்து சொல்வார்... எப்போதும் போல் உங்கள் ஆதரவை அவருக்கு அளியுங்கள்...

    தலைப்பு : "அழகிய பூங்காற்றே"

    அன்புடன்,
    ஶ்ரீகலா :)
     
    radhaviswa, Kitte, boosan and 38 others like this.
  2. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    நான் வந்துட்டேன்..


    ஹாய் செல்லம்ஸ் பேபிஸ் குட்டிஸ்


    நான் : எல்லோரும் எப்படி இருக்கிங்க..


    செல்லம்ஸ்: (இவ்ளோ நாள் நல்லாத்தான் இருந்தோம் இப்போ நீ வந்துட்டேள்ள… இனி எப்படின்னு தெரியல)


    ஹி ஹி சரி சரி கதை எழுதுறேன்னு.. உங்க எல்லோரையும் ரொம்ப படித்திட்டேன்னு நினைக்கிறேன்


    (நினைக்கிறேன் இல்லம்மா அதுதான் உண்மை சரி இப்போ எதுக்கு வந்திருக்கே.. கதை ஏதும் சொல்ல வரலையே.. )



    அஸ்கு புஸ்கு… செல்லங்களா ஏதோ விட்ட குறை தொட்ட குறைன்னு சொல்ற மாதிரி.. நமக்குள்ளே ஏதோ ஒரு பந்தம் ஏற்பட்டு போச்சி.. அதை முறிக்கலாமா.. கூடாதில்லை, அதான்.. உங்க எல்லோரையும் ரெண்டு மாசம் கழிச்சி பார்க்க வந்திருக்கேன் அதுவும் ரெண்டு கதையோடு..


    (என்னது ரெண்டு கதையா.. நீ ஒரு கதை எழுதி முடிக்கிறதுக்குள்ள எங்களுக்கு மூச்சி வாங்குது, இதுல ரெண்டு கதையா வேணாம் ப்ளீச் சொன்னா கேளு தீபு வீ ஆர் பாவம்)


    நோ நோ நோ முடியாது நான் எழுத தான் போறேன் நீங்க படிக்க தான் போரிங்க, கமென்ட் பண்ண தான் போரிங்க, அதுக்கு நான் ரிப்ளை குடுக்க தான் போறேன் சொல்லிட்டேன்..


    (இந்தா இந்தா நிறுத்து நிறுத்து நாங்க கமென்ட் கொடுக்குறோம் ஓகே அது என்ன நீ ரிப்ளை கொடுப்பேன்னு கூசாமா சொல்லுறே.. முதல்ல ரிப்ளைனா என்னனு தெரியுமா உனக்கு)


    ஹி ஹி என்னை நல்லா புரிஞ்சி வச்சிருக்கிங்க பேபிஸ் சோ ஸ்வீட்


    ( சரி ஐஸ் வச்சது போதும் நீ வந்த விஷயத்தை முழுசா சொல்லி முடி.. அதுக்கு அப்புறம் நீ எழுதனுமா வேணாமானு கமென்ட் ல சொல்லுறோம்.)


    தேங்க்ஸ் பேபிஸ்….


    முதலில் உங்க எல்லோர் கிட்டையும் ஒரு சந்தோஷமான விஷயத்தை சொல்லிக்கிறேன்.. அது என்னன்னா

    “என் முதல் கதை”


    “உன் சுவாசத்தில் நான்” புத்தக வடிவில் வர இருக்கிறது செப்டம்பர் முதல் வாரத்தில்.. நான் ரொம்ப ஹேப்பி…

    நீங்களும் வாங்கி படிச்சி பார்த்துட்டு எப்படி இருக்குன்னு சொல்லனும்..


    அப்புறம்.. எனது இரண்டாவது கதை

    “புத்தம் புது மலரே”


    (அதுவும் புக்கா வந்திரிச்சா)


    பேபிஸ், நான் ஆசைப்படலாம் பேராசை படக்கூடாது.. இதுவேற விஷயம்..



    பிரேம், சிவா எல்லோருக்கும் பிடித்த கதாபாத்திரம் என்பது உங்களின் விமர்சனம் மூலம் நல்லாவே புரிஞ்சது…


    இந்த கதை 32 அத்தியாயம் வந்தது, நானும் கொஞ்சம் சின்ன கதையா எழுதணும் நினைச்சேன், ஆனா அதுபாட்டுக்கு நீண்டுகிட்டே போயிருச்சு. இதுக்கு மேல இழுத்தா நல்லா இருக்காதுன்னு முடிச்சிட்டேன்.. ஏன்னா புத்தம் புது மலரேவின் இரண்டாம் பாகம் எழுதணும் என்று தான்..


    சரி விஷயத்துக்கு வருவோம்..


    (அடிங்க நீ இன்னும் விஷயத்துக்கே வரலையா சுத்தம்)


    ஹா ஹா சொல்றேன் சொல்றேன்..


    ”புத்தம் புது மலரே” யின் அடுத்த பாகம்


    “அழகிய பூங்காற்றே” எனது நான்காம் கதை..


    செல்லம்ஸ் இதுவும் நார்மல் கதைதான் ஆனா என்னோட பாணியில் சொல்ல போறேன்.. அவ்ளவுதான்...


    கதையை பத்தி சொல்லனும்னா...

    கோபகார, ஸ்டேட்டஸ் பார்க்கும் பிரேம்..

    குறும்பு மட்டுமே தன் குணமாக கொண்டிருந்த சிவா.. இவர்களின் சீமந்திர புத்திரி யஷ்வந்திக்கா..


    இதுக்கு மேல நான் ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேன் ..


    கதையின் போக்கிலே தெரிஞ்சிக்கோங்க.. கண்டிப்பாக உங்களை சோதிக்க மாட்டேன்.. நீங்கள் விரும்பும் படி கதையை கொண்டு செல்ல முயற்சி பண்ணுறேன்..


    எனது இரண்டு கதைக்கும் கொடுத்த அதே ஆதரவை

    “அழகிய பூங்காற்றே”

    இந்த கதைக்கும் கொடுக்க வேண்டும்..என்று மனதார கேட்கிறேன்..



    இந்த கூட்டில் மீண்டும் எனக்கு இடம் அளித்த ஸ்ரீ அக்காக்கு நன்றி சொல்லிக்கிறேன்



    ஸ்ரீ அக்காவின் ஆசியோடும்..

    உங்களின் ஆதரவோடும்..

    என் தோழிகளின் துணையோடும்..


    என்றும் உங்கள்

    தீபஷ்வினி...




    இருங்க இருங்க இன்னும் முடியல இன்னும் இருக்கு.


    (என்னது இன்னுமாஆஆஆ)


    ஆமா எப்போ இருந்து பிரேம் சிவா உங்களை சந்திக்க வராங்கனு நான் சொல்லவே இல்லையே.. அது என்னன்னா நம்ம பிரேம் ஏதோ சொல்லனுமாம் உங்க கிட்ட.. அது என்னனு கொஞ்சம் கேட்டுருங்க ப்ளீச் எனக்காக…
     
  3. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்…


    எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க..

    நான் உங்கள் பிரேம்..




    என்னை நியாபகம் இருக்கா..

    என்னையும் என் மனைவி சிவ ரஞ்சனியை மறந்திருக்க மாட்டிங்கன்னு நினைக்கிறேன்


    உங்க எல்லோரையும் நான் ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்… அதான் மறுபடியும் உங்களை சந்திக்க வர போறேன்..


    எஸ் உங்க எல்லோரையும் என் பொண்ணு யஷ்வந்திக்கா கல்யாணத்துக்கு இன்வைட் பண்ணதான் இப்போ வந்திருக்கிறேன்..


    செப்டெம்பரில் கல்யாணம் வச்சிருக்கிறேன்…
    எல்லோரும் மறக்காம கல்யாணத்துக்கு வரணும், வந்து என் பொண்ணை வாழ்த்தனும்…



    என்றும் உங்கள்

    பிரேம்....

    You must be registered for see links
     
    Last edited: Aug 28, 2017
  4. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    ஹாய் செல்லம்ஸ்
    இன்று முதல் உங்கள் கைகளில்
    "உன் சுவாசத்தில் நான்"
    ஆன்லைன் ஷாப்பிங் (Udumalai.com, Marina books.com)

    மற்றும்.
    மதுரையில், செப்டம்பர் 1 முதல் 12 வரை நடக்க இருக்கு book fair ல் கிடைக்கும்..

    வாங்கி படிங்க படிச்சிட்டு உங்க கருத்தை சொல்லவும்...
    FB_IMG_15042547375091283.jpg
     
  5. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    images (9).jpg
    தீபஷ்வினியின்


    “அழகிய பூங்காற்றே”



    பூ 1



    அந்த மிகப்பெரிய திருமண மண்டபத்தில்...


    மஞ்சள் வண்ண ரோஜா மலர்களால் மண்டபத்தின் முகப்பு அலங்கரிக்கப்பட்டது

    மணமக்களின் பெயர்களும் அதே மஞ்சள் வண்ண ரோஜாக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு எல்லோரையும் கவர்ந்திழுத்தது...


    விஐபிக்களும், சொந்தங்களும் சுற்றமும் வந்தவண்ணம் இருக்க, குழந்தைகள் அங்கும் இங்கும் தங்களின் கவலை இல்லா உலகில் ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்…


    மணமேடையில் அய்யர் எல்லாம் தயார் நிலையில் வைத்து கொண்டிருக்க, லோகேஷ் ரித்தியின் மகன் ஆதி என்ற ஆதித்யனும், அருண் வசந்தியின் மகள் சமிக்ஷாவும் ஒருவரை ஒருவர் முறைத்துக் கொண்டு… அவருக்கு வேண்டியதை எடுத்து கொடுத்த வண்ணம் இருந்தனர்


    எல்லோரையும் பாசத்தால் அதட்டி வேலை வாங்கி கொண்டு அந்த வயதிலும் பத்மாவதி நிமிர்வுடனே இருந்தார் , அப்பொழுது அவரை நோக்கி வந்த கண்ணம்மா பத்மாவதியிடம்,


    “என்ன சம்பந்தி ஒரு இடத்தில் உக்காராம, எல்லா வேலையும் இழுத்துப் போட்டு செய்துக்கிட்டு இருக்கீங்க” என்று இயல்பாய் கேட்கவும்


    “எனக்கு வயசாயிடுச்சுன்னு சொல்லாம சொல்றீங்களா சம்பந்தி” என, அதற்கு கண்ணம்மாவை பத்மாவதி உள்ளுக்குள் முறைக்க...


    ‘ம்ம்ம் அப்புறம் கால்வலி கைவலின்னு என் மவளை போட்டு படுத்துறது ம்க்கும்’ என்று மனதுக்குள் நொடித்து கொண்டார் கண்ணம்மா…


    முன்னொரு காலத்தில் இருவரும் பாசத்தால் பின்னி பிணைந்திருந்தவர்கள் இப்பொழுது உள்ளுக்குள் முறைத்துக் கொள்வதற்கு காரணம் இருக்கிறது...


    ரித்தியும் வசந்தியும், மணப்பெண்ணின் அரை வாசலில் நின்றிருந்தனர், தைரிய சாலியான ரித்தி கூட உள்ளே செல்ல சற்று தயங்கி நிற்பது போல் இருந்தது...


    அப்பொழுது அவ்வழியாக கையில் ஏதோ எடுத்து சென்றுக் கொண்டிருந்த தன் மகனை கண்ட வசந்தி, அவனை அழைத்து, காதில் ஏதோ சொல்ல “சரி மாம்” என்று தலையாட்டி விட்டு நகர்ந்தான் அவன்...


    இன்றும் தன் கம்பீரம் குறையாமல், வந்தவர்களை வரவேற்ற வண்ணம் நின்றிருந்த ப்ரேமிடம்,


    “சித்தப்பா, சிவா சித்தி எங்கே? அம்மா ரொம்ப நேரமா தேடிட்டு இருக்காங்க” என்றபடி வந்தான் அபி என்ற அபிஜித், அருண் வசந்தியின் செல்வ மகன்… சமிக்ஷாவின் அண்ணன்….


    அபியின் குரலில் திரும்பிய பிரேம் “அபி குட்டி நானும் காலையில் இருந்து உன் சித்தியை தேடுறேன்டா கண்ணுல படமாட்டேன்கிறா” என்ற பிரேமின் குரலில் காதல் அப்பட்டமாய் வழிந்தது அந்த வயதிலும் தன்னவளை காணும் ஆவலில்….


    அப்பொழுது அங்கே வந்த அருண்... “டேய் இந்த ரனகலத்திலும் உனக்கு குதூகலம் கேட்குதா என்றவன் தன் மகனிடம்..


    “அபி உன் சித்தி, பின்னாடி தோட்டத்தில் போன் பேசிட்டு இருக்கா போ” என்றதும்…


    “சரி டாட் நான் பார்க்கிறேன்”, என்ற அபி அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்


    பிரேம் என்று அழைத்த அருண்… “இன்னும் மாப்பிள்ளை வரலடா முகூர்த்தத்ததுக்கு இன்னும் ஒரு மணிநேரம் தான் இருக்கு”… என்று பதட்டத்துடன் அருண் கூறவும்


    அருணை பார்த்து சிரித்த பிரேம், “நீ இப்போ எதுக்கு இவ்ளோ டென்ஷன் ஆகுறே, முகூர்த்ததுக்கு இன்னும் ஒரு மணிநேரம் இருக்கு அதுக்குள்ள வந்துருவார் நீ டென்ஷன் ஆகாம இரு” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது..


    “அப்பா அத்தான் வந்தாச்சு அத்தான் வந்தாச்சு” என்று குரல் கொடுத்தபடி வேகமாக வந்தான் ரிஷிநந்தன் பிரேமின் தவ புதல்வன்


    அருணைப் பார்த்து முறுவலித்த பிரேம் தன் மகனிடம் பின்னாடி தோட்டத்தில் போன் பேசிக் கொண்டு இருக்கும் தன் மனைவி சிவாவை சீக்கிரம் அழைத்து வருமாறு பணித்தவன், அருணை ஒரு பார்வை பார்க்க…


    “எல்லாம் தயாரா இருக்கு பிரேம்” என்ற அருண்

    “வா வாசலுக்கு போய் நம்ம வீட்டு மாப்பிள்ளைக்கு மரியாதை செய்து அழைச்சிட்டு வருவோம்” என்று இருவரும் வாசலுக்கு விரைந்தனர்.


    பேன்ட் வாத்தியங்கள் முழங்க ஆரம்பிக்க அந்த சத்தத்தில் உறவுகள் அனைவரும் வாசலுக்கு விரைந்தனர்..


    பிரேம் ஏற்பாடு செய்திருந்த விலை உயர்ந்த காரில் இருந்து பட்டு வேஷ்டி சட்டையில் தன் கம்பீரம் குறையாமல் இறங்கினான் அவன்.. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் யஷ்வந்த்திகாவை கை பிடிக்க போகும் மணாளன்…


    நெடுநெடுவென்ற உயரம், நிறம் கருப்புதான், அதில் ஒரு கவர்ச்சி இருந்தது, கச்சிதமான மீசை கூர் நாசி, அவனது கண்கள் மட்டும் அங்கு தன்னை காண வந்து நின்ற பிரேமின் குடும்பத்தாரில் யாரையோ தேடி அலைந்தது….



    தோட்டத்தில் போனில் பேசி கொண்டிருந்த சிவா , அபிஜித் வந்து வசந்தி அழைப்பதாக சொல்லவும்,

    “சரிடா நீ போ இதோ வரேன்” என்று போனை கட் செய்து விட்டு ஹாலின் உள்ளே வந்துக் கொண்டிருந்தாள்,


    காஞ்சிபுர பட்டில் வைர நகைகள் மின்ன காதோரம் ஒன்றிரண்டு முடிகள் மட்டுமே நரைத்திருக்க கொண்டையிட்டு அதில் மல்லிகை பூ சூடி அந்த வயதிலும் அழகுற ஜொலித்தாள் சிவா… ஆனால் அவள் கண்களில் மட்டும் அலைப்புருதல் இருந்தது அது எதனால் என்று அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும்…


    சிவா ஹாலின் உள்ளே வரவும்


    மாப்பிள்ளை வந்துவிட்ட விஷயத்தை மகன் வந்து சொல்லிக் கூப்பிடவும், ஒரு நிமிடம் அசையாமல் நின்றவள் பின் அவனுடன் நடந்து வேகமாக வாசலுக்கு வர, அங்கு பட்டு வேஷ்டி சட்டையில் மாப்பிள்ளை தோரணையில் நின்றவனை மனதில் எழுந்த சிறு கலக்கத்துடன் பார்த்தபடி நின்றாள்...



    மாப்பிள்ளையாக நின்றவனும் கூட்டத்தில் தேடியது சிவாவைதான், அவளை கண்டவன் முதலில் கனிவுடன் பார்த்தான் பின் சிவாவின் கண்களில் தெரிந்த கலக்கத்தில் உடல் விறைக்க இறுகி நின்றான்...



    பிரேம் தன் தாய் பத்மாவதியையும், தங்கை ரித்திகாவையும் அழைத்து… “மாம் , அம்மு ரெண்டு பேரும் வாங்க நீங்க தான் ஆரத்தி எடுக்கனும்” என்று சொல்லவும்…



    இருவரும் ஆரத்தி சுற்ற… ரிஷிநந்தனும், அபிஜித்தும், தன் அக்காவின் வருங்கால கணவருக்கு மாலை அணிவித்து கைபிடித்து உள்ளே அழைத்து சென்றனர்.... அப்பொழுது


    “நில்லுங்க நில்லுங்க” என்ற அதட்டலுடன் வந்தாள் ஒரு குட்டி தேவதை, இடுப்பில் கை வைத்து மாப்பிள்ளையாக நின்றவனை தன் குட்டி கண்களால் முறைத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்


    இவ்வளவு நேரம் இருந்த இறுக்கம் மறைந்து , அந்த குட்டி தேவதை நின்ற அழகில் வெண் பற்கள் தெரிய வாய்விட்டு சிரித்தவன் , தனது வலது கையை நீட்டி “பொம்மு வா” வென்று அழைக்க


    ஓடி வந்து அவனின் கைகளைப் பிடித்து கொண்டாள் அக்ஷதா லோகேஷ் ரித்தியின் புதல்வி, ஆதித்தயனின் செல்ல தங்கை, பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாள் வீட்டின் கடைக்குட்டி எல்லோருக்கும் ரொம்ப செல்லம் முக்கியமாக மாப்பிள்ளையாக நின்றவனுக்கு…


    மாப்பிள்ளையின் குடும்பத்தாரை வரவேற்று உள்ளே அழைத்து சென்றனர் பிரேமின் குடும்பத்தார்…



    மாப்பிள்ளை வந்ததும் கல்யாண வேலைகள் துரீதமாக பரபரப்பாக ஆரம்பித்தது…

     
    Last edited: Sep 15, 2017
  6. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    பெண்ணிற்கு மூகூர்த்த புடவை கொடுக்க மாப்பிள்ளையின் தங்கை கங்காவும் அவர்களது உறவினர்களும் பெண்ணின் அறையை தேட..



    மணமேடையில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்த சமிக்ஷாவை அழைத்த சிவா யஷ்வந்திக்காவின் அறையை காண்பிக்க சொல்லவும் வாங்க என்று அழைத்து சென்றாள் சமிக்ஷா….



    அதன் பிறகு மாப்பிள்ளையாக பட்டவன் சிவாவை கண்டுகொள்ளவே இல்லை, அதில் இன்னும் தவித்து போனாள் சிவா….



    அதை கவனித்த பிரேம் சிவாவின் தோளில் கை வைத்து அழுத்த

    திரும்பி பிரேமை பார்த்த சிவா என்னங்க என்று கலக்கத்துடன் அழைத்தாள்..



    தன் மனைவியின் கண்களில் கலக்கத்தை பார்த்த பிரேம் தன் கண்களை மூடி திறந்து… “ பேபி போ பப்பு ரெடி ஆகிட்டாளான்னு பாரு மூகூர்த்ததுக்கு நேரம் ஆகிடுச்சி” என்று ஆறுதல் கூறினான்



    தன் கணவனைப் பார்த்து முறுவலித்தவள் சரிங்க என்று தன் மகளின் அறையை நோக்கி சென்றாள் தன் கணவனின் மேல் உள்ள நம்பிக்கையில்…



    அங்கே தன் மகள் யஷ்வந்திக்கா இருக்கும் அறை வாயிலில் ரித்தியும் வசந்தியும் நிற்பதை பார்த்து வேகமாக அவர்களின் அருகே சென்றவள் “மயினி, வசந்தியக்கா என்ன ரெண்டு பேரும் வெளிய நிக்கிரிய, மூகூர்த்த புடவை கொண்டு வந்து குடுத்தாவல்லா…. பப்பு என்ன பண்ணுறா ரெடியாகிட்டாளா” என்று கேட்டுக்கொண்டே அறைக்கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே செல்ல ரித்தியும் வசந்தியும் அவளை பின் தொடர்ந்து சென்றனர்…



    அறைக்குள் நுழைந்ததும் அரை இருந்த கோலத்தை பார்த்து திகைத்த சிவா, அங்கு கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த தன் மகள் யஷ்வந்த்திகாவின் அருகே சென்று “பப்பு என்ன இதெல்லாம் என்று அறையில் சிதறி கிடந்த பொருட்களை சுட்டி காட்டி கேட்க



    அன்னையை முறைத்த யஷ்வந்திக்கா. “ம்ம்ம் என்னோட கோபம்” என்று கோபத்துடன் கூறினாள்…



    “சரி இருந்துட்டு போகட்டும் அதுக்கு ஏன் நீ இன்னும் ரெடி ஆவாம இருக்க” என்று கேட்ட தாயை மகள் முடிந்த மட்டும் முறைத்தாள்.



    “மயினி என்னயே கொஞ்ச நேரத்துல கதி கலங்க வச்சிட்டா என் அண்ணன் பொண்ணு… மாப்பிளை வீட்டுக்காரங்க புடவை குடுத்துட்டு போற வரைக்கும் திக்கு திக்குன்னு இருந்தது… ஹ்ஹ்ம் மாப்பிள்ளை தான் பாவம்” என்று ரித்தி சொல்ல..வசந்தி அமைதியாக நின்றாள்…



    “மாமியாரே என்ன கிண்டலா” என்று பல்லை கடித்தவளை…



    “கிண்டல் இல்லடிமா நக்கல்… இன்னைக்கு உனக்கு கல்யாணம்… அதை மனசுல வச்சிட்டு அமைதியா இரு” என்று யஷ்வந்திக்காவை ரித்தி கடுப்படித்தாள்..



    “இங்கப்பாரு அத்தை” என்று யஷ்வந்திக்கா ஏதோ சொல்ல வர…



    அவளை தடுத்த சிவா…” இங்க பாரு பப்பு மாப்பிள்ளை வந்தாச்சு இன்னும் மூகூர்தத்துக்கு கொஞ்ச நேரம் தான் இருக்கு” என்றவள், ரித்தியிடம் திரும்பி “மயினி இன்னும் அரைமணி நேரத்துல இவ ரெடி ஆகணும் சொல்லிப்புட்டேன்…



    இவளுக்கு மத்த எல்லாரையும் விட அவ அப்பாவ ரொம்ப பிடிக்கும்… அதுமாதிரி எனக்கு அவியலோட கவுரவம் ரொம்ப முக்கியம், இங்க வந்துருகிறவிய எல்லாரும் பெரிய ஆளுங்க எல்லோருக்கும் முன்னாடி அவியல இவ தல குனிய வைக்கமாட்டானு நினைக்கிறேன்” என்றவள்,



    “நான் கீழ போறேன் அய்யர் இவளை கூட்டிட்டு வர சொல்லும் போது அடுத்த நிமிஷம் இவ அங்க இருக்கணும் சொல்லிப்புட்டேன்” என்று சற்று கடுமையாகவே பேசிய சிவாவின் மனதில் தன் தாய் தன்னிடம் தன் கல்யாணத்தன்று பேசியது நியாபகம் வந்தது.


    சரித்திரம் திரும்புகிறதோ என சிறிது கலங்கியவள் பின் தன் கணவன் மேல் உள்ள நம்பிக்கையும், தன் மகளை கரம் பிடிக்க போகும் மாப்பிள்ளையின் மீதுள்ள நம்பிக்கையும் சேர மகளை பார்த்து


    “உன் அப்பா எது செஞ்சாலும் அது உன் நல்லத்துக்கு தான் என்ற நம்பிக்கை வை” என்றவள் மனதுக்குள்

    ‘எல்லாம் நீ இழுத்து விட்டதுதானே மகளே’ என்று நினைத்து வருந்தியவள் அறையை விட்டு வெளியேறினாள்..



    செல்லும் தன் தாயையே முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள் யஷ்வந்திக்கா… இந்த ஒரு மாத காலமாக எவ்ளவோ போராடிவிட்டாள் இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்த ஆனால் பலன் என்னவோ பூஜ்யம் தான் … தன் தகுதிக்கு சற்றும் பொருந்தாத ஒருவன், அதுவும் இல்லாமல் கருப்பாக இருப்பவனை திருமணம் முடிக்க கொஞ்சமும் விருப்பம் இல்லை யஷ்வந்திக்காவிற்கு….

    ‘ச்ச எல்லாம் அவளால் வந்தது’ என்று பல்லை கடித்து எரிச்சலுற்றாள், தவறு முழுக்க முழுக்க தன் மேல் இருப்பதை இன்னமும் உணராமல்…



    அவளை மேலும் யோசிக்க விடாமல் ரித்தியும், வசந்தியும் அவளை தயார் செய்தனர்… யஷ்வந்திக்கா சுண்டினால் ரத்தம் வரும் சிவந்த மேனி, அவளின் நிறத்திற்கு ஏற்றவாறு கத்திரிப்பூ நிறத்தில் தங்க ஜரிகை இழையோட கற்கள் பதித்த பட்டு உடுத்தி, தன் மகளுக்கு வைர நகைகள் மட்டுமே பூட்ட வேண்டும் என்ற பிரேமின் உத்தரவில் வைர நகைகள் மட்டுமே பூட்டியிருந்தார்கள் ஒட்டியாணம் முதற்கொண்டு….



    அப்பொழுது அங்கே வந்த பத்மா தன் பேத்தியின் அழகில் உள்ளம் பூரித்தவர், “இந்த உலகத்திலே என் பேத்தி தான் அழகு” என்று யஷ்வந்திக்காவின் கண்ணம் வழித்து நெட்டி முறித்தார்.



    ம்க்கும் என்று மனதுக்குள் நொடித்துக் கொண்டு அங்கு வந்த கண்ணம்மா, “சம்பந்தி போதும் அய்யரு பப்புவை கூட்டிட்டு வர சொன்னாரு” என்று சொல்லவும்



    பத்மாவோ ‘என் பேத்தியை கொஞ்சினா உனக்கு பிடிக்காதே’ என்று மனதுக்குள் நொடித்துக் கொண்டார்...



    பத்மாவின் மனதை அறிந்த கண்ணம்மா, ‘ம்ம் கொஞ்சிற நேரத்துல தான் கொஞ்சனும் எப்பப்பாரு கொஞ்சக் கூடாது இப்படி கொஞ்சி கொஞ்சி தான் இப்படி திமிர் பிடிச்சவளா வளர்ந்து நிக்கிறா என் பேத்தி…’ என பத்மாவை மனதுக்குள் வசை பாடிய கண்ணம்மாவிற்கு பத்மாவின் மேல் பெரிய வருத்தம் உண்டு அது யஷ்வந்திக்காவை பத்மா வளர்த்த விதம்தான்...



    சிவாவிடம் சொல்லிவிட்டார் பத்மா நான் தான் என் பேத்தியை வளர்ப்பேன் என்று, பேத்தியின் மேல் உள்ள அபரிதமான பாசத்தில் ரொம்பவே செல்லம் கொடுத்து விட்டார்…

    மகளின் நடவெடிக்கை கண்டு சிவா கண்டித்தாள் என்றால்



    “சிவாகுட்டி, பப்பு குழந்தைடா வளர வளர சரி ஆகிடுவா” என்று சொல்ல … சிவாவால் அவரை எதிர்த்து பேச முடியவில்லை… அவரை விடுத்து தன் கணவனிடம் முறையிடுவாள்…



    பிரேமோ, “பேபி அவ உன் பொண்ணு கண்டிப்பா புரிஞ்சி நடந்துப்பா” என்ற ஒற்றை சொல்லில் முடித்து விடுவான்...



    யஷ்வந்திக்காவோ அப்படியே பிரேமை கொண்டு பிறந்திருந்தாள்… உருவத்தில் மட்டும் இல்லை குணத்திலும் அப்படியே …. தகுதி பார்த்து பேசி பழகும் குணம், உதாரணத்துக்கு தன் காரை தானே தான் ஓட்டுவாள், ஏனென்றால் தன் காரை தொடவேண்டும் என்றால் கூட அந்த நபருக்கு தகுதி வேண்டும் என்று நினைக்கும் குணம் உடையவள்… அவளுக்கு தன்னை கொஞ்சும் பத்து பாட்டியை ரொம்ப பிடிக்கும், ஆனால் தன்னை எப்பொழுதும் கண்டிக்கும் கண்ணம்மா ஆச்சியை கண்டால் வேப்பங்காயாய் கசக்கும்…



    ஆனால் ஒன்று மட்டும் புரியவில்லை யஷ்வந்திக்காவிற்கு தான் எது சொன்னாலும் தட்டாமல் கேட்கும் பத்து பாட்டி, இந்த கல்யாணத்தை மட்டும் ஏன் தடுக்க மாட்டேன் என்று உறுதியாக நிற்க்கிறார் என்பதுதான்....

     
  7. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    கண்ணம்மாவோ பேத்தியிடம் அப்படி இருக்காதே இப்படி இரு , இப்படி பேசாதே அப்படி பேசு,... பாரு என் பொண்ணை நான் எப்படி வளர்த்தேன் தெரியுமா… எவ்ளோ அழகா என் பொண்ணு குடும்பம் நடத்துறா என்று அட்வைஸ் மழை பொழிவதினால் கண்ணம்மாவிடம் அவ்வளவாக ஓட்ட மாட்டாள் யஷ்வந்திக்கா….




    “ரித்தி அத்தை பப்பு அண்ணியை
    சிவா சித்தி கூட்டிட்டு வர சொன்னாங்க மூகூர்த்ததுக்கு நேரம் ஆகிடுச்சாம்” என்று வந்தாள் சமிக்ஷா….



    அதைக் கேட்டு யஷ்வந்திக்காவோ அசையாமல் அமர்ந்திருந்தாள்,



    “பப்புமா வா நேரம் ஆயிடுச்சு” என்று வசந்தி அவளின் கை பிடித்து இழுக்க..



    “விடுங்க பெரியம்மா” என்றுவசந்தியின் கையை தட்டி விட்டாள் யஷ்வந்திக்கா.. அவளது மனமோ கொதித்துக் கொண்டிருந்தது… இந்த கல்யாணத்தை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை… அவளது சிவந்த முகம் , கோபத்தில் இன்னும் சிவந்திருக்க..



    அதை பார்த்த கண்ணம்மா, பேத்தியின் அருகில் சென்று,

    “அடியேய் இங்கன பாரு” என்று அவளின் நாடி பிடித்து தன் புறம் வெடுக்கென்று திருப்பியவர்…

    “கல்யாணம் அப்படிங்கிறது நம்ம வாழ்க்கையில ஒரு முறைதான் நடக்கும்.. அதை சந்தோசமா ஏத்துக்கணும்… மனசுல எந்த கோபம் இருந்தாலும் இந்த நிமிஷம் தூக்கி போட்டுரனும் மறுபடியும் நீ இந்த நாளை கேட்டாலும் அந்த கடவுளால் கூட திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது, உன்னை கல்யாணம் பண்ண போறவன் தங்கமான பையன் உன்னை காலம் பூரா அவன் நெஞ்சில் சுமப்பான், நான் சொல்றது உனக்கு புரியும்னு நினைக்கிறேன், அத விட்டுட்டு இப்படி மூஞ்சியை தூக்கி வச்சிருந்தேன்னு வை, அப்புறம் நான் பொல்லாதவளா ஆகிடுவேன், என்றவர்… அது மாதிரி என் மருமவனுக்கு ஒரு தலை குனிவுன்னா நான் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்க மாட்டேன்” என்ற கண்ணம்மா… பத்மாவிடம்



    “சம்பந்தி, நான் கொஞ்சம் புத்தி மதி சொல்லிட்டேன்.. உங்க பங்குக்கு சொல்லி கூட்டிட்டு வாங்க” என்றார்…. ஒழுங்கா என்ற வார்த்தையை அழுத்தி சொல்லி, பின் ரித்தி வசந்தி சமிக்ஷா மூவரையும் அழைத்து கொண்டு வெளியேறினார்



    பத்தொன்பது வருடம் முன் தன் மகளை அந்த நிலையில் பார்த்தே பிரேமை ஒரு வார்த்தை சொல்ல வில்லை இன்று தன் பேத்தியால் மருமகனுக்கு தலைக்குனிவு என்றால் சும்மா விடுவாரா என்ன



    வெளியேறும் கண்ணம்மாவைப் பார்த்து ம்க்கும் என்று தன் தோள் பட்டையில் மோவாயை இடித்து கொண்ட பத்மாவதி(இப்படி ரெண்டு பேரூம் மாத்தி மாத்தி இடிச்சிக்கிட்டா அடுத்து கல்யாணம் முடிஞ்ச உடனே சம்பந்திங்க ரெண்டு பேரையும் மத்தவங்க எழும்பு டாக்டர் கிட்ட தான் கூட்டிட்டு போகனும்…ம்க்கும்)அப்படி என்ன அறிவுரை சொன்னார் என்று தெரிய வில்லை, அடுத்த இரண்டாம் நிமிடம் பத்மாவதியுடன் யஷ்வந்திக்கா வெளியே வந்தாள்….



    பேத்தியை தானே அழைத்து சென்று மணமகனின் அருகே அமரவைத்தார் பத்மா...



    எல்லோர் கண்களும் இப்பொழுது மணமேடையை நோக்கி இருந்தது…ஜோடி பொருத்தம் எல்லோருக்கும் திருப்தியாக இருந்தது…



    சிவாவின் மனமோ கலக்கத்துடன் இருந்தது என்றால், மற்ற இருவரது மனமோ கோபத்தில் தகித்தது...



    மூகூர்த்த நேரம் நெருங்கவும் மாப்பிள்ளையின் தங்கை கங்கா யஷ்வந்திக்காவின் பின்னால் வந்து நின்றாள்…



    அவளை பார்த்ததும் இன்னும் கொதித்தது யஷ்வந்திக்காவிற்கு…. ‘எல்லாம் இவளால் வந்தது இருடி உனக்கு நான் யாருன்னு காட்டுறேன்” என்று மனதுக்குள் கருவி கொண்டாள்



    ஆனால் மாப்பிள்ளையாக பட்டவன் யஷ்வந்திக்கா என்ற ஒருத்தி தன் அருகில் அமர்ந்திருக்கிறாள் என்று உணராதவன் போல் அமர்ந்திருந்தான்.....அவனது மனமோ அவளுக்கும் மேல எரிந்துக் கொண்டிருந்தது



    அய்யரோ “பொண்ணோட அப்பாவும், தாய் மாமாவும் வாங்கோ கன்னியா தானம் பண்ணனும்” என்றதும் பிரேமும், லோகேஷும் மேடைக்கு வர அவர்களின் உள்ளங்கையில் மாப்பிள்ளையின் கையை வைத்து அவனின் கைமேல் யஷ்வந்திக்காவின் கையை வைத்து அய்யர் மந்திரம் ஓத… எல்லோரிடமும் ஆசிவாதம் வாங்கப் பட்ட மாங்கல்யத்தை மாப்பிள்ளையின் கையில் கொடுத்தனர்…



    சிவாவை ஒரு பார்வை பார்த்தவன் அய்யர் கொடுத்த மாங்கல்யத்தை வாங்கினான்…



    எல்லோரும் ஆசீர்வதித்து அட்சதை தூவ... யஷ்வந்திக்காவின் பொன் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தை கட்டி தன்னில் பாதியாக்கி கொண்டான் மாப்பிள்ளையாகிய சரவணன்....




    மணம் வீசும்...

    உங்கள் கருத்துக்களை கீழே உள்ள திரியில் பதியவும்...



    You must be registered for see links

     
    Last edited: Sep 19, 2017
  8. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    நான் வந்துட்டேன்…..


    ஹாய் செல்லம்ஸ், பேபிஸ், குட்டிஸ்….

    எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க…



    முதலில் உங்களுக்கு. நான் என் நன்றியை தெரிவித்து கொள்கிறேன்.. “உன் சுவாசத்தில் நான்” இந்த கதை புத்தகமாக வெளி வந்தது உங்க எல்லோருக்கும் தெரியும்.. அது மக்களிடையே நல்ல வரவேற்பை பெற்றுள்ளது, நன்றி நன்றி


    இக்கதையை புத்தகமாக வெளி வர உதவிய “ஸ்ரீ” அக்காவிற்கும்

    எனக்கு உறுதுணையாக இருந்த , இருக்கும் என் டார்லி, மற்றும் சின்னு மீண்டும் என் நன்றியை தெரிவித்து கொள்கிறேன்..


    அப்புறம் செல்லம்ஸ்

    கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு போச்சுன்னு நினைக்கிறேன்..


    (கொஞ்சம் இல்லம்மா நிறைய இடைவெளி)



    இல்ல பேபிஸ் எனக்குமே கொஞ்சம் கேப் தேவை பட்டிச்சி அதான் நானே லீவ் எடுத்துகிட்டேன்…



    சரி விஷயத்துக்கு வருவோம்…


    இதோ “அழகிய பூங்காற்றே” முதல் அத்தியாயம்…


    படிங்க படிச்சிட்டு உங்க பொன்னான கமெண்ட்ஸை சொல்லுங்க… இந்த தடவை எப்படியாவது கமெண்ட்ஸ்க்கு ரிப்ளை குடுத்துரனும் என்ற உறுதியான முடிவில் இருக்கிறேன்.. (யாரு நீயி போம்மா அங்கிட்டு ச்சும்மா காமெடி பண்ணாம)..



    (அழகி இன்னைக்குள்ள வந்துருவா but டைமிங் தான் தெரியல கொஞ்சம் லேட் ஆகும் ஆனா கூட்டிட்டு வந்துருவேன்)



    செல்லம்ஸ் நான் எழுத போற ரெண்டு கதைகளும் வெவ்வேறு கதைக்களம்


    இதுமாதிரி கதைகள் வந்திருக்கலாம், ஆனால் நான் இதை என்னுடைய பாணியில் கொடுக்க போறேன் அவ்வளவுதான்...



    ரெண்டு கதைக்கும் கொடுத்த மாபெரும் ஆதரவை இந்த கதைகளுக்கும் நீங்க கொடுக்கணும்… சரியா….



    சரி சரி செல்லம்ஸ் மூகூர்த்ததுக்கு நேரம் ஆச்சி… யஷ்வந்திக்காவின் கல்யாணம் ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் முடிவானதால் யாரையும் சரியாக இன்வைட் பண்ண முடியலன்னு சிவா சொல்லிட்டு இருந்தா..


    நான் தான் சொன்னேன் எல்லாம் நம்ம செல்லம்ஸ் அதெல்லாம் ஒன்னும் நினைக்க மாட்டாங்க சோ நீ கல்யாண வேலையை கவனி நான் கூட்டிட்டு வாறேன்னு சொல்லிட்டேன்..


    இப்போ கல்யாணம் நல்ல படியா முடிஞ்சிருச்சி... எல்லோரும் மணமக்களை வாழ்த்திட்டு, சாப்பிட்டு தான் போகணும்


    என்றும் உங்கள்

    தீபஷ்வினி (தீபா சுந்தர்)


    You must be registered for see links

     
    Last edited: Sep 15, 2017
  9. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    Couples-in-Love-love-stories-15142617-395-400.jpg

    பூ 2


    திருமணம் நல்ல படியாக முடிந்ததில், எல்லோருக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சி...


    குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருந்தது... யஷ்வந்திக்கா எந்த நேரத்தில் என்ன செய்வாளோ என்று ஆனால் தந்தை மீதான அவளின் பாசத்தில் நம்பிக்கையுடன் இருந்தனர்.


    பிரேம் என்றால் யஷ்வந்திக்காவிற்கு உயிர், அவள் தகுதி பார்ப்பவள் தான் ஆனால் தந்தைக்கு ஒரு தலைகுனிவை ஒருநாளும் ஏற்படுத்த மாட்டாள், அதனால் தான் அவளது உள்ளம் எரிமலையாக கொதித்த போதும் அமைதியாகி இருந்தாள் …


    ஆனால் அந்த எரிமலையோ வெடிக்க தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது என்றும் , அது யாரை தாக்க போகிறது என்றும் யாரும் அறியார்...


    திருமணம் முடிந்த பிறகும் சரவணன் யஷ்வந்திக்காவை ஏறெடுத்தும் பார்க்க வில்லை..அதை பற்றி யஷ்வந்திக்கா கிஞ்சித்தும் கவலை படவில்லை…

    யாருக்கு வந்த விருந்தோ என்றிருந்தனர் இருவரும்…


    அய்யர் அவர்களிடம் “இரண்டு பேரும் எழுந்து அக்னியை மூன்று முறை வலம் வாங்கோ அப்புறம் பெரியவா கிட்ட ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கோங்கோ” என்று கூறினார்


    அதைக் கேட்டு இருவரும் அமைதியாக எழுந்து அக்னியை வலம் வந்தனர் , மணமக்கள் இருவரும் ஒருவர் கையை மற்றவர்கள் பிடித்து வலம் வர வேண்டும் ஆனால் இவர்களோ பெரிய இடைவெளியாக விட்டு சுற்றி வந்தனர்…


    கல்யாணம் முடிந்ததும், மணமக்களை வாழ்த்திவிட்டு அனைவரும் உணவருந்த செல்ல, வீட்டினர் மட்டும் எஞ்சி இருந்தனர்…


    மணமேடையை விட்டு இறங்கியவர்களை சின்னவர்கள் சூழ்ந்து கொண்டனர்..



    “அண்ணா வாழ்த்துக்கள், அத்தான் வாழ்த்துக்கள்” என்று மாறி மாறி சரவணனையே வாழ்த்த அதை கண்டு யஷ்வந்திக்கா கடுப்பானாள்…


    அவர்களின் வாழ்த்தை பெற்றவன் பின் சிவா பிரேமை நோக்கி வந்தான்…தன்னுடன் யஷ்வந்திக்கா வருகிறாளா இல்லையா என்று சரவணன் கண்டு கொள்ளவே இல்ல…. பிரேமின் அருகே வந்தவன் சட்டென்று அவன் காலில் விழ போக, அவனை தடுத்த பிரேம், கட்டி அணைத்து கொண்டான்…


    இந்த காட்சியை எல்லோரும் சந்தோசத்துடனும் நெகிழ்வுடனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்… யஷ்வந்திக்காவோ
    “ நல்ல நடிப்பு” என்று முணுமுணுத்தபடி அலட்சியமாக நின்றாள்…


    அப்பொழுது சிவா “சரவணா” என்று தன் குரலில் ஏக்கத்தை தேக்கி அழைத்தாள்.. அவனோ சிவாவை கண்டு கொள்ளாது திரும்பினான்....

    அவனின் செயலில் சிவா பாவமாக பிரேமை பார்க்க…பிரேமிற்கோ சிரிப்புதான் வந்தது, இன்றும் இவர்கள் இருவரின் சிறுபிள்ளை தனத்தை நினைத்து… பிரேம் சிரிக்கவும் அவனை முறைத்து விட்டு முகத்தை திரும்பி கொண்டாள் சிவா…



    அதன்பின் சரவணன் தன் தாயை நோக்கி சென்றான்..ப்ரேமிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்க செல்லும் போது கண்டுகொள்ளாதவன், தாயிடம் செல்லும்போது திரும்பி பார்த்தான் தன் மனைவியை….


    யஷ்வந்திக்காவோ அசையாமல் அப்படியே நின்றிருந்தாள்… கொள்ளை அழகுடன் இருந்தவளின் அழகு அவனது கருத்திலும் கண்களிலும் பட வில்லை… அவள் வராமல் போகவே அவளை பார்த்து வா என்பது போல் ஒரு பார்வை பார்க்க


    அவனின் பார்வை புரிந்தாலும் அதற்கெல்லாம் அசருகிற ஆளா அவள்..அப்பொழுதும் தன்னிலையிலேயே அசையாமல் நிற்கவும்,


    சிவா மகளின் அருகே வந்து… “ பப்பு போய் உன் மாமியார் கிட்ட ஆசீர்வாதம் வாங்கு ம்ம் போ” என்று சிவா சொல்ல


    தாய் சொன்னதை கேட்டு வாட் என்று கத்தினாள் யஷ்வந்திக்கா... மண்டபத்தில் பாட்டு சத்தத்தையும் மீறி கேட்டது அவளின் குரல் கோபத்தில்..


    “யஷ்வந்திக்கா” என்று பிரேம் அதட்ட…


    தந்தை தன்னை செல்ல பெயர் சொல்லி அழைக்காமல் தன்முழுப்பெயரை சொல்லி அழைத்ததை உணராமல், “சீ டாட், மாம் இஸ் ஜோக்கிங்” என்றவள்,


    அதையே தாயிடமும்.. “மாம் ஆர் யு ஜோக்கிங்… யார் காலில் யார் விழுறது, நான் போய் அவங்க காலில் விழனுமா நெவர்” என்றவள்,
    “நீங்க ஆசை பட்டமாதிரி கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சில்ல நான் வீட்டுக்கு கிளம்புறேன்” என்று அலட்சியமாக கூறினாள்


    அவளின் செய்கையில் இன்றைக்கு ஒருநாள் இந்த பொண் அமைதியாக இருக்கக் கூடாதா என்று அதிர்ந்த குடும்பத்தினர்… சரவணனை பார்க்க…


    அவனோ தன் தாயை முறைத்து பார்த்தான்…அவர் தன் கண்களால் தன் மகனை சமாதான படுத்த....அவன் சமாதானம் ஆகவில்லை என்று அவனது முகமே காட்டி கொடுத்தது...


    அதனால் சிவாவிடம், “சிவா கண்ணு பால் பழம் கொடுக்கணும் ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போவோமா” என்றார் சரவணனின் அன்னை…


    “என்ன பொன்னம்மா இங்க வச்சா குடுப்பாவ வீட்டுக்கு போய்தானே கொடுக்கணும்” என்று கண்ணம்மா கூற…

    “அய்யோ கண்ணம்மாத்தா நீவேற நேரம் காலம் புரியாம பேசுற… எங்க வெளியே வச்சி கத்திருவானோன்னு தானே ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போக சொல்லுறேன்’ என்று மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டவர் “இல்ல கண்ணம்மாத்தை நான் அய்யர் கிட்ட கேட்டேன் அவரு தான் சொன்னாரு” என்றதும்…


    பத்மா அவரது கண்ணில் என்ன கண்டாரோ… கண்ணம்மாவிடம் “சம்பந்தி பொன்னம்மா சொல்ற மாதிரி இங்க வச்சே கொடுப்போம் “ என்றவர்… வசந்தியை பால் பழம் எடுத்து வர சொல்லிவிட்டு இருவரையும் மணமகன் அறைக்குள் அழைத்து சென்றார்…
     
  10. தீபஷ்வினி

    தீபஷ்வினி தீபஷ்வினியின் " என்ன சொல்ல போகிறாய்"

    Joined:
    Feb 15, 2017
    Messages:
    1,883
    Location:
    mumbai
    அவர்களின் பின்னாடியே வந்த சின்னவர்களை வெளியே நிறுத்தி விட்டு பெரியவர்கள் மட்டும் உள்ளே செல்ல..சின்னவர்களும் கேள்வி கேட்காமல் வெளியவே நின்று விட்டனர்…

    ஆனால் நானும் உள்ளே போவேன் என்று அடம்பிடித்த அக்ஷதாவை, “அஷூ குட்டி பெரியவங்க சொன்னா கேட்கணும்” என்ற சமிக்ஷாவை பார்த்து உர்ரென்று முறைத்த ஆதி “அதை நீ சொல்றியா” என்றான்…


    சமிக்ஷாவோ ஆதியை பார்த்து முறைத்து.. “நான் சொன்னது பெரியவங்க பேச்சை கேட்கணும்னு என்று ஹும்” வெடுக்கென்று சொல்லிவிட்டு திரும்ப..



    தனது பற்களை கடித்தான் ஆதி கோபத்தில்.. காதல் வந்தால் கோபமும் சேர்ந்தே வந்து விடுமோ???


    இவர்களைப் பார்த்து ரிஷிநந்தனும், அபியும் சிரிக்க…


    “டேய் என்னடா சிரிப்பு” என்று ஆதி அதற்கும் அவர்களை முறைத்தான்


    “இல்லடா மாப்ள இந்த காதல் உலகத்தை நினைச்சேன் சிரிச்சேன்” என்று சொன்ன அபிஜித் “இதுக்கு தான் மாப்ள சொல்றது இந்த காதல் கத்திரிக்கா வெங்காய வியாபாரம்லாம் பண்ணக்கூடாது, இப்போ பாரு எப்படி இருந்த நீ, இப்படி ஆயிட்டே,” என்று சிரித்தவன் நந்துக்கு ஹய் ஃபைவ் கொடுக்க…


    “அடேய் அப்பரெண்டிஸ்களா கிண்டலா பண்ணுறீங்க” என்று அவர்கள் இருவரையும் ஆதி துரத்த..அவர்களை பார்த்து சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் வாய்விட்டு சிரித்தனர் அக்ஷதாவும், சமிக்ஷாவும்..


    உள்ளே வந்த மணமக்களை அமரவைத்து வசந்தி கொண்டு வந்த பால் பழத்தை வாங்கி கொடுத்தார் கண்ணம்மா…


    நல்லவேளையாக யஷ்வந்திக்காவின் குணம் அறிந்தே இரண்டு டம்ளர்களில் பாலை எடுத்து வந்தாள் வசந்தி….


    பால் பழம் சாப்பிடும் சம்பிரதாயம் முடியும் வரை பொறுமையாக இருந்த சரவணன்...பின் தன் முழு உயரத்துக்கும் எழுந்து நிமிர்ந்து நின்றவன் பிரேமின் அருகில் வந்து “அத்தான் நாங்க ஊருக்கு கிளம்புறோம்” என்றான்..

    உடனேவா என்று எல்லோரும் புரியாமல் பார்க்க...


    யஷ்வந்திக்காவோ பத்மாவை முறைத்தாள்.. ஏனென்றால் அவர், அவளிடம் “பப்புகண்ணா இங்க பாரு சம்மந்தி சொன்ன மாதிரி, சரவணன் தங்கமான பையன் உன்னை ராணி மாதிரி பார்த்துக்குவான்” என்று சொல்ல


    “போ பாட்டி எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கல.. அந்த பட்டி காட்டுல போய் இருக்க சொல்றீங்க, நான் மாட்டேன்” என்று அடம் பிடித்த பேத்தியை..


    “இங்க பாருடா கண்ணா , உன்னை யாரு அங்கப்போய் இருக்க சொன்னது சரவணனுக்கு இங்க தான வேலை அப்போ நீயும் இங்க தான இருக்கணும் அதனால எதையும் போட்டு குழப்பிக்காம வா மூகூர்த்ததுக்கு நேரம் அச்சு” என்று சொல்லவும்


    “நிஜம்மா என்னை அந்த பட்டி காட்டுக்கு அனுப்பிட மாட்டியே” என்று உறுதியாக கேட்டுக்கொண்ட பிறகே மணமேடைக்கு வர சம்மதித்தாள் ஆனால் இப்பொழுது சரவணன் இவ்வாறு கூறவும் பாட்டியை முறைத்தவள் எழுந்து நின்று…



    சரவணனை பார்த்து “நான் அந்த பட்டிக்காடுக்கு வர மாட்டேன் யாரு போகணுமோ போய்கிட்டே இருக்கட்டும் ஐ டோன்ட் கேர்” என்று அலட்சியமாக சொல்லி விட்டு திரும்பி நடந்தாள்



    ஆனால் அவளால் ஒரு அடிக் கூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை… அவளை நகர விடாமல் அவளின் கையை இறுக பிடித்து தடுத்திருந்தான் சரவணன்…


    இதை சற்றும் எதிர்பார்க்க வில்லை யஷ்வந்திக்கா, கடுகடுவென்று அவனையும் தன் கையை பிடித்திருந்த அவனது கையையும் மாறி மாறி பார்த்து முறைத்தவள், ஏதோ சொல்ல வாய் திறப்பதற்குள்… அவளை விறுவிறுவென்று இழுத்து வந்து பிரேமின் முன் நிறுத்தினான்...



    அவனின் செய்கையில் “சரவணா என்ன பண்ணுற” என்று அதட்டியபடி லோகேஷ் முன்னால் வந்தான்



    “அண்ணா வேண்டாம்” என்று கண்களால் சொன்ன சிவா,
    “சரவணா ஏன் இப்படி பண்ணுற” என்றாள் தவிப்புடன், சரவணனின் செய்கையில் எங்கே பிரேம் சரவணனிடம் கோபப்பட்டுவிடுவானோ என்று பயம் ஒரு பக்கமும், தன் மகளின் வாழ்க்கை ஒரு பக்கம் என்று இருதலை கொல்லி எரும்பாய் தவித்தாள் சிவா…



    சிவாவின் தவிப்பை பார்த்த சரவணனுக்கு கோபம் இன்னும் அதிகமாயிற்று… “ என்னது சரவணாவா” என்று நக்கலாக கேட்டவன், “நான் இப்போ உன் மருமகன்.. மரியாதை இல்லாம பேர் சொல்லி கூப்பிடுற, இதான் உங்க ஊரு நியாமா”என்றான்


    சரவணனின் இந்த பேச்சு சிவாவிற்கு வருத்தத்தை கொடுப்பதற்கு பதில் சந்தோஷத்தை தான் கொடுத்தது… ‘நான் மட்டும் மருமகனுக்கு மரியாதை கொடுக்கணுமாம், ஆனா அய்யா மாமியாரை நீ வா போன்னு பேசுவாராம் இது எந்த ஊரு நியாமாம்’ என்று தன் வருத்தத்தை மறைத்து உள்ளுக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருக்க…



    பிரேமின் அருகில் வந்த அருண், அவனின் தோளில் கை வைத்தான்...ஆனால் பிரேமோ அசையாமல் நின்றிருந்தான்…
    பிரேம் மாறியிருந்தான் தான் ஆனால் அது சிவா விசயத்தில் மட்டும் தான்…இன்று சரவணனின் செய்கையில் பிரேம் அமைதியாக இருப்பதற்கு காரணம் தன் மகளின் அன்றைய செய்கை….



    சரவணன் இவ்வளவு பொறுமையாக பேசுவதே அதிசயம்தான் என்றாலும்…அதற்காக தன் மகளையும் விட்டுக் கொடுக்க முடியாமல் அமைதியாக இருந்தான் ..ஏனென்றால் தன் மகளின் மேல் உயிரையே வைத்திருப்பவன் அல்லவா...


    அருணை பார்த்து புன்னகைத்த பிரேம் சரவணனிடம், “ம்ம் நீங்க சொல்லுங்க மாப்பிள்ளை” என்றான் பிரேம் புன்னகை முகமாக



    கோபப்பட்டால் கோபப்படலாம் ஆனால் சிரித்த முகமாக கேட்கும் பிரேமுடன் கோபம் கொள்ள முடிய வில்லை சரவணனால், அதற்கும் மேல் பிரேம் தன் சிவா அக்காவின் கணவன்…


    தான் பிடித்திருந்த யஷ்வந்திக்காவின் கையை உதறிவிட்டு வேறு பக்கம் திரும்பியவன்“நாங்க ஊருக்கு கிளம்புறோம்” என்றவன்…

    திரும்பி சிவாவைப்பார்த்து கொண்டே ப்ரேமிடம், “ நான் வெளியே காரில் இருப்பேன் சரியா பதினைந்து நிமிஷம் டைம்.. அதுக்குல்ல உங்க பொண்ணு வந்தா அவ என் மனைவி, இல்லன்னா அவ உங்க பொண்ணா உங்க கிட்டயே இருக்கட்டும்...அவ என் கூட வர்றதும் வராததும் அவ இஷ்டம் யாரும் அவளை வற்புறுத்தக் கூடாது” என்றவன்…


    “அம்மா... கங்கா வாங்க போகலாம், இந்த கல்யாணம் நடந்தே ஆகணும்னு சொன்னீங்க இதோ நடந்து முடிஞ்சிடுச்சு… இனி இங்க என்ன வேலை ம்ம் கிளம்புங்க” என்றவன் எல்லோரும் அதிர்ந்து நிற்பதைக் கூட சட்டை செய்யாமல் தாய் சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் அவரையும் தங்கையையும் அழைத்து கொண்டு மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறினான்..


    சிவாவோ சரவணனின் செயலில் அதிர்ந்து நின்றது ஒரு நொடி தான்… மறுநொடி யஷ்வந்திக்காவின் கையை பிடித்து அவளை இழுத்துக்கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறினாள்…




    தாய் இழுத்த இழுப்புக்கு மகள் சென்றாலும், “மாம் எதுக்கு இப்படி என்னை இழுத்துட்டு போறீங்க, எங்க கூட்டிட்டு போறீங்க” என்று கேள்விகளை கேட்டு முடிக்கும் தருவாயில் சிவா அவளை கூட்டிக் கொண்டு வந்த இடம் சரவணனின் கார் அருகில்



    அதைப் பார்த்து பல்லை கடித்தவள்… “மாம் நான் போகமாட்டேன் நான் நம்ம வீட்டுக்கு தான் வருவேன்” என்று சொன்ன மகளை… காரின் முன் பக்க கதவை திறந்து மகளை உள்ளே தள்ளியவள்… சரவணனை பார்த்து “உங்க மனைவி வந்துட்டா ம்ம் கூட்டிட்டு போங்க மாப்ள” என்று சொல்லிவிட்டு காரின் கதவை அடித்து சாத்தினாள்


    சிவாவின் மாப்ள என்ற அழைப்பை கேட்டு சரவணனுக்கு தன் கோபம் மறந்து சிரிப்பு வந்தாலும் அதை வெளி காட்டாமல் உர்ரென்று அமர்ந்திருந்தான்…


    பின்னால் அமர்ந்திருந்த, பொன்னம்மா சிவாவை பார்த்து ஏதோ சொல்ல வர அவரை தடுத்தவள்…“நீங்க வண்டி எடுங்க மாப்ள” என்ற சிவாவின் குரலில், சீக்கிரம் இங்கிருந்து கிளம்புங்க என்ற தவிப்பு இருக்க


    உடனே தன் காரை கிளப்பினான் சரவணன்… தன் குடும்பத்தார் சிறு புள்ளியாகி மறையும் வரை திரும்பிப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த யஷ்வந்திக்காவை பார்த்தவன்..


    “நேரே உட்கார், இல்ல கழுத்து சுளிக்கிக்க போகுது” என்றவன் காரை வேகமாக செலுத்தினான்…



    அதன் பின் காரில் யாரும் பேசவில்லை… யஷ்வந்திக்கா அடக்க பட்ட கோபத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள்…


    ஆறு மணிநேர பயணத்திற்கு பிறகு கார் சீர்காழி ஊருக்குள் நுழைந்தது… சரவணனின் வீட்டின் அருகே வரவும்


    மணமகளே மருமகளே வா வா என்ற பாடல் ஒலிக்க.. ‘இது அவரது ஏற்பாடாக தான் இருக்கு என்று பிரேமை நினைத்து சிரித்துக் கொண்டான் சரவணன்.


     
Thread Status:
Not open for further replies.

Share This Page