All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

"இனிதா தமிழினியின் தொடுக்காத பூச்சரமே!"_ கதைத்திரி"

Status
Not open for further replies.

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
தொடுக்காத பூச்சரமே!

அத்தியாயம் 14

நிறையாழி, தன் கணவனுக்காக யூட்டூப் சேனல் எல்லாம் பார்த்து ,அழகாக சமைத்து எடுத்துச் சென்றால்,கணவனோ தன் மாமானார் கொண்டு வந்த உணவை உண்டு கொண்டிருந்தான்.


அதைப் பார்த்த நிறையாழிக்கு எல்லையில்லா கோபம் வந்தது.நேராக தன் தாய் வீட்டிற்கு சாப்பாட்டு பேக் உடனேயே சென்றாள்.

வேகமாக வீட்டிற்குள் சென்றவள்,தன் தாயின் வரவேற்பை கூட காதில் வாங்காமல் "என்ன தான் நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள்.."என்றாள்.


செந்தழைக்கோ ,ஒன்றும் புரியவில்லை.."என்னடீ வந்தும் வராததுமாக இப்படி புதிராக பேசுகிறாய்.."


"ஆமாம் ,நான் பேசுவது புதிராகத் தான் தெரியும்.மகள் ஒருத்தி இருக்கிறாள் என்ற நினைப்பு உங்களுக்கு இருந்தால் தானே?"


"இல்லாமல் என்ன ?உனக்கு தான் பெற்றவர்கள் நினைப்பு இல்லை..வீட்டு பக்கம் வருவதே இல்லை.."


"பேச்சை மாற்றாதீர்கள்.என் புருசனுக்கு நீங்க எதுக்கு சமைச்சு அப்பா கிட்ட கொடுத்து விடறீங்க.அவருக்கு சமைத்து போட நானிருக்கேன்.."


"ஆமா..ஆமா, நீ சமைத்து போட்டதை இரண்டு மாசாமா நானும் தான் பார்த்தேனே.."


"ஏன்? நான் சமைக்காமலா போனேன்.நீங்க சாப்பாடு கொடுப்பதால் தான் அவர் நான் சமைப்பதை சாப்பிடுவதே இல்லை.."


"நம்பி மதியம் சரியாக சாப்பிடுவதில்லைன்னு சங்கமணி சொன்னான்.சரி நீயும்‌வேலைக்கு போகும் அவசரத்தில் சரியாக சமைக்க நேரம் இருக்காது!அதுவும் உன் சமையல் லட்சணம் தான் எனக்கு தெரியுமே!அந்த பையன் ஒரு நேரமாவது ஒழுங்காக நல்ல சாப்பாடு சாப்படட்டும்ன்னு தான், அப்பாவிடம் கொடுத்து அனுப்பினேன்.அப்பாவும் பக்கத்திலிருந்து நம்பி சாப்பிடும் வரை இருந்து, சாப்பிடவைத்து விட்டுத் தான் வருவார்.அவருக்கு அது ஒரு நிம்மதி.."


"ஆமாம் புருசனும், பொண்டாட்டிக்கும் பெற்ற பெண்ணை விட மாப்பிள்ளை தானே உசத்தி..இருந்துட்டு போங்க.ஆனால் என் புருஷன் நான் சமைப்பதைத் தான் இனி சாப்பிட வேண்டும்..இப்படியே தினமும் அவருக்கு நீங்கள் சமைத்துக் கொடுத்தால், என் சாப்பாட்டை அவர் எப்போ சாப்பிடுவார்.."


"அம்மா தாயே, இனி நீயே உன் புருஷனுக்கு சமைத்து போடும்மா.. ஒழுங்கா சமைத்து போட வழியில்லை. இங்கே என்கூட சண்டைக்கு வந்துட்டா.." என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஆடலரசும் காலி சாப்பாட்டுக் கூடையுடன் வந்தார்.


மகளைக் கண்டதும் நலம் விசாரித்தார்.அதற்குள் செந்தழை கணவரிடம் மகள் அடித்த கூத்தை சொன்னார்.


ஆடலரசோ, மகளிடம் தன்மையாக, "நிறை உனக்கு லீவு இருக்கும் போது நீ சமைத்துக் கொடுடா..மத்தநாள் அம்மா சமைத்து கொடுக்கட்டும்.நம்பி ரொம்ப மெலிந்துட்டான் மா..அது தான் அம்மா சமைத்து தருகிறாள்.."என்றவரிடம்.பதிலே பேசாமல் தலையை மட்டும் ஆட்டிய மகளை வியப்புடன் பார்த்தார் செந்தழை.


நிறையாழிக்கும் தன் தந்தை சொல்வது சரியென்றே பட்டது.உதயனம்பி ரொம்பவே மெலிந்து தான் இருந்தான்.அதைவிட தன் சமையல் திறமையையும் அவள் நன்கு அறிந்ததால் பேசாமல் இருந்தாள்.


சிறிது நேரம் தாயுடன் வாயாடிவிட்டு, தன் வீட்டுக்கு வந்தவளுக்கு,மனம் முழுவதும் கணவனின் நினைவே நிரம்பி வழிந்தது.இன்று கணவனிடம் எப்படியாவது பேசிவிட வேண்டுமென்று நினைத்தாள்.


அன்று இரவு உதயனம்பிக்காக காத்திருந்தாள்.அவன் வீட்டிற்கு வந்து தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வரும் வரை அமைதியாக இருந்தவள், அவனிடம் சண்டையை தொடங்கினாள்.


"உங்க மனசுலே என்ன தான் நினைச்சுட்டு இருக்கிங்க.. என் மேல் கோபம்ன்னா அதை எங்கிட்ட காமிங்க.ஆனால் அதை விட்டு நான் சமைத்த சாப்பாட்டு மேலே காட்டாதீங்க.."என்றவளை அவனோ,சலனமே இல்லாமல் பார்த்து வைத்தான்.


அவளோ,"நான் அன்னைக்கு பெரிய தப்பு செய்துட்டேன் தான்.அதுவும் மன்னிக்கவே முடியாத தப்பு தான்.என்னால் தான் அத்தைக்கு இப்படி ஒரு நிலை வந்தது.நானே அதை தினம்.. தினம்,நினைத்து குற்றயுணர்வில் தவிக்கிறேன்.நீங்களும் என்னிடம் பேசாமல் இருந்தால் நான் என்ன செய்வேன்.." என்று கோபத்தில் தொடங்கி அழுகையில் முடித்தாள்.


அவனோ , அதற்கும் எதுவும் பேசவில்லை..


நிறையாழிக்கோ ,எப்படித் தான்! தன் மனதை அவனுக்கு புரியவைப்பது என்று புரியாமல் தவித்தவள், " நான் செய்த தப்புக்கு நான் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்.என்னிடம் பேசாமல் நீங்க என்னை வெறுத்துடாதீங்க! அதை மட்டும் என்னால் தாங்க முடியாது.."என்றவளுக்கு அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் கண்ணீர் அருவியாக கொட்டியது.


உதயனம்பியோ ,அவளிடம் என்ன சொல்வதென்றே தெரியாமல் நின்றான்.அவளிடம் இப்படி ஒரு மாற்றத்தை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.


நிறையாழியோ, இத்தனை நாள் மனதிற்குள் அடக்கி வைத்திருந்த அத்தனை துக்கத்தையும் கணவன் முன் கண்ணீரில் கரைத்தாள்.


உதயனம்பியோ,அவள் கண்ணீரைப் பொறுக்க முடியாமல் ,"நிறை பிளீஸ் அழுகையை நிறுத்தும்மா.இப்ப என்ன நீ சமைத்ததை நான் சாப்பிடனும் அவ்வளவு தானே, இனிமேல் தினமும் நீ சமைத்ததை சாப்பிடுகிறேன் போதுமா.." என்றவனிடம்.


"அது மட்டுமில்லை என் கூட பேசனும்.நான் தெரியாமல் செய்த தப்பை மன்னித்து விடுங்கள்.."


"பழசை விடு.எனக்கு பழைய படி மாற கொஞ்சம் அவகாசம் வேனும்.எனக்கு உன் மேல் கோபமெல்லாம் இல்லை.. இன்னொன்று நீ எந்த குற்றயுணர்விலும் என்னை ஏற்று வாழவேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லை.." என்று அவன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே..


"நிறுத்துங்கோ..நான் அப்படி சொன்னேனா? அன்னைக்கும் அப்படித் தான் சொல்லி என்னை கோபப்படுத்துனீங்க.இந்த மாதிரி பேச்சால் , நாம் இருவரும் இழந்தது எத்தனை பெரிய பொக்கிஷம்.இனியொரு முறை இப்படி பேசுனீங்க நான் உயிரோடேவே இருக்க மாட்டேன்.இனி நான்‌ எதுவும் உங்களிடம் கேட்கலை.ஆனால் ஒன்று மட்டும்‌ சொல்றேன். உங்களுக்கு எப்ப பிடிக்குதோ !அப்ப பேசுங்க.எந்த சூழலிலும் நான் இங்கிருந்து போக மாட்டேன்.அப்படி போனால் என் பிணம் தான் போகும்.." என்றவள் வேகமாக தங்கள் அறைக்கு சென்று படுத்து கொண்டாள்.

உதயனம்பியோ, தான் என்ன சொன்னோம்! இவள் என்ன சொல்லிட்டு போறா?என்று குழம்பினான்.


நிறையாழியால், கண்ணீரை அடக்கவே முடியவில்லை.கணவனின் ஒட்டாத பேச்சு அவளை மிகவும் பாதித்தது.தனக்கு யாருமே இல்லையோ? என்ற எண்ணத்தை விதைத்தது.


தனக்காக இருந்த தன் அன்பு அத்தையையும் தன்‌அவசரபுத்தியால் இழுந்து விட்டோமே! என்று துடித்தாள்.தன் கணவனிடம் பேசியதை கேட்டுத் தான், தன் அத்தை மனமொடிந்து தன் உயிரை விட்டார்.. என்ற எண்ணமே அவளைக் கொல்லாமல் கொன்றது.



அவளோ,தேற்றுவாரற்று அழுது கரைத்தாள்.நம்பியோ,அறையின் வெளியில் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் நடை பயின்றான்.

நிறையாழி அழுவது அவனுக்கு மிகுந்த மன உளைச்சலை தந்தது.கொஞ்ச நேரம் பொறுத்து பார்த்தவன். அது முடியாமல் போகவே, மெல்ல அறைக்குள் சென்றான்.


நிறையாழியோ ,அவன் வருவது கூட தெரியாமல் அழுது கொண்டிருந்தாள்.


உதயனம்பி,அவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தவன், மென்மையாக "யாழி.." என்று அழைத்தான்.


நிறையோ, அவனின் குரலைக் கேட்டதும் ,தாயைக் கண்ட சேய்யை போல் எழுந்து அமர்ந்தவள், உரிமையுடன் அவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து, "சாரி மாமா.. இத்தனை நாள் நான் உங்களை புரிந்து கொள்ளாமல் நடந்து கொண்டேன்.நீங்களும் என்னை வெறுத்து விட்டால் எனக்கு யாருமே இல்லை .."என்றவளிடம்.


"அப்படியெல்லாம் இல்லை.என்னால் உன்னை என்றுமே வெறுக்க முடியாது.நீ எதையும் போட்டு குழப்பிக்காதே.நிம்மதியா தூங்கு.." என்று கூறி எழுப்போனவனை கைப்பிடித்து தடுத்தவள்..


"நான் கொஞ்ச நேரம் உங்க மடியில் படுகட்டுமா?எனக்கு அத்தை நினைப்பாகவே இருக்கு.."


"ம்! "என்றவன் பேசாமல் அவள் அருகில் அமர்ந்தான்.


அவளோ, சந்தோஷமாக அவனின் மடியில் தலை வைத்து படுத்தாள்.அவனோ, மென்மையாக அவளின் தலையை வருடினான்.


அவளுக்கோ ,அந்த செயல் அவள் மனதில் எல்லையில்லா நிம்மதியைக் கொடுத்தது. அப்படியே கண்களை மூடி அதை அனுபவித்தவள், தன்னையறியாமல் அப்படியே உறங்கிப் போனாள்.


உதயனம்பியோ, யோசனையுடனேயே இருந்தான்.அவள் உறங்கியவுடன் அவளை தலையணையில் படுக்க வைத்தவன், அன்று தங்கள் அறையிலேயே கீழே படுத்துக் கொண்டான்.


அவன் மனமோ, நிறையாழியின் பேச்சையும்,செயலையுமே அசைபோட்டது.நெடுநேரம் விழித்து இருந்தவன், பொழுது விடியும் வேளையில் தான் உறங்கினான்.


அடுத்த நாள் விடியல் இருவருக்கும் அழகாகவே விடிந்தது. நிறையாழி அன்று தன் கணவன் முகத்தில் தான் விழித்தாள்.தன்னை மறந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தவனின் அமைதியான அழகு அவளை ஈர்த்தது.


சிறிது நேரம் தன்னை மறந்து கணவனை ரசித்தவள்,பின் குளியலறை சென்று பல்துலக்கி,முகம் கழுவி விட்டு சமையலறைக்குள் புகுந்தாள்.


கணவனுக்காக பார்த்து ..பார்த்து, சமைத்தாள்.சமையல் வேலையை முடித்து விட்டு பாத்திரங்களை ஒதுங்க வைத்தவள்,தானும் குளித்து கல்லூரிக்கு தயாராகினாள்.


உதயனம்பியோ,அதுவரையும் உறக்கத்திலிருந்து விழிக்கவே இல்லை.நிறையோ, அவன் விழிக்காதைக் கண்டு குழப்பத்துடனேயே அவனை எழுப்பினாள்.


உதயனம்பியோ, அன்று மனைவியின் மதி முகத்தில் தான் விழித்தான்.மனைவியின் மலர்ந்த முகம் அவனுக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை தந்தது.


"நீ கிளம்பியாச்சா ..சாரி நைட் லேட்டாத் தான் தூங்கினேன்.உனக்கு டைமான நீ கல்லூரிக்கு போ..நான் கிளம்பி வீட்டை பூட்டிட்டு கடைக்கு போய்க்கிறேன்.."


"எனக்கு டைமெல்லாம் ஆகலை..நீங்க சீக்கிரம் எழுந்து குளிச்சுட்டு வாங்க..சாப்பிட்டு விட்டு நீங்களே என்னை கல்லூரியில் கொண்டு வந்து விடுங்க.." என்றவளை வியப்பாக பார்த்தான்.


அவளோ, அவனின் வியந்த பார்வையை புரிந்து கொண்டு, "இனிமேல் நீங்க தான் தினமும் கல்லூரியில் என்னை விடனும்..நடந்ததை எல்லாம் மறந்திடலாம்.நான் உங்களை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திருக்கேன்.அதற்கெல்லாம் என்னை மன்னித்து விடுங்கள்.இனி ஒரு போதும் உங்கள் மனம் நோக நடக்க மாட்டேன் .."என்றவள்.

அவன் காலடியில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, "இந்த சின்ன‌ப் பெண்‌!அறியாமல் சொன்ன வார்த்தைகளையும், செயல்களையும் மன்னித்து மறந்து விடுங்களே!" என்று முகத்தை அப்பாவியாக வைத்துக் கொண்டு கேட்டாள்.


அவனுக்கோ, அவளின் இந்த புதிய அவதாரம் பயங்கர குழப்பத்தை கொடுத்தது.எதுவும் சொல்லாமல் ஒரு மென் சிரிப்புடன் குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.


நிறையாழிக்கோ ,அவனின்‌அமைதி மனதை சங்கடமாகாகியது.மனதிற்குள் 'இந்த நம்பியாரை‌ வழிக்கு கொண்டு வர ரொம்ப கஷ்டபடனும் போல இருக்கே ..'என்று எண்ணினாள்.


அவன் குளித்து தயாராகி வந்தவுடன்,அவனுக்கு டிபனை எடுத்து வைத்தாள்.அவன் சாப்பிட்டு முடியும் வரை அமைதியாக அவனுக்கு பறிமாறினாள்.
அவன் உண்டு முடித்தவுடன் தானும் உண்டவள், அவனிடம்," டிபன் நல்லா இருந்துச்சா? உங்களுக்காக பார்த்து பார்த்து சமைத்தேன்.." என்றவளிடம்.

" ம்! நல்லா இருந்துச்சு தேங்க்ஸ்.."

" எதுக்கு தேங்க்ஸ்.."

"எனக்காக மெனக்கெட்டு சமைத்திருக்கிறாயே அதுக்குத் தான் .."

"உங்களுக்காக இல்லை.. என் புருசனுக்காக.." என்றவளை ஆச்சரியமாக பார்த்தவனுக்கு அவளின் ஒவ்வொரு செயலும் தலை சுற்ற வைத்தது.

நிறையாழி, நினைத்ததைப் போலவே, அடம் பிடித்து அவனை கல்லூரி வரை அழைத்து வர வைத்தாள்..அது மட்டுமில்லாமல் பயணம் முழுவதும் அவன் தோளில் கை போட்டபடியே பயணித்தாள்.


கல்லூரியில் இறக்கி விட்டவனிடம், "மாலையும் நீங்களே வந்து கூட்டிட்டு போங்க .."என்று சொன்னாள்.

உதயனம்பியோ,தன் வேலைப் பளுவில் அவள் கூறியதை சுத்தமாக மறந்தான்.


அவளோ,தன் கணவனுக்காக கல்லூரி பேருந்து நிலையத்திலேயே காத்திருந்தாள்.

தொடரும்..

உங்கள் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..



 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
Hi friends,
எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க..சாரி ஃப்ரெண்ட்ஸ் எனக்கு கொஞ்சம் உடம்பு முடியவில்லை.அதனால் தான் யூடி போட தாமதமாகிவிட்டது..இப்போது கொஞ்சம் பரவாயில்லை..இனி முடிந்த வரை உங்களை காக்க வைக்காமல் யூடி தருகிறேன்.தாமதத்திற்கு மன்னிக்கவும்..ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து விடு வந்தவுடன் யூடி பதிகிறேன்.. தாமதத்திற்கும் சேர்த்து தொடுக்காத பூச்சரமே! அடுத்த இரண்டு அத்தியாயங்கள் (13,14)பதிந்துள்ளேன்.படித்து விட்டு உங்கள் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.. உங்கள் கருத்துக்கள் தான் எனக்கு இந்த சூழலில் மிகப் பெரிய ஊக்கம்.. சைலண்ட் ரீடர்ஸ்சும் உங்க கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொண்டால் மகிழ்வேன்..
அடுத்த யூடியுடன் விரைவில் வருகிறேன்.
நன்றி
இனிதா மோகன்
உங்கள் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..



 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
நாளைய யூடியிலிருந்து ஒரு குட்டி துணுக்கு..

அச்சோ,இதைக் கூட நான் தான் கத்துக் கொடுக்கனுமா?என்று நொந்தவள், அவனின் சட்டை காலரை பிடித்து தன் புறம் இழுத்தவள்,அவனின் உயரத்துக்கு எம்பி அவனின் கன்னத்தில் தன் முதல் முத்திரையைப் பதித்தாள்.
 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
தொடுக்காத பூச்சரமே!

அத்தியாயம் 15

உதயனம்பி தன் வேலைகளையெல்லாம் முடித்துக் கொண்டு வீடு வரும் போது இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது.


வாசலில் தன் இருசக்கர வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு வந்தவன் ,வீடு பூட்டியிருப்பதைக் கண்டு குழம்பி நின்றான்.மனதிற்குள்' நிறையாழி எங்கே சென்றாள்..' என்று நினைத்தவன் அவளின் அலைபேசிக்கு அழைத்தான்.


இரண்டாவது அழைப்பில் அலைபேசியை எடுத்தவள்",ஹலோ.." என்றவுடன்," யாழி எங்கே இருக்கே? வீடு பூட்டி இருக்கு .."என்றவனிடம்.
"நான் காலேஜ் பஸ் ஸ்டாப்பில் தான் இருக்கேன்.நீங்க ஏன்? என்னை வீட்டிற்கு அழைத்துப் போக வரவில்லை..காலையிலேயே சொன்னேன் தானே ! உங்களுக்காகத் தான் காத்திருக்கேன்.." என்றவுடன்.


"ஏய்! உனக்கு என்ன பைத்தியமா டீ ..நான் வரலைன்னா நீ எனக்கு போன் செய்திருக்கனும்,இல்லைன்னா எப்போதும் போல் பஸ்சிலியாவது வந்து இருக்கனும்.அதை விட்டு லூசு மாதிரி இத்தனை நேரம் அங்கேயே நிற்பாயா ?உன்னை.." என்று பல்லைக் கடித்தவன் ,"பத்து நிமிஷத்தில் வரேன்.." என்று அழைப்பை துண்டித்தான்.


உதயனம்பியன் மனமோ !கொதிநிலையில் இருந்தது.மனதிற்குள்,'இவளை வைத்துக் கொண்டு என்ன தான் செய்வதோ!" என்று நொந்து கொண்டவன், வண்டியில் தலை தெறிக்க கல்லூரியை நோக்கி விரைந்தான்.

நிறையாழியோ ,தனியாக பேருந்து நிலையத்தில் நின்றிருந்தாள்.மனதிற்குள் சிறு பயம் இருந்தாலும் ,முகத்தில் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் கணவனுக்காக காத்திருந்தாள்.

உதயனம்பியோ, அழைப்பை வைத்த எட்டாவது நிமிடத்தில்.. அவள் முன் வண்டியை வட்டமடித்து நிறுத்தியவன், "ஏறு.." என்று கோபமாக சொன்னான்.

அவள் வண்டியில் ஏறியவுடன் எதுவும் பேசாமல் வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.


அதே வேகத்தில் வீட்டிற்கு வந்தவன்,வண்டியை நிறுத்தி விட்டு வீட்டிற்குள் செல்லும் வரை தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்,உள்ளே சென்றதும் ,"ஏண்டீ உனக்கு அறிவு இருக்கா ?"என்றான் பற்களை கடித்தபடி.



அவளோ ,"நான் தான் நியாயப்படி உங்கள் மீது கோபப்படனும்.. காலையில் அத்தனை முறை நீங்கள் தான் வந்து கூட்டிட்டுப் போகனும்ன்னு சொல்லியும் ,என் ஞாபகம் கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் இருந்திருக்கீங்க.." என்றாள் கோபமாக.


"நான் வேலை பிஸியில் மறந்துட்டேன்..என்னைக் காணோம் என்றவுடன், நீ போனாவது செய்துருக்கனும்,அதை விட்டு தன்னந்தனியாக இத்தனை நேரம் அங்கேயே அசையாமல் நிற்பாயா?"


"என்னை விட உங்களுக்கு வேலை தானா? முக்கியம்.பொண்டாட்டியை மறக்கிற அளவு நீங்க நடந்துட்டு என்னை திட்டறீங்க.."


"நான் என்ன‌ கேட்கிறேன் நீ என்ன சொல்ற .."என்று சலித்துக் கொண்டவனிடம்..


"எனக்கு பசிக்குது.. உங்களுக்காக இத்தனை நேரம் பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றதற்கு, கால் வலி வந்தது தான் மிச்சம்.என்னால் இப்போ சமைக்க முடியாது..எனக்கு செம களைப்பாயிருக்கு போய் டிபன் வாங்கிட்டு வாங்க.."என்றவளிடம்.


"எல்லாம் என் நேரம்..நீ ஒன்னும் சமைக்க வேண்டாம் நீ ரெஸ்ட் எடு தாயே! நானே ஏதாவது செய்கிறேன்.." என்றவன் தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வந்தவன், அவனுக்கு தெரிந்த ரவா உப்புமா செய்தான்.


நிறையாழியோ, தன் அலுப்புத் தீர குளித்து,இரவு உடைக்கு மாறி வந்தவளுக்கு, உப்புமாவின் வாசம் பசியைத் தூண்டியது.


'தன் கணவனா? சமைக்கிறான்.' என்ற வியப்பில் சமையலறைக்கு நுழைந்தவள், உதயனம்பி சமைக்கும் அழகை விழிகளில் பருகிக்கொண்டே, சமையல் மேடையில் ஏறி அமர்ந்தாள்.


நிறையின் செயலை திரும்பிப் பார்த்து மென் புன்னகை சிந்தியவன்,சுடச்சுட உப்புமா வை தட்டில் போட்டு அவள் கையில் திணித்தான்.


நிறையோ,அதைச் சப்புக் கொட்டி சாப்பிட்டாள்.அவளுக்கிருந்த பசியில் அந்த உப்புமா தேவாமிர்தமாக இருந்தது.


உதயனம்பியோ,அவள் ரசித்துச் சாப்பிடும் அழகை கண்குளிர பார்த்துக் கொண்டே நின்றான்.

முழுத்தட்டையும் காலி செய்த பின்னரே கணவனைப் பார்த்து," உப்புமா சூப்பர் !நீங்க சாப்பிடலையா?"என்றாள்.


அவனோ, "ம்ஹூம்!இப்பவாது கேட்கத் தோனுச்சே.." என்றவன், தனக்கும் தட்டில் போட்டுக் கொண்டு அவளைப் போலவே சமையல் மேடையில் அவள் அருகில் அமர்ந்து சாப்பிட்டான்.


நிறையாழியோ,அவனையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.உதயனம்மபி சாப்பிட்டுக் கொண்டே நிமிர்ந்தவன்,தன்னையே விழி எடுக்காமல் பார்த்த மனைவியை பார்த்து ' என்ன ..'என்று புருவத்தை உயர்த்தி ஜாடையாக கேட்டான்.


அவளோ, ஒன்றுமில்லை என்று தலையை மட்டும் ஆட்டினாள்.


அவனோ ,தன் தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டு மிச்சமிருந்ததை உண்டு முடித்தான்.


நிறையாழியோ, உதயனம்பி உண்டு முடித்து சென்றவுடன்,சமையலறையை ஒதுக்கி,பாத்திரங்களை சுத்தப்படுத்தி விட்டு தங்கள் அறைக்கு உறங்க வந்தாள்.
உதயனம்பியோ, வழக்கமான தன் இடத்தில் படுத்து,களைப்பில் ஆழ்ந்த உறங்கியிருந்தான்.



நிறையாழியோ,சிறிது நேரம் அவனையே பார்த்திருந்தவள், விளக்கை அணைத்து விட்டு விடிவிளக்கைப் போட்டு விட்டு படுக்கையில் வந்து படுத்தாள்.



மனமோ ,தெளிவில்லாமல் குழப்பமாகவே இருந்தது.நல்ல ஆழ்ந்த உறக்கம் வராமல் அரைகுறை தூக்கத்தில் இருந்தவளுக்கு,கெட்ட கனவு வந்து அவளின் அரைதூக்கத்தையும் கெடுத்தது.


கனவு பயத்தில் எழுந்து அமர்ந்தவள்,தன் படுக்கையின் தடுப்பை நீக்கி விட்டு கீழே இறங்கி,கணவன் அருகில் சென்று படுத்துக் கொண்டாள்.


உதயனம்பியோ, தன்னை மறந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்ததான். அவனின் முகத்தையே விடிவிளக்கின் ஒளியில் பார்த்துக் கொண்டு படுத்திருந்தவளுக்கு,மெல்ல.. மெல்ல, மனது அமைதி அடைந்தது. தூக்கமும் கண்ணைச் சூழற்றியது.


கணவனின் அருகில் நெருங்கிப் படுத்து,அவனின் மார்பில் தலை வைத்து படுத்தவள், நிம்மதியான உறக்கத்திற்குச் சென்றாள்.


உதயனம்பிக்கோ ,சிறிது நேரத்தில் தூக்கம் கலைந்தது.தன் மார்பின் மீது கணத்தை உணர்ந்தவன், விழித்துப் பார்த்தான்.தன் நெஞ்சில் மனைவியை பார்த்தவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது.


'என்னாச்சு இவளுக்கு..' என்று நினைத்தவன், அவளின் தலையை மென்மையாக வருடியபடியே யோசனையுடனேயே படுத்து இருந்தான்.


மனமோ, நிறையின் மனமாற்றத்தைப் பற்றியே சிந்தித்தது..நிஜமாகவே மாறிவிட்டாளா? என் மீது பரிதாபமா ? இல்லை என்னை உண்மையாளுமே பிடித்து இருக்கா? என்று யோசித்தபடியே இருந்தவன், அப்படியே உறங்கினான்.


இருவருமே கதிரவனின் வரவுக்கு பின்தான் விழித்தார்கள். தாங்கள் இருந்த நிலையிலேயே விழித்துக் கொண்டே சிறிது நேரம்படுத்திருந்தாலும், இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை..வாய் பேசாவிட்டாலும் அவர்களின் மனம் ஆயிரம் வார்த்தைகள் பேசிக் கொண்டது.



வெகு நேரம் கழித்து தங்கள் மோனநிலையைக் கலைத்துக் கொண்டு அவர்வர் வேலையில் மூழ்கினார்கள்.


நிறையாழியோ, அதன் பின் வந்த நாட்களில் தன் காதலை! அவனுக்கு சிறுக..சிறுக, உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தாள்.ஆனால், உதயனம்பியோ ,அதை உணர்ந்தாலும் , அவனால் நம்பத்தான் முடியவில்லை.



நிறையாழியோ, மொத்தமாக அவனிடம் சாய்ந்தாள்..அவனை வெறுத்த பொழுது உணராத அவன் குணத்தை.. இப்போது முழுதாக உணர்ந்தாள்.



அவனின் அன்புக்காக ஏங்க ஆரம்பித்தாள்.
அன்று சனிக்கிழமை நிறையாழிக்கு கல்லூரி விடுமுறை.கணவனுக்காக பார்த்து ..பார்த்து சமைத்தவள்,தானே சாப்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டு கடைக்குச் சென்றாள்.


நிறையாழியைக் கண்டவுடன் சங்கு மணி! அவர்களுக்கு தனிமை கொடுத்து விலகிச் சென்றான்.


உதயனம்பியோ ,தான் செய்து கொண்டிருந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு ,மனைவி எடுத்து வைத்த உணவை உண்ண தொடங்கினான்.


நிறையோ ,அவன் உண்பதைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்திருந்தவள்,அவன் உண்டு முடிக்கும் வரை காத்திருந்து தன் சமையலைப் பற்றிக் கேட்டாள்.


"மாமா சாப்பாடு நல்லா இருந்துச்சா.."


"ம் !ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு நிறை.."என்றான், தனக்காக அவள் மெனக்கெட்டு செய்ததை குறை கூறாமல்..


"நிஜமாவா? .."என்றவளிடம்.. ஆமாம் என்று கண்களாலேயே பதில் சொன்னான்.


நிறையோ,அவன் சொன்ன அழகில் மயங்கியவள்,"உண்மையாளுமே! நல்லா இருந்துச்சா ,சமைச்சவங்களுக்கு ஏதாவது பரிசு கொடுக்கலாமே!.."என்றவளிடம்..


"ஓ!அப்படியா ,என்ன வேனும்ன்னு சொல்லு கொடுத்துட்டா போச்சு.."


"ம்! அப்போ கேட்டுட வேண்டியது தான்.." என்றவள்,தன் கன்னத்தை அவன் புறம் காட்டியவள்,"மாய்ஸ்ரைஸ்சர் எல்லாம் போட்டு வழுவழுப்பாகத்தான் வைத்திருக்கேன் வேண்டுமானால் செக் செய்துக்கோங்க.." என்றாள்.கிரக்கமாக.



அவனோ,அவள் கூறியது புரியாமல் பேந்த..பேந் விழித்தான்.


அவன் புரியாமல் விழிப்பதைக் கண்டவள்,"அச்சோ இது கூட நான் தான் கத்துக் கொடுக்கனுமா ?"என்று‌நொந்தவள், அவன் சட்டை காலரை பிடித்து தன் புறம் இழுத்தவள்,அவனின் உயரத்துக்கு எம்பி, அவனின் கன்னத்தில் தன் முதல் முத்திரையை பதித்தாள்.


உதயனம்பியோ ,மனைவியின் செயலில் திகைத்தவன் ,விழி எடுக்காமல் அவளையே பார்த்தான்.


அவளோ,அவனின் பார்வையை எதிர் கொள்ள முடியாமல்,முகம் சிவக்க சாப்பாட்டு பையை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு செல்ல நகர்ந்தாள்.


மனைவி கிளம்புவதை கண்ட உதயனம்பி, சட்டென்று அவளின் கைகளை பிடித்து இழுத்து தடுத்தவன்,"இதற்கு என்ன அர்த்தம் நிறையாழி.." என்றான் அவளை கூர்மையாக பார்த்தபடியே..



அவளோ,கணவிடமிருந்த தன் கைகளை பிரித்த படியே ,"ம்! அதை நீங்க தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் .."என்றவள், சங்கு மணி வருவதைப் பார்த்து, தன் கையை அவனிடமிருந்து விலக்கிக் கொண்டு ஓடினாள்.


உதயனம்பியோ, மனைவியின் செய்கையை என்னவென்று எடுத்துக் கொள்வது என்று குழம்பினான்.அதன் பிறகு அவனால் வேலையே செய்ய முடியவில்லை..மனம் முழுவதும் மனைவியையே சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.


அன்று மாலை எப்போது செல்லும் நேரத்தை விட நேரமாகவே வீட்டிற்கு சென்றான்.சங்குமணியோ, மனதிற்குள் 'அண்ணனுக்கு இன்று என்னாச்சு..அண்ணி வந்து போனதிலிருந்து மந்திரிச்சு விட்ட கோழி மாதிரியே சுத்துறார் ..'என்று நினைத்தான்.


நிறையாழியோ,வீட்டிற்கு வந்ததிலிருந்தே கணவனையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்..தான் செய்த காரியத்தை நினைத்தவளுக்கு ,அழையா விருந்தாளியாக வெட்கம் வேறு வந்து படுத்தியது.கணவனை இனி எப்படி எதிர் கொள்வது என்று தவித்தாள்.



உதயனம்பி வீட்டிற்கு வரும் பொழுது நிறையோ இரவு சமையலை தயாரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


உதயனம்பியோ, வந்து சுவடு தெரியாமல் தங்கள் அறைக்கு சென்று தன்னை சுத்தப்படுத்தி மாற்று உடை அணிந்து வந்தவன், நேராக சமையலறைக்கு சென்று மனைவியின் அருகில் நின்றான்.



நிறையாழியோ,,கணவனின் எதிர்பாராத வரவை கண்டு தூக்கிவாரிப் போட திரும்பினாள்.


அவனோ,எதுவும் பேசாமல் அவளின் முகத்தையே விழி எடுக்காமல் பார்த்தான்.


நிறையாழியும் மெளனமாக கணவனுக்கு காஃபி கலந்து கொடுத்தாள்.உதயனம்பியோ,பேசாமல் அதை வாங்கிக் குடித்தான்.


நிறையாழிக்கோ ,மனதிற்குள் தந்தி அடித்தது.அவனின் பார்வையே ,மதியம் தன் செய்கைக்கு காரணம் கேட்கிறான் என்று புரிந்தது. என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என்று தவித்தாள்.


உதயனம்பியோ,காஃபியை குடித்து முடித்தவுடன்,காலி டம்ளரை மனைவியிடம் தந்தவன்,அவள் முகத்தையே பார்த்தபடி ,"நான் மதியம் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் இன்னும் வரலையே.." என்றான்.



அவளோ, "பதில் சொல்லாமலேயே புரிந்து கொள்ளனும்.." என்றவாறு சமையல் வேலைகளை கவனிக்கத் தொடங்கினாள்.


உதயனம்பியோ,"நான் உன்னளவுக்கு புத்திசாலியும் இல்லைங்க,படிப்பறிவும் இல்லைங்க.. அதனால் தெளிவா சொன்னால்தான் புரியும்.." என்றவுடன்.



நிறையாழிக்கோ,கணவன் சொன்னதை கேட்டதும்,கண்களில் நீர் கோர்த்தது."நீங்க இன்னும் பழசை மறக்கலைன்னு நினைக்கிறேன்.. இருந்தாலும் பரவாயில்லை..நான் உங்களை புரிந்து கொள்ளாமல் செய்த செயலுக்கும்,பேசிய பேச்சுக்கும் மனதார மன்னிப்பு கேட்கிறேன். அதுமட்டுமில்லை இப்போது என் மனதார உங்களை உயிராக நேசிக்கிறேன்.அது எப்போ உங்களுக்கு புரியுதோ! அப்போது புரியட்டும்.." என்றவள் சட்டென்று வெளியில் சென்றுவிட்டாள்.


உதயனம்பியோ,பிரமை பிடித்தவன் போல் அப்படியே அசையாமல் நின்றான்.மனைவி சொன்னதை கேட்டவன், அதை நம்பவும் முடியாமல்,நம்பாமல் இருக்கவும் முடியாமல் தவித்தான்.


எத்தனை நேரம் அப்படி இருந்தானோ! அவனே அறியவில்லை.எங்கேயோ நாய்குரைக்கும் சத்தத்தில் நடப்புக்கு வந்தவன்,மனைவியை தேடிச் சென்றான்.


நிறையோ, தங்கள் அறையில் படுக்கையின் மேல் முகத்தை முழங்காலில் பதித்தவாறு அமர்ந்திருந்தாள்.


"உதயனம்பியோ, மனைவி அமர்ந்திருந்த நிலையை பார்த்தவாறே, அவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தான்.


நிறையோ, கணவன் வந்த அரவம் கேட்டும், நிமிரவே இல்லை.உதயனம்பியோ,மெல்ல அவளின் தோளைத் தொட்டு எழுப்பியவன், அவளின் முகத்தை நிமிர்த்தினான்.


நிறையோ, அழுதழுது முகம் சிவந்திருந்தாள். நம்பியோ,அவளின் அழுது முகத்தைக் கண்டு பதறியவன், "யாழி.." என்று அழைத்தவாறு, தன் நெஞ்சோடு அவளைச் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான்.


அவளோ,அவனின் நெஞ்சில் புதைந்தபடியே," சாரி மாமா நான் உங்களை ரொம்ப கஷ்டபடுத்திட்டேன்.. நான் அறிந்து எதுவும் செய்யவில்லை.உஙகளை எந்தளவு காயபபடுத்தியிருந்தால் நீங்கள் என் அன்பை சந்தேகிப்பீங்க .. அதனால் தானே உங்களால் என்னை இப்போதும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.."என்று கூறியபடி தேம்பியவளை தன் நெஞ்சோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டவன்.


"அப்படியெல்லாம் இல்லை யாழி,உன் அன்பை நான் சந்தேகிப்பேனா? எப்படி இந்த மாற்றம் என்று தான் ஒரு சின்ன குழப்பம்.." என்றவனிடம்..


"மாமா எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்தே உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்.ஆனால்.நீங்க படிக்கவில்லையே என்ற காரணம் தான் உங்களிடமிருந்து என்னை தள்ளி நிறுத்தியது.உங்கள் வேலையும் எனக்கு அவ்வளவாக பிடிக்கவில்லை.. நமக்கு திருமணம் கூட என் விருப்பம் இல்லாமல் தான் நடந்தது.திருமணம் முடிந்து இங்கே வந்த பின் தான் உங்களைப் பற்றி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிந்து கொண்டேன்.ஆனாலும் என் ஈகோ உங்களிடமிருந்து என்னை விலக்கியே வைத்தது.."என்றவள் ,அவனை நிமிர்ந்து பார்த்த படியே..


"மாமா நான் இதை சொல்வதால் என்னையும்,என் அன்பையும் ‌தவறாக நினைக்க கூடாது .."என்ற பீடிகையுடன்‌ தொடங்கியவளை வியப்பாக பார்த்தான்.



கணவனின் வியந்த பார்வையை பார்த்துக்கொண்டே ,"மாமா அத்தை இறந்த பின் தான் என் ஈகோவை விட்டு வெளியில் வந்தேன்.நாம் சண்டை போட்ட அன்று, அத்தை என்னிடம் உங்களைப் பற்றித் தான் பேசினார்கள்.அத்தை பேசிய பின் தான் நான் என் தவறையும் உங்களையும் புரிந்து கொண்டேன்.அத்தை தன் உயிரை கொடுத்து எனக்கு புரிய வைத்து இருக்காங்க." என்றவளுக்கு கட்டுப்படுத்த முடியாத அழுகை வந்தது.



உதயனம்பியோ,கண்களை இறுக மூடி தன் துக்கத்தை அடக்கினான்.அவன் கண்களிலிருந்தும் நீர் வடிந்தது.


நிறையோ,அவனின் கண்ணீரைக் கண்டு துடித்தாள்,"அச்சோ, மாமா நீங்க கலங்கினால் என்னால் தாங்க முடியாது. உங்களுக்கு நான் இருக்கேன். நீங்க வருந்தாதீங்க.. நீங்க நம்பினாலும்,நம்பாவிட்டாலும் நான் என் உயிருக்கு மேலாக உங்களை நேசிக்கிறேன்.."என்றவள், அவனின் முகத்தை தன் இரு கைகளிலும் ஏந்தியவள்,அவன் முகம் முழுவதும் முத்தமழை பொழிந்தாள்.


உதயனம்பியோ,அவளின் செயல்களுக்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டாமல் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தான்.


நிறையோ ,அவனின் மெளனத்தை புரிந்து கொண்டு,"மாமா உங்களுக்கு எல்லாமே குழப்பமாகத் தான் இருக்கும். உங்கள் நிலை எனக்கு புரிகிறது.விருப்புக்கும்,வெறுப்புக்கும் ஒரு நூலிலை இடைவெளி தான்னு சொல்லுவாங்க..அதை புரிந்து கொள்வது தான் கொஞ்சம் கஷ்டம்..பிடிக்கலைங்கறதுக்கு ஆயிரம் காரணம் சொல்லாம்..பிடிப்பதற்கு எனக்கு காரணமே சொல்ல தெரியலை..ஏன்னா நீங்க செய்யற எல்லாமே எனக்கு பிடிக்குது.."என்றவளை விழி விரிய பார்த்தான் அவளின் மணாளன்.



அவளோ ,அவனின் தோள்களில் உரிமையுடன் சாய்ந்தபடியே, தன் மனதை கணவனுக்கு உணர்த்த ஆரம்பித்தாள்.


"மாமா முன்பு எதுதெல்லாம் எனக்கு பிடிக்கலையோ.. அது தான் இப்போ ரொம்ப பிடிக்குது.நாம் மனதார ஒருவரை நேசிக்க ஆரம்பித்தால் அவர்களிடம் எந்த குறையுமே தெரியாது. அவர்களுக்கு பிடித்ததெல்லாம் நமக்கும் பிடிக்க ஆரம்பித்து விடும்.எனக்கும் அப்படித்தான். .நீங்க செய்யும் ஒவ்வொன்றையும் ரசிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்.உங்க மேலே பைத்தியம் ஆகிட்டேன் .."என்றவள்,முகம் சிவக்க கணவனின் நெஞ்சில் தன் முகத்தை புதைத்துக் கொண்டாள்.



உதயனம்பியோ,மனைவி கொடுக்கும் இன்ப அதிர்ச்சியை தாங்க முடியாமல் திகைத்தான்.



கணவனின் நிலையை புரிந்து கொண்டவள்,"மாமா ஒரு காலத்தில் நீங்க என் நேசத்திற்காக காத்திருந்தீங்க..இப்போ நான் காத்திருக்கிறேன்..எப்போது என் மனசை முழுமையாக உங்களால் புரிந்து கொண்டு ஏற்றுக் கொள்ள முடிகிறதோ? அதுவரை நான் காத்திருப்பேன்.அது எத்தனை நாட்கள் ஆனாலும் சரி.." என்றவளை தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான் அவளின் நாயகன்.


அந்த அணைப்பில் விரும்பியே சிறைப்பட்டாள் அவனின் அழகி..


தொடரும்..


உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..



 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
Hi friends,
எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க..தொடுக்காத பூச்சரமே! அடுத்த அத்தியாயம் (15) பதிந்துள்ளேன் படித்து விட்டு உங்கள் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..போன அத்தியாத்திற்கு லைக் மற்றும் காமெண்ட் செய்த அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.. விரைவில் அடுத்த யூடியுடன் உங்களை சந்திக்கிறேன்.தயவு செய்து எல்லோரும் வீட்டிலேயே இருங்கள்.கொரானாவின் கோரத் தாண்டவம் அதிகமாக இருக்கு..மாஸ்க் போட்டாமல் எங்கேயும் செல்லாதீங்க..stay home..stay safe..
அன்புடன்
இனிதா மோகன்

உங்கள் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..

 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
Hi friends,
தொடுக்காத பூச்சரமே அடுத்த யூடி
எப்போதுன்னு கேட்டு இருக்கீங்க.. முடிந்தவரை நாளை போடுகிறேன்..கொரனாவினால் உறவுகள்,நட்புகள் இழப்பு பெரும் மன அழுத்தத்தை கொடுக்கிறது..அதனால் எழுதவே முடியலை..முன்பு எழுதி வைத்த யூடியைக் கூட எடிட் செய்ய முடியலை..சாரி ப்ரெண்ட்ஸ்..உங்களை எல்லாம் இவ்வளுவு நாள் காக்க வைத்தற்கு..இந்த கதையையாவது சரியான நேரத்தில் முடிக்கனும்ன்னு இருந்தேன்..ஆனால் எதிர்பாராத இந்த இக்கட்டான நிலை நம்மை புரட்டி போட்டு விட்டது..பீளிஸ் இத்தனை நாள் பொறுத்தீர்கள்.. இன்னும் சில நாட்கள் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்..கதையை பதிவிடுகிறேன்..இனிமேல் தான் கதையில் பல டூவீஸ்ட் ..அதனால் நான் ரொம்ப கவனமாக எழுத வேண்டிய நிலை..அதற்கு என் மனது கொஞ்சம் சரியாகனும்..சில இழப்புகள் என்னை ரொம்பவே பாதித்து விட்டது.முடிந்தவரை நாளை பதிவிடுகிறேன்..
எல்லோரும் பாதுக்காப்பா இருங்கள்..
அவசியம் இல்லாமல் வெளியில் போகதீர்கள்..stay safe..stay home..
புரிந்து கொண்டமைக்கு நன்றிகள்
அன்புடன் ❤

இனிதா மோகன்
 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
தொடுக்காத பூச்சரமே!


அத்தியாயம் 16


நாட்கள் தெளிந்த நீரோடையாக அழகாக நகர்ந்தது. நிறையாழிக்கு இப்போதெல்லாம் உலகமே அழகானது போல் இருந்தது. மனம் முழுவதும் மகிழ்ச்சி மட்டுமே பொங்கியது.


அவள் உலகமே உதயனம்பி என்றாகிப் போனான். அவனுடன் செலவிடும் ஒவ்வொரு நொடியையும், தன் மனப் பெட்டகத்தில் புதையலாக சேமித்தாள்.


உதயனம்பி வீட்டில் இருந்தால் குட்டி போட்ட பூனையாக அவன் பின்னாலேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பாள். அவனுக்காக விதவிதமாக சமைக்கவும் கற்றுக் கொண்டாள்.


தான் சமைப்பதை அவன் ஆசையாக உண்ணும் போது, அவளுக்கு உலகத்தையே வென்றமாதிரி சந்தோஷம் ஆர்ப்பரிக்கும். தன் சமையலை கணவன் "நல்லாயிருக்கு.." என்று சொல்லும் அந்த ஒற்றை வார்த்தைக்காக தவமாய் தவமிருந்தாள்.


உதயனம்பியோ, நிறையாழி என்ன தான் அவனிடம் நெருங்கி வந்தாலும் , அவளிடம் விலகியே இருந்தான்.அவனால் இன்னும் அவள் மாற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை..


அவளால் தான், அவனுக்கு மனக்காயம்.ஆனால், அந்த மனக்காயத்திற்கு அவள் தான் மருந்து! என்று தெரிந்தும் ஏற்க முடியாமல் தவித்தான்.


அவளுக்கு தேவையானதை ஒரு நல்ல கணவனாக சிறு குறை கூட சொல்ல முடியாத அளவுக்கு செய்தான்.ஆனால் அந்த விலகல் மட்டும் தொடர்ந்தது.


நிறையாழியும் முதலில் தன்னை புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்று வருத்தப்பட்டவள்,பின் அவனின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டு அவன் மனம் மாறட்டும் என்று அமைதியாக நாட்களை கடத்தினாள்.


நிறையாழிக்கு அன்று பிறந்தநாள்.ஆனால் உதயனம்பியோ ,சின்ன வயதிலிருந்தே அவளே விரும்பாத போது கூட ஏதாவது பரிசுடன் அவளை வாழ்த்துபவன் அன்று வாழ்த்த மறந்துவிட்டான்.


காலையில் கல்லூரிக்கு போகும் வரை அவன் வாழ்த்து சொல்வானென்று கணவனின் முகத்தையே அடிக்கடி பார்த்தாள்.உதயனம்பியோ சுத்தமாக மறந்திருந்தான்.


ஆடலரசு,செந்தழை,அவளின் அக்கா பனிநிலவு ,மாமா சேத்தன் என அனைவருமே அவள் அலைபேசிக்கு அழைத்து வாழ்த்து சொன்னார்கள்! தன் மாணவ,மாணவியர் கூட வாழ்த்து மழையில் அவளை திக்குமுக்காட வைத்திருந்தார்கள்.

ஆனால், அவள் ஆசையாக எதிர்பார்த்த அவளின் கணவனோ ,மனைவியின் பிறந்தநாளை மறந்திருந்தான்.

அன்றைய நாள்! அவளுக்கு உதயனம்பி தன்னால் எந்தளவு காயப்பட்டு இருக்கிறான், என்று புரிய வைத்தது.

அக்கா பனிநிலவு அவளுக்கு புடவை பரிசாக வாங்கி சேத்தனிடம் கொடுத்தனுப்பியிருந்தாள்.

சேத்தனும் மதிய உணவு இடைவேளையில் கல்லூரியில் அவளைச் சந்தித்து தங்கள் பரிசைக் கொடுத்து சென்றான்.

அன்று சனிக்கிழமை ,உதயனம்பிக்கு வேலை இருந்ததால் அன்று கல்லூரியிலிருந்து அவளை அழைத்து வரப் போகவில்லை..நிறையாழி கல்லூரியிலிருந்து தானே பேருந்தில் வந்தாள்.


உதயனம்பியோ, எப்போதையும் விட அன்று மிக தாமதமாகவே வீடு வந்தான்.நிறையாழி அவனுக்கு இரவு உணவை அமைதியாக பறிமாறினாள்.எப்போதும் அவன் சாப்பிடும் போது அருகில் அமர்ந்து கல்லூரியில் நடந்ததை அவனிடம் சொல்வதை வாடிக்கையாக வைத்திருப்பவள்,அன்று மெளனச் சாமியாராக அமர்ந்திருந்தாள்..


உதயனம்பிக்கு அவளின் அமைதி குழப்பமாக இருந்தது.ஒரு வேளை தன் மீது ஏதோ கோபம் போல என்று எண்ணியவனுக்கும் ,அன்று அவளின் பிறந்தநாள் என்று ஞாபகத்தில் வரலை.


நிறையாழி,அவன் உண்டு முடித்தவுடன்,தங்கள் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் அமர்ந்தபடி தன் அலைபேசியை நோண்டிக் கொண்டிருந்தாள்.


உதயனம்பியோ, நிறையாழியின் அமைதியான நடவடிக்கையால் ஏற்பட்ட குழப்பத்தால் ,தங்கள் அறைக்குச் செல்லாமல் சிறிது நேரம் டீவி பார்க்கலாமென்று டிவியை ஓடவிட்டவன் அதன் முன் அமர்ந்தான்..


அவன் மனமோ, டீவியில் ஒன்றவில்லை..இலக்கு இல்லாமல் அறையை வெறித்துப் பார்த்தவனின் கண்களில் ,அன்றைய நாட்காட்டி பட்டது.அதில் அன்றைய தேதியை பார்த்தவனுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது..



தன் தலையில் கைவைத்து அமர்ந்தவனுக்கு, நிறையாழியின் அமைதிக்கு அர்த்தம் புரிந்தது.போனவாரம் வரை அவன் ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த அவளுடைய பிறந்த நாள்..சில பிரச்சனையால் அவன் மறந்து விட்டான்..அவளுக்கு கொடுப்பதற்கு பரிசு கூட வாங்கி வைத்திருந்தான்.


உதயனம்பிக்கு அவள் கோபமாக இருக்கிறாளென்று நன்றாக புரிந்தது .ஆனால் ,எப்படி சமாதனப் படுத்துவது என்பது தான் புரியவில்லை..


தங்கள் அறைக்கு சென்று,தான் வாங்கி வைத்திருந்த பரிசை எடுத்துக் கொண்டு, அவள் அருகில் சென்று அமர்ந்தான்.


அவளோ, அவன் அருகில் அமர்ந்ததை உணர்ந்தாலும் ,அவனைக் கண்டு கொள்ளாமல் தன் கையிலிருந்த போனிலேயே கவனம் செலுத்தினாள்.


உதயனம்பியோ ,உதட்டில் மென்புன்னகையுடன் அவளின் கைகளைப் பற்றி ,அவளுக்காக தான் வாங்கி வைத்திருந்த தங்க மோதிரத்தை அவளின் மோதிர விரலில் மென்மையாக அணிவித்த படியே, "என் இனிய பிறந்தநாள் நல் வாழ்த்துகள் யாழி .."என்று கூறியவன், அவளின் விரல்களில் அழுந்த தன் இதழ்களை பதித்தான்.



நிறையாழியோ ,அவனின் செயல்களில் உறைந்து போய் சிலையாக அமர்ந்திருந்தாள்.அவனோ,அவளின் முகத்தை கையில் ஏந்தி, "சாரி மா..லேட்டா விஷ் பண்ணுவதற்கு..போன வாரமே உன் பிறந்தநாளுக்காக இதை வாங்கி வைத்து விட்டேன்..ஆனால் இன்று மறந்துட்டேன்.." என்றான்.



பதில் சொல்லாமல் கீழே குனிந்திருந்தவளின் கண்களின் ஓரத்திலிருந்து விழுந்த இருதுளி நீர் மொட்டுக்கள் அவனின் கைகளில் பட்டுத் தெரித்தது..


உதயனம்பியோ அவளின் கண்ணீரைக் கண்டு பதறியவன், "யாழீ பிளீஸ் டா ..என்னை மன்னித்து விடு.."என்றவனிடம்.


"உங்க விஷ் தான் எனக்கு முதலா இருக்கனும்ன்னு. எவ்வளவு ஆசைபட்டேன்..காலையிலிருந்து எத்தனைப் பேர் என்னை விஷ் பண்ணிணாங்க தெரியுமா?ஆனால், எனக்கு உங்களிடமிருந்து போன் வரும்ன்னு ஒவ்வொரு நொடியும் நான் எதிர்பார்த்துட்டே இருந்தேன்.."



"சாரி,சாரி டா.. தப்பு தான்! இனி எப்போதுமே என் விஷ் தான் உனக்கு ஃபர்ஸ்ட்டா இருக்கும்.."என்றவனிடம்.


"ஒன்றும் வேண்டாம்.." என்று முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு, எழுந்துபோனவளின் பின் சென்று அணைத்தவன்.. "அப்படியெல்லாம் சொல்லக் கூடாது..நான் தான் சாரி கேட்டுடேனே..வேணும்ன்னா தோப்புக்கரணம் போட்டட்டுமா?" என்றவன் அவளின் தோளில் முகம் பதித்தான்.


அவளோ, "நீங்க தோப்புக்கரணம் போட்டாலும் ,என் கோபம் குறையாது..எங்கூட பேசாதீங்க..நான் ஏதாவது சொல்லிடுவேன்.."


"நீ என்ன வேண்டுமானாலும் என்னை திட்டு. நான் கேட்டுக்கிறேன் .."என்றவன் அவளின் கழுத்து வளைவில் முகத்தை அழுத்தினான்..


அவளோ ,அவன் செய்கையில் விதிர்விதித்து போய் அவனிடமிருந்து விலக முயற்சித்தாள்..


அவனோ, இரும்புப் பிடியாக அவளை அணைத்தவன், "என் நிறையழகி ஃபர்த்டே கிப்ட் எனக்கு தரமாட்டீயா.." என்றவனிடம்..


" ஃபர்த்டே எனக்குத் தான்..நீங்க தான் கிஃப்ட் தரனும்.."


"நான் தான் கொடுத்துட்டேனே .."என்றவன், அவளின் கைவிரல்களை பிடித்து ஒவ்வொரு விரல்களிலும் தன் இதழ்களை மென்மையாக பதித்தான்..


அவளோ, உடல் கூச தன் விரல்களை அவனிடமிருந்து பிரிக்க முயனறாள். அவனோ,அவளின் முயற்சிகளை தடுத்த படியே, " என் பரிசு பிடித்து இருக்கா ..?"என்று ஹஸ்கி வாய்ஸில் அவளின் காதருகே கேட்டான்..


அவளுக்கோ, தன் காது மடலில் அவளின் இதழ்கள் உரசியதில் உடல் சிலிர்க்க, வலுக்கட்டாயமாக அவனிடமிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொண்டு ஓடியவளை, ஒரே எட்டில் பிடித்து நிறுத்தியவன் ..


"யாழீ..இன்று எனக்கு கிஃப்ட் தருவீயா? மாட்டீயா?" என்றான் சற்றே குரலை உயர்த்தி ..


அவளோ ,அவனுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது போல் என்று நினைத்து அவன் முகத்தை அன்னாந்து பார்த்தாள். ஆனால், அவன் கண்களில் கோபத்திற்கு பதில் சிரிப்பு தான் தெரிந்தது.


"நீங்க லேட்டா விஷ் பண்ணுனதற்கு கிஃப்ட் வேறு வேணுமா ?" என்றவள், தன் மென்கரங்களால் அவனின் மார்ப்பில் மென்மையாக அடித்தாள்..


அவனோ, அவளின் அடிகளை வாங்கிக் கொண்டு பேசாமல் நின்றான்..


அவனின் அமைதி அவளுக்கு கண்ணீரை வரவழைத்தது..உடனே அவனின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டு, "நீங்க தான் என்னை முதல்ல விஷ் பண்ணும்ன்னு எவ்வளவு ஆசைப்பட்டேன் தெரியுமா.."என்று தேம்பியவளை தன்னுள் புதைத்துக் கொண்டவன்.


"சாரிடா..பல டென்ஷன் அதுல மறந்துட்டேன்..அதுவும் டேட் ஞாபகம் இருந்துச்சு. ஆனால், இன்னைக்கு தான் அந்த டேட்டுன்னு மறந்துட்டேன்.."


"ம்! ‌"என்றவள், இன்னும் அவனுள் புதைந்து கொண்டே, ‌"அப்படி என்ன டென்ஷன்? என்னையே மறக்குமளவு.."



"ம்! சொல்றேன்..ஆனால் ,இன்று வேண்டாம்..நல்ல நாள் ! ரொம்ப மிஸ் பண்ணிட்டேன் ..எவ்வளவு திட்டம் போட்டு வைத்திருந்தேன் தெரியுமா?.."


"ஓ!அப்படியா, என்ன திட்டம்?"


"நாள் முழுதும் உங்கூடவே இருக்கனும், நாம் இதுவரை வெளியில் போனதே இல்லை..அதனால் உன் பிறந்த நாளுக்குத் தான், உன்னை முதன்முதலாக வெளியில் கூட்டிச் சென்று உனக்கு பிடித்ததெல்லாம் வாங்கிக் கொடுக்கனும்ன்னு நினைச்சேன்..அப்புறம் உன்கிட்ட ஃபர்த்டே கிப்ட் வாங்கனும்ன்னு
ஆசைப்பட்டேன்.எல்லாம் சொதப்பீடுச்சு..ஆனால் ,உங்கிட்ட கிஃப்ட் மட்டும் வாங்காம விடமாட்டேன்.."


"நான் எதுவும் வாங்கிவைக்கலையே,இப்போ எங்கிட்ட என்ன இருக்கு உங்களுக்கு கொடுக்க.."


"ஹூம்! இருப்பதை கேட்டால் .."என்றவன்,அவளின் முகத்தை கைகளில் ஏந்தி, அவளின் கண்களில் தன் பார்வ்வையை கலந்தவன்,உன்னை எனக்குத் தருவாயா?.."என்றான் கண்களில் காதல் பொங்க..


அவளுக்கோ, அவன் கேட்டதின் அர்த்தம் முதலில் புரியவில்லை..புரிந்ததும் !முகம் குங்குமப்பூவாக சிவந்தது.பதில் சொல்ல முடியாமல் தவித்தவள், அவனிடமிருந்து விலக முயன்றாள்.


அவனோ ,அவளின் முயற்சிகளை தடுத்த படியே, "நான் கேட்டதற்கு பதில் சொல்லிட்டு போ .."என்று வம்பு செய்தான்.


நிறையாழியோ, ‌ "அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது.. விடுங்க.." என்று அவனிடமிருந்து விலகுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள்.


அவள் சொல்லமாட்டேன் என்று சொன்னவுடன்,அவனின் முகம் கூம்பி போய்விட்டது..அவளின் கைகளை மெல்ல விடுவித்தான்.



நிறையாழிக்கோ, அவனின் விலகல் மனதை கனக்கச் செய்தது..அவனின் முகத்தில் தெரிந்த வெறுமை அவளை வதைத்தது.உடனே அவனின் உயரத்திற்கு எம்பி,அவனைப் போலவே, அவனின் முகத்தை கைகளில் ஏந்தி, ‌‌ "மாமா என்ன இது! சின்னப்பிள்ளையாட்டா முகம் வாடிடுச்சு.நான் உங்களுக்கு சொந்தமானவள்..உங்கள் பரிசை நீங்க எங்கிட்ட கேட்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.." என்றவள், அவனின் நெற்றியில் மென்மையாக இதழ் பதித்தாள்..


அவனோ, அவளின் செய்கையில் ஆச்சிரியப்பட்டவன்! மகிழ்ச்சியில், "நிஜமாவா? உனக்கு என்னைப் பிடிக்குமா?"


"லூஸ்சு மாதிரி பேசாதீங்க
என் மக்கு மாமா..என் உயிரே நீங்க தான்! உங்களைப் புரிந்து கொள்ளாமல், எத்தனையோ முறை உங்களை காயப்படுத்தி இருக்கேன்.அந்த காயத்திற்கு நானே மருந்தாக காத்திருக்கிறேன்.." என்றவள், அவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.


உதயனம்பியோ, அவளின் பதிலில் அளவில்லாத சந்தஷோத்தில், "ஏய் என்னையா மக்குன்னு சொன்னே..நான் மக்கா இல்லையான்னு இன்னைக்கு தெரிந்து விடும்.." என்றவன், அவளை அழகாக தூக்கிச் சென்று படுக்கையில் படுக்க வைத்தான்.


அவளோ ,பெண்மைக்கே உரிய நாணத்தில் சிவந்தாள்.அவனோ, அவள் முகம் நோக்கி குனிந்தான்.அவள் சட்டென்று அவனை விலக்கி விட்டு எழுந்தமர்ந்தவள், "மாமா ஒரு நிமிஷம், நீங்க என்னை மன்னுச்சிட்டீங்களா?என் மீது எந்த கோபமும்,வெறுப்பும் இல்லை தானே.."

"ஏண்டீ உனக்கு இப்பதான் எல்லா சந்தேகமும்
வருமா? "என்றவன் ,அவளிடம் பதில் சொல்லாமலேயே அவள் புறம் குனிந்தான்..


அவளோ ,அவன் கண்களில் தெரிந்த மோகத்தில்,தன் பேச்சை மறந்தாள்.அவனோ, அவள் முகம் முழுவதும் முத்த மழை பொழிந்தான்.முடிவில் அவளின் இதழ்களில் இளைப்பாறியவன்.. தன்னுடைய பரிசை தனதாக்கி கொள்ளும் முயற்சியில் இறங்கினான்.



இரவின் குளுமையில் , நிறைவான யாழ் இசையில் மூழ்கி முத்தெடுத்தான்.அவளோ, உதயனின் வெப்பத்தில் கரைந்து காணாமல் போனாள்..இவர்களின் நெருக்கத்தைக் கண்டு வெண்ணிலவே,நாணப்பட்டு மேகத்தின் பின் ஒளிந்து கொண்டது.வசந்தமோ, சுகந்தத்தை வாரி வழங்கியது.இருவரும் இல்லறம் என்னும் வீணையை மென்மையாக மீட்டி நல்லறமாக்கினார்கள்.


அன்றே ,அவளின் சந்தேகத்தை அவன் தீர்ந்து வைத்திருந்தாள், வரும் காலத்தில் இருவருக்குள்ளும் இடைவெளி வந்து இருக்காதோ?



வாழ்க்கை இனி அவர்களுக்கு வசந்தத்தை வீசுமோ?இல்லை விதி தன் வஞ்சத்தை தீர்க்குமோ?



தொடரும்..


உங்கள் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்...



 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
Hi friends,
தொடுக்காத பூச்சரமே! அடுத்த அத்தியாயம் (16) பதிந்துள்ளேன்..கதையின் இறுதிக்கு வந்து விட்டோம்..இனி தான் மெயின் டுவிஸ்டே..அதனால் கொஞ்சம் கவனமாக எழுத வேண்டியுள்ளது..மீதி அத்தியாயங்களை முடித்துவிட்டு அடுத்த வாரம் இறுதி அத்தியாங்கள் முழுவதையும் பதிகிறேன். ஃப்ரெண்ட்ஸ்..இதுவரை காத்திருந்து படித்த அனைத்து நல் உள்ளங்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.. படித்து விட்டு உங்கள் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
அன்புடன்
இனிதா மோகன்


 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
தொடுக்காத பூச்சரமே! யூடி எப்போன்னு கேட்டுட்டே இருக்கீங்க ..எழுதிட்டே இருக்கேன்.. அழித்து..அழித்து..எழுதுறேன்..இன்னும் மனசுக்கு திருப்தியாகலை‌‌.. எவ்வளவு விரைவாக வர முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக வருகிறேன்.. எதிர்பார்த்த திருப்பங்களுடன் உதி&யாழி😘 விரைவில் வருவார்கள்.. தாமதத்திற்கு மன்னிக்கவும்..
 

Tamilini

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
Hi friends,
எல்லோரும் எப்படி இருக்கீங்க..உங்க எல்லார்கிட்டயும் நான் முதலில் சாரி கேட்கிறேன்..தொடுக்காத பூச்சரமே கதையை முடிக்காமல் பாதியில் நிறுத்தியதற்கு தயவு செய்து மன்னிக்கவும்.. கொஞ்சம் உடல் நிலை சரியில்லை..அத்துடன் நான் ஒரு கமிட்மென்ட்டில் சிக்கிக் கொண்டேன்..அது தான் என்னால் யூடி தருகிறேன் என்று சொல்லியும் தர முடியவில்லை..இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுத்துக்கோங்கள்.. விரைவில் யூடி உடன் வருகிறேன்..உங்கள் தொடர் ஆதரவு தான் எனக்கு மிகப்பெரிய ஊக்கம்.. நான் இனி யூடிக்கு டைம் சொல்ல வில்லை..சொன்னால் அந்த டைம்முக்கு என்னால் கொடுக்க முடியலை.. அதனால் முடிந்தவரை எவ்வளவு சீக்கிரம் வர முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வரேன்..தயவு செய்து கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்..என்னை மன்னிக்கவும்..நிறைய ரீடர்ஸ் யூடி கேட்டுட்டே இருக்கீங்க..உங்களை காக்கவைப்பதற்கு வருந்துகிறேன்..என் மேல் கோபத்தில் இருப்பவர்களுக்கு என்ன சொல்லி சமாதானப் படுத்துவதென்று தெரியவில்லை..
விரைவில் யூடி உடன் சந்திப்போம்..
நன்றி
அன்புடன்

இனிதா மோகன்
 
Status
Not open for further replies.
Top