All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

மாலினிராஜாவின் "சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ" - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்
வணக்கம் தோழமைகளே🙏🙏
இதோ எனது ஆறாவது கதையுடன் வந்து விட்டேன்... முதல் நன்றி ஸ்ரீகலா மேம்க்கு... என்னை எழுத்தாளராக அறிமுக படுத்தியதற்கு...

இந்த கதை ஒரு புது வகை முயற்சி... கிரைம் த்ரில்லர் என்று சொல்லலாம். ஆதரவு தருவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் தொடஙகுகிறேன்.. ஆரம்பிக்கலாங்களா 😁😁
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்

சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ


29918


அத்தியாயம் 1

விநாயகனே வினை தீர்ப்பவனே
வேழ முகத்தோனே ஞால முதல்வனே
குணாநிதியே குருவே சரணம்
குணாநிதியே குருவே சரணம்
குறைகள் களைய இதுவே தருணம்
நிநாயகனே வினை தீர்ப்பவனே
வேழ முகத்தோனே ஞான முதல்வனே
விநாயகனே வினை தீர்ப்பவனே

சித்தி விநாயகர் கோவிலை கடக்கையில் சீர்காழி கோவிந்தராஜனின் கணீர் குரல் காரில் சென்று கொண்டிருந்தவனின் செவியில் தெளிவாக விழுந்தது. காரை ஓட்டிக்கொண்டே வலப்புறம் இருக்கும் கோவிலை திரும்பி பார்த்தவன் நெஞ்சில் கை வைத்து வணக்கம் தெரிவித்து கொண்டான். கோவிலை கடக்கையில் மரியாதை தெரிவிக்கின்றானாம்..

அவன் கார் கடப்பதை ஓரக்கண்ணால் ரசித்தனர் சில கன்னிகள்… அவனை காண்பதற்காக அவன் கார் வரும் நேரம் பார்த்து வருவது அவர்களது வழக்கமானது… இன்றல்ல நேற்றல்ல இந்த ஓரக்கண் பார்வை நாடகம் ஒரு வாரமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

கார் கண்ணாடியை இறக்கி விட்டு பயணம் செய்வது அவனது வழக்கம். வழக்கமா அல்லது கன்னியர் கண்களில் பட வேண்டும் என்ற செயலா அல்லது தற்செயலா பிரித்தறிந்து சொல்ல முடியா குணம் அவனது..

அவன்… இந்திரஜீத் இருபத்தி ஏழு வயது பிரம்மச்சாரி… என்றும் பிரம்மச்சாரியாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவன். எந்த உறவிலும் சிக்கி கொள்ள விரும்பாதவன்… தனிக்காட்டு ராஜாவாக உலா வருபவன்.

மலேசியாவில் கடாரம் என்று அழைக்கப்பட்ட கெடா மாநிலத்தில் இருக்கும் அலோர்ஸ்டார் பட்டணத்துக்கு அகழ்வராய்ச்சிக்காக வந்திருக்கிறான்.

இளமையும் கலையான முகமும் கொண்ட இவன் பெண்கள் மனதை அறிவதில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றிருந்தான். அவன் குணங்களை பற்றி போக போக தெரிந்து கொள்ளலாம்.

கோவிலை தாண்டியதும் கார் கண்ணாடியை ஏற்றியவன் சிடியை பிளேயரை தட்ட…. கார் அதிரும் அளவுக்கு பாட்டு சத்தம் கேட்டது.. கூடவே பூசாரிக்கு அருள் வந்தது போல் அவன் உடலும் கைகளும் சேர்ந்து ஆட சத்தம் போட்டு பாடினான்.

என்ன மட்டும் லவ்வு பண்ணு புஜ்ஜி
என்ன மட்டும் டார்லிங் சொல்லு புஜ்ஜி
என்னை மட்டும் கிள்ளி வெய்யி புஜ்ஜி
என்ன மட்டும் ஃபாலோ பண்ணு புஜ்ஜி

****************************

“செலாமாட் பாகி இஞ்சே ஜித்” (காலை வணக்கம் திரு. ஜித் மலாயில்) என்று காவலாளி வணக்கம் தெரிவிக்க, பதில் வணக்கம் சொன்னவன், அலுவலக அறையில் இன்றைய அட்டவணையை சரி பார்த்து கொண்டிருக்கையில்

“குட் மார்னிங் ஹேன்சம்” என்று அவன் கன்னத்தை தட்டி சென்றாள் சில்வியா. இங்கு ஆராய்ச்சிக்காக வந்த ஒரு வாரத்தில் அவனுக்கு நல்ல பழக்காமானாள்.. அது என்னவோ இவனுக்கு கன்னி ராசி போலும். எங்கு சென்றாலும் மீன் வாசம் தேடி வரும் பூனைப்போல் இவனை நாடி பெண்கள் வந்து விடுகின்றனர்.

சில்வியாவை பார்த்து புன்னகைத்தவனுக்கு புரிந்து போனது, இன்றிரவு அவள் அவனுடன் தான் இரவு உணவை உண்ண போகிறாள் என்று.. இங்கு வந்த ஒரு வாரத்தில் ஐந்து நாட்கள் அவளுடன்தான் இரவு உணவு சாப்பிடுகிறான். கைகள் கோர்த்தும் கட்டி அணைப்பதும் அந்த சீனப்பெண்ணுக்கு சகஜம் என்பதால் அவனுக்கும் சகஜமானது. உணவுக்கு அவன் பணம் செலவழிக்க அதற்கு பதிலாக அவன் கைகளுக்கு சில சலுகைகள் கொடுத்துருந்தாள் சில்வியா..

இன்று குனோங் ஜெராய் என்ற மலையடிவாரத்தில் வேலை நியமிக்க பட்டிருக்க, அதை பார்த்ததும் அவன் முகத்தில் புன்னகை வந்தது. இதைதானே அவனும் எதிர்பார்த்தான்.

இந்த ஒரு வாரமாக மண் சாம்பிள் எடுத்தவனுக்கு இப்பொழுதுதான் மலையடிவாரத்தில் இருக்கும் பாறைகள் நடுவே கல் சாம்பிள் எடுக்க வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது… கூடுதல் சந்தோஷமாக அவனுடைய ஆராய்ச்சி குழுக்கு அவனை தான் தலைமை ஏற்க நியமித்திருந்தனர். சரியாக அந்த நேரம் அவனின் தோழன் அழைக்க, விரிந்த புன்னகையுடன் அழைப்பை எடுத்தான்

“ஹாய் டா..”

“என்னா மச்சி செம்ம ஜாலிய இருக்க போல?”

“ஆமாடா நான் தலைவன் ஆகிட்டேன்”

“ஏண்டா எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன் மொட்டை தலைக்கு பூ வைக்கிற வேலை வச்சுக்காதேனு!”

“ஆமாடா மணி உனக்கு நான் நிறைய பூக்களை ரெகமண்ட் பண்ணி பார்த்துட்டேன், நீதான் பொண்ணுனா பறவை முனியம்மா போல பறந்திடுறீயே” கிண்டலடிக்க

“போடாங்…. நீ ஆணியே ….” நண்பன் முடிக்கும்முன் இடையிட்டான் ஜீத்.

“ஏய்!! நோ பேட் வேர்ட்ஸ்!!”

“போடா வெங்காயம்!! செய்யுறதெல்லாம் டுபாக்கூர் வேலை… ஆனா கெட்ட வார்த்தை மட்டும் பேச மாட்டானாம்!!”

“டேய்… வேலை வேற.. பேசுற வார்த்தை வேறடா.”

“போடா டுபுக்கு… கலர்ஃபுல்லா திட்டிற போறேன்!”

“டேய்!! எதுக்குடா கால் பண்ண? .. அத முதல்ல சொல்லு!!”

“நம்ம கஸ்டமர் ஒரு மாசமா கேட்டுக்கிட்டிருக்கார்… அது?”

“அடுத்த வாரம் லா… கொஞ்சம் வேலையில பிசியாகிட்டேன்… ஸாரி லா மாட் (மச்சி போல் ஒரு வார்த்தை)!”

“ம்ம்.. சரி ஏதோ தலைவன் ஆகிட்டேனு சொன்னியேடா … என்ன டத்தோ பட்டம் கிடைச்சுட்டதா? அரசியல்ல குதிக்க போறீயா என்ன?” (டத்தோ என்பது சிறந்த சேவைக்கு அரசு கொடுக்கும் உயரிய பட்டம்)

“தடலா மாட் (இல்ல மச்சி).. எவனுக்கு வேணும் அரசியல். என் டீமுக்கு நான் தலைவன் லா..”

“அது சரி… உனக்கு பொண்ணுகளை ஹேண்டில் பண்ணவே நேரம் பத்தல, இதுல அரசியல்… ம்ம்ம்.. முடியாதுதான்”

“டேய்… அவங்களா என் மேல விழுந்தா நான் என்னடா பண்ண முடியும்? தாங்கிக்கத்தானே வேணும்.. நான் பரந்த மனசு கொண்டவன் மேன்… இந்த பரந்த மனசுல கொஞ்சம் இடம் கொஞ்சுவதற்காக ஒதுக்கி கொடுக்குறேன் தட்ஸ் ஆல்..” தாராள பிரபுவாக அவனை உருவகப்படுத்திக் கொண்டே அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

***********************************

பறவைகள் ஆங்காங்கு தங்களுக்கே உரிய பாஷைகளில் செய்திகளை பரிமாறி கொண்டிருக்க, சூரியன் உச்சியில் நின்று தாண்டவமாடி கொண்டிருந்தாலும், மரகிளைகள் குடையாய் விரிந்து பூமிக்கு நிழல் கொடுத்து எந்த தட்பவெப்ப நிலையிலும் அழகாக சமாளித்து நிலத்தை காப்பாற்றி கொண்டிருந்தது. மலையடிவாரத்தில் சில சாம்பிள்களை எடுத்துவிட்டு ஓய்வெடுத்து கொண்டிருந்தனர் அவனின் குழுவினர்.

“பாங் லாபார் லா (அண்ணே பசிக்கிது)!!”

“காமு பெர்கி சயா தாக் லாபார் லா (நீங்க போங்க எனக்கு பசிக்கல) என்றவன் மரத்தடியில் சாய்வாக அமர்ந்து கொண்டான். அவர்களும் அவனிடமிருந்து விடை பெற்றுக்கொண்டு நேரே அலுவலகத்தில் சந்திப்பதாக சொல்லி சென்றனர்.

பத்து நிமிடம் கழித்து கண் திறந்தவன் பையிலிருக்கும் லாப்டாப்பை திறந்தவன் சற்றுமுன் தான் எடுத்த சாம்பிள்களின் நகல்களை நண்பனுக்கு அனுப்பி.வைத்தான்…

மணியின் பதிலுக்கு காத்திருந்த நேரத்தில் கொண்டு வந்த பழங்களை தன் வயிற்றுக்குள் திணித்தவன், மேலே அன்னாந்து பார்த்தான். அழகான பறவை ஒன்று தலையை சாய்த்து சாய்த்து பார்த்து கொண்டிருந்தது. பழத்தையா அவனையா என்று அவன் யோசித்தவன்

“என்ன பார்க்கிற? போ அந்த பக்கம்.. சாப்பாடெல்லாம் பகிர்ந்து கொடுக்க முடியாது… இது நான் சம்பாரிச்சி வாங்கினது… உனக்கு வேணும் னா தேடி சாப்பிடுக்கோ… உழைச்சி சாப்பிடுறதுதான் உடம்பில் ஒட்டும்… தெரியுமா??”

அதுக்கு என்ன புரிந்ததோ இறக்கை இரண்டையும் விரித்து அவற்றை தன் கூரிய அலகால் சுத்தம் செய்துவிட்டு அவனை திரும்பி.பார்த்தது ‘கீச் கீச்' என்று இனிமையாய் பேசியது. அதன் செயலில் கண்கள் மின்ன அந்த பறவையை பார்த்தான்.

அவனின் மூளை அவசரமாக சிந்திக்க ஆரம்பித்தது. இந்த பறவை என்ன வகையாக இருக்கும்? அரிய வகையாக இருக்குமோ?? பிடிச்சி வித்தால் லம்பா பணம் கிடைக்கும் போலிருக்கே' என்றெண்ணியவன் சட்டென தன் அலைபேசியை எடுத்து அந்த பறவையை படம் பிடித்தான்.

இதுதான் இந்திரஜித். பணம் சம்பாரிக்க எந்த வழியிலும் செல்வான். அவனுக்கு தேவை பணம்.. அது எந்த வழியில் வந்தாலும் கவலையில்லை மாறாக பூஜிப்பான்… ஏனென்றால் பணத்துக்கு மஹாலட்சுமி என்ற பெயர் இருக்கிறதல்லவா.. குறுக்கு வழியில் வந்தாலும் மஹாலட்சுமி மஹாலட்சுமிதானே…

********************************

“சொல்லுங்க ரூபன் என்ன கேஸ்? என்ன பிரச்சினை?”

“சைல்ட் கிட்னாப் ஸார்… இது இந்த வாரத்தில் மூன்றாவது கேஸ்… அதான் உங்ககிட்ட…”

“அஃபிஷியலா இல்ல அன்-அஃபிஷியலா?”

“உங்ககிட்ட வந்துட்டா அன்-அஃபிஷியல்தான் ஸார்!!”

“நேரா வா… வித் ஆல் டீட்டெய்ல்ஸ்… ஃபோன்ல வேண்டாம்!” என்று அவன் அழைப்பை துண்டிக்க

டூட் டூட் சத்தம் கேட்டதும்தான் அழைப்பு துண்டிக்கபட்டதை உணர… இவனுடன் கோர்த்து விட்ட ஐ.ஜியை நூறாவது முறையாக அர்ச்சனை செய்தான் ரூபன் என்ற காந்தரூபன் ஐ பி எஸ்

“காட்டான்… காட்டான்… மேனர்ஸ் இல்லாத இவன் கிட்ட கோர்த்து விட்டுட்டீயேடா சொட்டை!! ஊருல எவனும் கிடைக்கலையா… நான்தான் கிடைச்சேனா உனக்கு சொட்டை தலையா!!” அர்ச்சனைகள் சீனப்பெருஞ்சுவர் போல் தொடர்ந்து கொண்டே செல்ல… காட்டான் என்று அவனால் சித்தரிக்கப்பட்ட முகிலனின் அலுவலகலத்துக்கு வந்து சேர்ந்தான் ரூபன்.

“ம்ம்.. சிட்!!” என்றவன் கைகளை நீட்டி. “கிவ் மீ த ஃபைல்ஸ்” என்றான். சிறிது நேரம் அதில் ஆழ்ந்து போனவன்… மெதுவாக தலை நிமிர்த்தி ரூபனை ஆழ்ந்து பார்த்து “நீ என்ன நினைக்கிற?” புருவ முடிச்சுடன் கேள்வி கேட்டான்.

நான் இவனை காட்டான் என்று நினைக்கிறதை சொன்னா இவன் என்ன பண்ணுவான் என்று நினைத்தவன்… சட்டென அதை அழித்துவிட்டு

“இரண்டு பிள்ளைகளை போல இன்று கடத்திய பிள்ளைக்கும் ஐந்து வயது. பிளே கிரௌண்ட்ல விளையாடி கொண்டிருக்கும் போது கடத்த பட்டிருக்கிறாள்” என்றவனை கை நீட்டி தடுத்தவனின் முகம் இறுகியிருந்தது

“ஏய்!! ஃபைல்ல இருக்கிறதை உன்னை மனப்பாடம் பண்ணி சொல்ல சொல்லல… இதுவரைக்கும் என்ன நடவடிக்கை எடுத்திருக்கீங்க? எதாவது துப்பு கிடைச்சிருக்கா?” கர்ஜித்தான்.

முக கன்றலுடன் “போன தடவை போல கடத்தினவங்க ரேன்சம் கேட்டிருக்காங்க… பட் திஸ் டைம் டபுள்லா கேட்டிருக்காங்க… பத்து லட்சம்… இடம் இன்னும் சொல்லல… போன தடவை பிள்ளையை ரெஸ்கியூ பண்ணிட்டோம் ஆனா பணத்தையும் கிட்னேப்பர்ஸையும் கோட்டை விட்டுட்டோம்… இந்த தடவை அவனுங்களுக்கு டிராப் போடனும் ஸார்”

“வாட் இஸ் யோர் பிளான்?” என்று ரூபனை பார்க்க

‘நான் பிளான் போட்டிருந்தேனா பொறவு ஏண்டா அந்த சொட்டை தலை கேஸை உன்கிட்ட கொடுக்குறான்?’ மனசாட்சி பட்டென ஒரு கௌண்டர் கொடுத்தது..

“என்ன பிளான் எதாவது இருக்கா இல்லையா ரூபன்??” அழுத்தமாக முகிலன் கேட்க.. பட்டென இல்லையென தலையசைத்தவன்

“உங்களோட கமாண்ட்க்கு வெய்ட்டிங் ஸார்” பந்தை முகிலன் பக்கம் வீசினான்.

“ஒகே.. முதல்ல குழந்தையோட பேரண்ட்ஸை சந்திப்போம்”

********************************

மணியிடமிருந்து செய்தி வந்ததற்கான அறிகுறியாக இந்திரஜீத்தின் கைத்தொலைபேசி சத்தமிட… சட்டென திறந்து பார்த்தவனின் கண்கள் விரிந்தன…

‘அமரிக்கையான பூஜை தனுஷ்கோடியில்’ படித்ததும் புன்னகைத்தவன், மணியின் அழைப்புக்காக காத்திருக்க… நேரம் தாமதிக்காமல் அவனும் அழைத்தான்

“இப்பொழுது எங்கிருக்க மணி?” கேள்வியில் நிதானித்தவன்… “ஏன்??” என்றிருந்தான்.

“உன்னை பார்க்கனும்போல இருக்குடா” என்றான் புன்னகையுடன் ஜீத்

“நாம் சந்திக்காமல் இருப்பதுதான் நமக்கு நல்லது ஜீத்… நமது டீலிங் ஞாபகத்தில் வச்சிக்கோ!!”

“ஹேய் கூல் மாட்!! டோண்ட் டேக் இட் சீரியஸ்டா.. சந்தோஷத்தை கொண்டாடத்தான் கேட்டேன்… மத்தப்படி ஐ நோ மை லிமிட் டா”

“ஒகே ஜீத்.. எல்லாம் ரெடியாகியவுடன் கால் பன்றேன்.. நீ எப்பொழுதும்போல் அனுப்பி வச்சிடு” அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. உனக்கு இது தேவையா என்று ஜீத் மனதுக்குள கறுவ

“ச்சே!! சரியான சிடுமூஞ்சி சித்தப்பன் லா இவன்… இவனை பார்க்கிற நேரத்தில பேசாம அந்த அமோய்ய (சீன பெண்) போய் கரக்ட் பண்ணிறலாம்..” என்று அலுத்துக் கொண்டவன் அலுவலகத்துக்கு கிளம்பளானான்… அந்த அம்மோய் சில்வியாவை காணும் ஆவலுடன்.

**********************************

மதியம் மணி 2.25pm

வரவேற்பறையில் அந்த இளம் தம்பதியர் கவலையும் பதட்டத்துடன் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களின் எதிரே முகிலனும் ரூபனும் இன்னும் இரு காவலர்களும் சாதாரண உடையில் அமர்ந்திருந்தனர்.

“எத்தனை மணிக்கு பணம் கொடுக்க சொல்லியிருக்காங்க?” முகிலன் வினவ

“சாயங்காலம் நாலு மணிக்கு ஸார்… ஏற்கனவே பலமுறை கேட்ட கேள்வியை நீங்களும் கேட்குறீங்க ஸார்… புது ஆஃபிசர் ஏதாவது புதுசா யோசிங்க ஸார்… அப்படி உங்களால முடியலனா பரவால்ல… நாங்க அவங்க கேட்ட காசை பேங்க்ல இருந்து எடுத்து குடுத்திடுறோம்!! எங்களுக்கு எங்க பொண்ணு கிடைச்சா போதும்!!” பொறுமை இழந்தவராக குழந்தையின் தந்தை பொருமினார்.

“நீங்களே சொந்தமா ஹாண்டில் பண்ணனும் என்று நினைச்சா… ஏற்கனவே செய்திருக்க வேண்டியதுதானே?? ஏன் போலீஸ் கிட்ட கம்பிளெய்ன் கொடுத்தீங்க??” முகிலன் அழுத்தமாக கேட்க

“ஸார்.. அவங்க பிள்ளை காணாம போன பயத்தில் ஏதோ வாய் தவறி..” ரூபன் இடைபுக அவனை கடிந்தான் முகிலன்

“ஏன் வாய் தவறி இதே பேச்சை அந்த கடத்தல் காரங்ககிட்ட பேச வேண்டியதுதானே… அங்கே மட்டும் கெஞ்சி காலுல விழுறாங்க… ஏன் ஸார் தெரியாமல் தான் கேட்கிறேன்… உங்க பிள்ளையை நாங்க கண்டு பிடிச்சி கொடுத்தா நீங்க அவனுகளுக்கு கொடுக்க துடிக்கிற காசை எங்களுக்கு தூக்கி கொடுத்திடுவீங்களா!! இல்ல… அவனுங்க கிட்ட போராடுற நேரத்துல எங்க உயிர் போனா, எங்க குடும்பத்தை வச்சி காப்பாத்துவீங்களா??” எரிமலையின் தீக்கங்குளாய் முகிலன் பேச

“ஸார்.. ஸார்… ப்ளீஸ் ஸார்… என் ஹஸ்பண்ட் பதட்டத்தில ஏதோ பேசிட்டார்… மன்னிச்சிக்குங்க ஸார்!! உங்களுக்கு என்ன தெரியனுமோ என்னிடம் கேளுங்க ஸார்… எனக்கு என் பிள்ளை திரும்பி கிடைச்சா போதும் ஸார்!!” ஏறக்குறைய முகிலனிடம் மன்றாடினார் குழந்தையின் தாயார்.

“ம்ம்… ஹலோ மிஸ்டர்” குழந்தையின் தந்தையை சொடக்கிட்டு அழைத்தவன்

“பேங்குக்கு போய் அவங்க கேட்ட பணத்தை எடுத்துட்டு வாங்க.. பணத்தை இரண்டு பையில் சம பங்கா பிரிச்சி எடுத்திட்டு வாங்க… ஏன் என்ற கேள்வி கேட்காமல்!!” அலட்சியமாக அவரை பார்த்துக் கொண்டே சொல்ல… முக கன்றலுடன் தலையசைத்து சென்றுவிட்டார் அவர்.

அவர் சென்றதும் ‘எதுக்கு இரண்டு பை?’ என்று யோசித்த ரூபன் புருவ சுழிப்புடன் முகிலனை பார்க்க… முகிலனின் பார்வை ‘ஏன் என்று கேட்டுவிடுவாயா?’ என்று சவால் விட்டதுபோல் ரூபனுக்கு தோன்ற, அமைதியாகி போனான்.

“உங்கள் மகளை பற்றி சொல்லுங்க மா… ஏதேனும் வழி கிடைக்கிறதா என்று பார்க்கிறேன்” தன்மையாக கேட்டான். மகளை பற்றி கேட்டதும் அந்த தாயுள்ளம் கலங்கி துடித்தது கண்கூடாக தெரிந்தது… கண்ணீர் வழிய தன் மகளை பற்றி பேசலானார் அந்த தாய்

“அவ படு அமைதிங்க ஸார்… மத்த பிள்ளைங்க போல சுட்டியா எல்லாம் இருக்க மாட்டா… தான் உண்டு தன் வேலை உண்டுனு இருப்பா… அதற்கு காரணமும் இருக்கு… அவளுக்கு பேச வராது… பிறந்ததிலிருந்து அப்படித்தான்… டிரீட்மெண்ட் அனுப்பிக்கிட்டு இருக்கோம்… ஆனா இப்போ அந்த கடத்தல்காரங்க கிட்ட இருந்து எப்படி தப்பிக்க போறாளோ.. பசி வந்தா கூட அவ சொல்லுறது அவனுங்களுக்கு புரியுமா?? கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லலனா அவளை அடிப்பாங்காங்களோ?? அவளுக்கு பேச வராதுனு தெரியாம அவளை…” அதற்கு மேல் தாங்க முடியாமல் கதறி அழுதார் அந்த தாய்.


ஆசைகள் விசித்திரமானது – அதை
உணரும்போதுதான் புரிகிறது
ஆசையே மாயை
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்


வணக்கம் முதலில் எல்லோரும் மன்னிச்சிருஙக. வீட்டில் விசேஷம் அதனால் அடுத்த எபி போட தாமதமாகிவிட்டது.
இந்த கதை முழுக்க முழுக்க என் கற்பனை அடிப்படையில் எழுதியது..

சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 2



30138


இந்தரஜீத்தின் கைப்பேசி அலரியது. ‘பிரைவட் நம்பர் காலிங்' என்றதை பார்த்ததும் உற்சாகமானவன் சட்டென அழைப்பை எடுத்தான்.

“தனுஷ்கோடி வந்தாச்சா?” எடுத்ததும் கேட்டான் மணி.

“மதியமே வந்தாச்சு… உன் அழைப்புக்குதான் காத்திருந்தேன். நேற்று கறுப்பியை அனுப்பினேனே வந்துட்டாளா?”

“வந்துட்டா… ஆனா காலையில் பார்த்தா காணோம்!!”

“என்னது காணோமா!!! என்னலா விளையாடுறீயா!!”

“நான் ஒன்னும் நீ வச்சிருக்கிற பொண்ணுங்க இல்ல.. உன் கூட விளையாடுறதுக்கு… ஐம் டேம் சீரியஸ்!!”

“ஹேய்!! எப்படிடா?? அது…அவ என்னோடதுடா!!”

“தெரியாமலா இத்தனை வருஷம் உன்னிடம் பிஸ்னஸ் டீல் வச்சிருக்கேன் ஜீத்… பட் திஸ் டைம்… எப்படினு தெரியலடா… தோட்டக்காரன் தோட்டத்தை சுத்தம் செய்ததா சொன்னான்… “ பேச்சை இடைவெட்டினான் இந்திரஜீத்

“என்னது!!! தோட்டத்திலயா வச்சிருந்தே?? வீட்டுல வச்சிருக்க வேண்டியதுதானேடா… ஏன் லா தோட்டத்துல…” அதிருப்தியின்மையால் குரலில் சுதி ஏறியிருந்தது

“நான் அப்படித்தான்… என்னை கேள்வி கேட்குற வேலை எல்லாம் வச்சிக்காதே ஜீத்… இந்த மூணு வருஷத்துல இதுதான் மொத தடவை…” மணியின் குரலும் உயர்ந்தது

“ஏன் லா கேட்க கூடாது… கறுப்பி என்னோட..” கடுப்பானான்

“ஓ.. என் மீதான நம்பிக்கை இவ்வளவுதானா ஜீத்?” கடுமையாக கேட்டான்

“ஆமாடா.. நான் மலேசியால இருக்கேன்.. நீ இந்தியால இருக்கே… என்னை பற்றி செமுவா (எல்லாம்) உனக்கு தெரியும் ஆனா உன்னை பத்தி என்னைக்காவது தெராஙா (விளக்கமா) சொல்லியிருக்கீயா? உன் மூஞ்சி கூட எனக்கு தெரியாது.. கால் பன்றதெல்லாம் இன்டர்நெட் மூலமா… ஒவ்வொரு தடவையும் நீ வேறு வேறு அட்ரஸ் கொடுக்கிற… என்னைக்காவது இதை பத்தி கேட்டிருக்கேனா? இதுல நம்பிக்கை பத்தி நீ பேசுற… கமோன் லா… பி ஃபேர் லா மாட்..” தன் ஆதங்கத்தை மொத்தமாக கொட்டினான் இந்திரஜீத். அதில் சற்று நேரம் அமைதியான மணி, பிறகு தன்மையாக பேசினான்

“ஸாரி மச்சி… கறுப்பியை காணோம் என்கிற பதட்டத்தில பேசிட்டேன். நம்ம பிஸ்னஸ் எப்படிபட்டதுனு லு பஹாம்கான் (உனக்கு தெரியும்தானே)? இவ ரொம்ப காஸ்ட்லி மச்சி… படத்தை பார்த்ததும் பெரிய பார்டி எல்லாம் டீலிங்ல வந்தானுங்க… அதான் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆகிட்டேன்”

“உனக்கே அப்படினா… அனுப்பினவன் எனக்கு எப்படி இருக்கும்? கொஞ்சம் யோசி லா மாட்!!”

“ஒகே.. ஒகே… எப்படியும் கண்டு பிடிச்சிடுவேன்… முதல்ல 50k டெபாசிட் பண்ணிடுறேன். பிறகு கிடைச்சதும் பார்த்துக்கலாம். வேற ஏதாவது புதுசா கிடைச்சா அனுப்பு…” பேச்சை முடித்து கொண்டான் மணி.

பணம் கொடுக்கிறேன் என்றதும் மனம் இளகினானோ இல்லை மனதில் வேறெதுவும் நினைத்தானோ, தன்மையாகவே பேச ஆரம்பித்தான் இந்திரஜீத்.

“மாட்… சிலாப்பா (தப்பா) பேசியிருந்தா மனசுல வச்சுக்காத.. சின்னதா யமஹா மோட்டார்பைக் போல பிஸ்னஸ் ஓட்டிக்கிட்டு இருந்தவனை ஆடி கார் போல மாத்துனது நீதான்… அதை மறக்க மாட்டேன்… தமிழனுக்கு நாக்கு சுத்தம் டா… மலேசியாவில இருந்தாலும் தமிழன் தமிழன்தான் மாட் … பேச்சு மாற மாட்டான்.” மார்தட்டி பேசி அழைப்பை துண்டித்தவனின் மனம் சட்டென குரங்காகி சந்தேகத்துக்கு தாவியது. மணியை நம்பலாமா வேண்டாவா என்று மூளை சிந்திக்க ஆரம்பித்தது.

இதுவரைக்கும் இருவரும் நேரடியாக சந்தித்ததில்லை. முகத்தை கூட பார்த்ததில்லை… இந்திரஜீத்திடம் மணியின் அலைப்பேசி எண் கூட கிடையாது.. முகநூலில் ‘முன்னேறு வாலிபா' என்ற குரூப் மூலமாக அறிமுகமாகி, மெசெஞ்சர் வழியாக வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதை பற்றி பேசுகையில், இருவருக்கும் சிந்தனைகள் ஒத்து போக… நட்பு துளிர் விட, பூ பூக்க ஆரம்பித்து அதில் கனியையும் காய்க்க வைத்தனர் இருவரும். இதோ லட்ச கணக்கில் பிஸ்னஸ் செய்யும் அளவுக்கு முன்னேறியாகி விட்டது. ஆனாலும் மணி இன்னும் தன்னை அடையாளம் காட்டி கொள்ளாமல் இருப்பது என்றுமில்லாமல் இன்று உறுத்தியது இந்திரஜித்திற்கு.

அவர்களின் தொழிலும் சமவெளி பரப்பல்ல… அதல பாதாளம். இந்திரஜீத் உருவமாக மணி நிழலாக இருந்தான். மணி உருவமில்லா நிழல்…

“ஹாய்.. என்ன கோவிலுக்குள் வரலையா? வெளியே நிற்கிறீங்களே?” அவன் சிந்தனையை கலைத்தாள் பாவாடை தாவணி கட்டிய ஓர் அழகு ரோஜா. தானாக வந்து புன்னகைத்தாள்.

“இல்ல… ஃபோன் கால்… அதான்..” சமாளித்தான்.

“நீங்க ரொம்ப கியூட்டா இருக்கீங்க” பேச்சை வளர்த்தாள். இது போதுமே அவனுக்கு, இந்த ரோஜாவை இனி நுகராமல் அவன் விடப் போவதில்லை. அவனை பொறுத்த வரையில் அவன் யாரையும் தேடிப்போகவில்லை… தானாக வந்து விழும் கனியை விட்டுவிட அவன் ஏகப்பத்தினி விரதன் ராமனில்லை. அவன் தேவலோக இந்திரன் போல… கலியுக இந்திரஜீத்.

************************************

அருகில் இருந்த அனைவருக்கும் அந்த தாயின் கதறலை கேட்டு நெஞ்சம் பிழிய… முகத்தில் கவலை கோடுகள் இருந்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தனர். ஆனால் முகிலன் முகத்தில் மட்டும் சிந்தனை கோடுகள்.

“உங்க மகளுக்கு பேச மட்டும்தான் வராதா இல்ல காதும்??”

“காது நல்லா கேட்கும் ஸார்!!”

“உங்க குழந்தைக்கு ஸ்பெஷல் திறன் ஏதாவது இருக்கிறதா? ம்ம்ம்… கேள்விபட்டிருக்கிறேன்… அதாவது…” அவன் பேச்சை முடிக்கும்முன் குழந்தையின் தாயார் இடையிட்டார்

“ஆமா ஸார்!! என் மகளுக்கு செஸ் (சதுரங்கம்) விளையாட்டு ரொம்ப பிடிக்கும்… அவங்க அப்பாவையே மிஞ்சிடுவா… அவளை நாங்க செஸ் கிளாசுக்கு அனுப்புறோம்… வாரத்தில். இரண்டு நாள்”

“ஒகே குட்… அதில் வரும் ராஜா, ராணி, மந்திரி, குதிரை, கோட்டை, சிப்பாய் இவற்றையெல்லாம் எப்படி அவ உங்களுக்கு விவரிப்பா?” ஆர்வமாக அவன் கேட்க.. அவரும் விளக்கம் தந்தார்… அவற்றை கவனமாக உள்வாங்கி கொண்டவன், மௌனமாக ரூபனை பார்க்க… ரூபனோ

‘இந்த மௌன சாமியார் பார்வையால சாகடிக்கிறான் பா.. எதுவோ என்னை செய்ய சொல்லுறாப்புல இருக்கே… என்னவா இருக்கும்? அந்தம்மா என்னென்னமோ சைகையாலே சொல்லுறாங்களே… அதுபோல் என்னையும் செய்ய சொல்லுறானோ??’

மனதில் நினைத்தவன் அந்த தாயின் செயலை கண்ணாடியில் காட்டும் பிம்பம் போல் செய்ய… அதற்கு முகிலனிடமிருந்து “ப்ச்!!” என்ற அதிருப்தியின் பாஷையாக வர, சட்டென தன் செய்கையை நிறுத்திக்கொண்ட ரூபன் சிந்திக்கலானான்.

‘என்னவா இருக்கும்?? அட… குறிப்பு எடுக்க சொல்லுறானோ?? இருக்கும்.. இருக்கும்.. படுபாவிபய, வாய திறந்து சொல்றானா பாரு… மலைக்குரங்கு!!’ ரூபன் மனதில் முகிலனை உப்பு மிளகாய் போட்டு வருத்தெடுத்தாலும், முகத்தில் எதையும் காட்டாமல் அவனின் கைகள் முகிலனின் பார்வை உணர்ந்து குறிப்பெடுத்து கொண்டன.

மதியம் மணி 3:30pm

கடத்தல்காரர்கள் சொன்ன இடத்துக்கு வந்து அமர்ந்தனர் முகிலனும் தீபனும். அது ஒரு அரசாங்க நூலகம்… பலர் வந்து போகும் இடத்தை தேர்ந்தெடுத்த கடத்தல்காரர்களை எண்ணி வியந்தான் ரூபன்.. அப்படியே வாய் மொழியாக முகிலனிடம் சொல்லவும் செய்தான்

“பாருங்க ஸார்… இவனுங்க பலே கில்லாடியா இருப்பனுங்க போல… ஆளுங்க வந்து போற இடம். கூட்டமா வேறு இருக்கு… நாம சின்னதா சொதப்பினாகூட சுதாரிச்சிடுவானுங்க.. அமைதியா இருக்கிற இடத்துல சின்ன சத்தம்கூட நாம போட முடியாது… நம்ம பாச்சா பலிக்க முடியாத இடத்தையா பார்த்து சூஸ் பண்ணியிருக்கானுங்க ஸார்… பிரில்லியண்ட்..” சிலாகித்தவனை பார்த்த முகிலன்

“பேசாம அவனுங்களுக்கு கொடி பிடிக்கிற வேலைக்கு போறீயா??” உறுத்து விழிக்கவில்லை. முகத்தில் எந்த பாவமும் இல்லை. ஆனால்.. அந்த குரலில் இருந்த கடினம், ரூபனை வாய் மூட செய்தது.

“அவனுங்களை பிடிக்கிறதுக்கு துப்பில்லங்கிறதை அடிக்கடி நிரூபிக்கிற…” தொடர்ந்தான்

“ஸார்!!” என்று அதிர்ந்தவன் பின்பு தன்னை நொந்துக்கொண்டே “போலீஸ் மாதிரி யோசிக்கிறானுங்கனு சொல்ல வந்தேன் ஸார்” என்றான் முக கன்றலுடன்

“ஆங்… இப்போ சொன்னீயே இது கரெக்ட்டு. அவனுங்க போலீஸ் மாதிரி யோசிக்கிறானுங்க என்றால்… நாம அவனுங்க மாதிரி .. அவங்க இடத்துல நின்னு யோசிக்கனும்!!”

“புரியல ஸார்!! நாம ஏன் அவனுங்க மாதிரி யோசிக்கனும்” குழம்பினான்

“இப்போ அவனுங்க ஒரு வட்டம் போட்டிருக்கானுங்க… நார்மலா நாம என்ன செய்வோம்? அந்த வட்டத்தை சுத்தி ஒரு சதுரங்கம் உருவாக்குவோம்… அவனுங்க தப்பிக்க முடியாத படி ரௌண்ட் அப் பண்ணுவோம்.”

“ஆமா ஸார்… அப்போதானே அவங்கப் தப்பிக்க முடியாது…”

“ம்ம்… காலாகாலமா நீங்க போடுற இந்த வகையான பொறி… இதெல்லாம் அவனுங்களுக்கு தெரியாதுனு நினைக்கிறீயா இல்லை யோசிக்கமாட்டானுங்கனு நினைக்கிறீயா?”

“ஓ… அது.. வந்து… !!”

“லுக்.. எனக்கு சொல்லிட்டு செய்ய பிடிக்காது ஜஸ்ட் ஃபால்லோ மை ஆர்டர்ஸ்!!”

“ஒகே ஸார்.. இப்போ என் திறமையை பாருங்க..” என்றவனை என்னவென்று முகிலன் புருவம் உயர்த்த.. புருவமொழி உணர்ந்தவனாக ஏதோ யோசிப்பவன்போல் பாவலா செய்து கொண்டே சுற்றும் முற்றும் பார்வையை சுழல விட்டான் ரூபன்…

நூலகத்துக்கு வெளியே ஒருவன் மரத்தை பார்த்துக்கொண்டே புகை பிடித்து கொண்டிருந்தான், அருகே ஒரு டீ ஸ்டால் இருக்க சில காலேஜ் படிப்பவர்கள் போலிருந்த இளர்கள் டீ அருந்தி கொண்டிருந்தனர். அருகே சில பெண்கள் உரக்கமாக பேசி சிரித்து கொண்டிருந்தனர். டீ அருந்தி கொண்டிருந்த காளையர்களின் கண்கள் பெண்களிடம் தாவி தாவி மீண்டு கொண்டிருந்தது… அந்த ரசனை பார்வைக்காகத்தான் காத்திருந்தாற்போல இன்னும் குலுங்கி குலுங்கி சிரித்து கொண்டிருந்தனர் கன்னியர்கள்.

“என்ன ஏதாவது அகப்பட்டுச்சா?” புத்தகத்தை பார்த்து கொண்டே முகிலன் கேட்க

“லைப்ரரி உள்ளே புகை பிடிக்க முடியாதுனு ஒருத்தன் வெளியே நின்னு ஊதுறான்… அந்த பசங்க என்னத்த படிச்சி கிழச்சானுங்க தெரியல… ஒரு கூட்டமா நின்னு டீ குடிக்கிறானுங்க. ஜோக்கே இல்லாம கெக்கே பிக்கேனு சிரிக்கிதுங்க லூசு பொண்ணுங்க… இதை வெட்டி முறிச்சவனுங்க பார்த்துக்கிட்டு இருக்கானுங்க… சரியா ஸார்” ஏதோ குறிப்பு எழுதுவதுபோல் பாவனையுடன் சொல்லி கொண்டிருந்தான்.

“ம்ம்.. கிழிச்ச!!” என்று முகிலன் சொன்னதும் தன் முக பாவனை மாறாதிருக்க மிகவும் கஷ்டப்பட்டான் ரூபன்.

“சிகிரெட் ஊதிக்கிட்டிருக்கிறவன் கையை ஆட்டிக்கிட்டு சைகை காட்டிக்கிட்டு இருக்கான். பொண்ணுங்க சிரிக்கிறதை பார்த்திக்கிட்டு இருக்கிற கூட்டத்துல ஒருத்தனோட பார்வை கையை ஆட்டிக்கிட்டு இருக்கிற சிகிரெட்காரன் மேல இருக்கு. மத்தப்படி நீ சொன்னது கரெக்டுதான். அந்த பொண்ணுங்க ஆம்பளங்க தங்களை பார்க்கிறதுக்காகவே இல்லாத ஜோக்குக்கு சிரிக்கிதுங்க..” புத்தகத்தை பார்த்துக்கொண்டே சொல்ல.. அதிர்ந்து போன ரூபன் மறுபடியும் பேனாவை தலையில் தட்டிக்கொண்டே யோசிப்பது போல நோட்டம் விட… இப்பொழுது தெளிவாகவே வித்தியாசம் தெரிந்தது.

‘ஏன் கடவுளே ஏன்? ஏன் எனக்கு ரெண்டே ரெண்டு கண்ணு கொடுத்திட்டு, இந்த மலைக்குரங்குக்கு மட்டும் தலை பூரா கண்ணு கொடுத்திருக்கே?’ தன்னை படைத்தவனை நிந்தித்தவன் அடுத்து அந்த ராட்சஸனின் அதிரடியான நடவடிக்கைக்கு காத்திருந்தான்.

இப்பொழுது அந்த சிகிரெட்காரன் கைகடிகாரத்தை பார்த்துவிட்டு நெட்டி முறிப்பதுபோல் கையை தூக்கி இடதுபுறம் கையை காட்ட… இளைஞர் கூட்டத்தில் இருந்தவன், மெதுவாக அந்த கூட்டத்திலிருந்து விலகி முன்னவன் காட்டிய திசைக்கு சென்றான். அவனை தொடர்ந்தது இருவரின் பார்வையும்.

அலைபேசியை எடுத்த முகிலன் அங்கிருந்த காவலர்கள் அனைவருக்கும் கான்ஃபிரன்ஸ் கால் செய்தவன், அனைவரையும் தயாராக இருக்க சொல்லிவிட்டு, புகைபிடிக்க போவது போல் அந்த இளைஞன் சென்ற திசைக்கு சென்றான்.

**************************************

தென்னைகீற்றுகள் சலசலக்கும் ஓசையில் கண்விழித்தாள் அவள். குவளை மலர் போன்ற கண்களை விரிப்பதும் பின்பு மூடுவதுமாக இருந்தவள், சில வினாடிகள் கழித்து அதிர்ச்சியுடன் எழுந்தமர்ந்தாள். எல்லோருக்கும் வரும் கேள்வி அவள் மனதில் வந்தது.

‘நான் எங்கன இர்க்கேன்? என்ன இடம் இது?’ சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள் பிறகு அன்னாந்து பார்க்க… பார்வையில் தென்னை ஓலைகள் பட்டன. தென்னை மரத்தின்கீழ் இருப்பது தெரிந்தது… சட்டென எழுந்தவள் மறுபடியும் விழி விரித்தாள். எப்பொழுதும் பாங்கி ஓங்கி வளரும் தென்னையை கண்டிருந்தவளுக்கு, குட்டையாக தன் உயரத்துக்கு தோதாக இருந்த மரத்தை கண்டு அதிர்ச்சியானாள்..

“அம்மாடியோவ்… தென்னைமரம் நெட்டையாதானே இருக்கும்… இது என்ன குட்டையா கிடக்கு…” வீட்டு தோட்டத்தில் அழகுக்காக வளர்க்கும் அழகு தென்னையை கண்டு அதிசயித்து போனாள்.

“நான் தான் உசரமாகிட்டேனா இல்ல… கதையில வர குள்ளன்னுக உலகத்துக்கு வந்திட்டேனா?” ஆள் வளர்ந்த அளவுக்கு மூளை வளராமல் இருந்தாள் அந்தப்பெண்… அவள்… மேகாம்பிகா… குறும்பு கூத்தாடும் சுட்டிப்பெண்.

வரிசையாக நடப்பட்டிருந்த அழகு தென்னையை ரசித்துக் கொண்டே வந்தவள் கண்களில் விழுந்தது அடுத்து நடப்பட்டிருந்த விசிரி வாழைமரம்… அதை சுற்றி குட்டி வாழைக்கன்றுகள் இருந்தன. சில மரங்கள் குலையை தள்ளி நின்றுகொண்டிருந்தன.

“பார்ரா அதிசயத்தை!!! வாழைக்கன்னு குலை போட்டிருக்கு!! அப்போ நெசமாவே நான் குள்ளன்க உலகத்துக்கு தேன் வந்துட்டேன் போல… இது வேற உலகமோ?? ஆத்தீ… நான் எப்படி இங்கன வந்தேன்??” தனக்கு தானே சொல்லி கொண்டவள், இன்னும் உள்ளே செல்ல… அவள் கண்களை ஈர்த்தது மாமரத்தில் தொங்கி கொண்டிருந்த அழகிய வேலைபாடுகள் கொண்ட ஊஞ்சல் ஒன்று.

“ஐ!! ஊஞ்சல்” என்று கூவிக்கொண்டே ஓடியவள், அதில் ஏறி அமர்ந்து காலால் உந்திவிட, பஞ்சு மேனியவளை மாமரத்து நிழல் கொடுத்த சிலிர்ப்புடன் ஜில்லென காற்றும் தாலாட்ட… சொர்கத்துக்குதான் வந்துவிட்டோமோ என்று கனவிலும் நிஜத்திலும் ஊஞ்சலாடினாள் மேகாம்பிகா.

எங்கு இருக்கிறாள்? எப்படி வந்தாள் என்பதெல்லாம் மறந்து இயற்கையுடன் கலந்து போனாள் அந்த பேரழகி…

குழந்தை மனம் கொண்ட இந்த சுட்டிபெண்ணை இந்த பொல்லாத உலகம் எப்படி விட்டு வைத்திருக்கிறது?? இனிமேலும் விட்டு வைக்குமா??

************************************

மாலை மணி 4

குழந்தையின் தந்தை வந்துவிட்டிருந்தார். முகிலன் சொன்னப்படி இரு பைகளில் பணத்தை கொண்டு வந்தவர், ஒரு பையை புத்தகங்கள் அடுக்கி வைத்திருக்கும் ஷெல்ஃபில் முதல் அடுக்கில் வைத்தவர்… அடுத்ததை இரண்டாம் அடுக்கில் வைத்து விட்டு… ஏதோ ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு தனி இடத்தில் அமர்ந்து விட்டார்.

அவர் தன் பார்வையை மறந்தும்கூட காவலர்கள் மீது செலுத்தவில்லை. முகிலன் ஏற்கனவே அவரை எச்சரித்திருந்தான்.

அவனின் அதிகாரம் கலந்த அலட்சிய பேச்சை கேட்டதிலிருந்து அவன் மேல் அளவுகடந்த வெறுப்பு புகைந்து கொண்டுதான் இருந்தது. ஆனால் தன் மகளை மீட்பதற்கு அவன் சொன்ன திட்டங்களுடன் இணைந்து செல்வதை தவிர வேறு வழியில்லாமல் போனது அவருக்கு.

இங்கே அந்த இளைஞன் சென்ற இடத்தை நோக்கி சென்ற முகிலன் ஒரு மறைவிடத்திலிருந்து அவனை கண்காணிக்க ஆரம்பித்தான்…. அடுத்த நிமிடம் அவன் எதையும் யோசிக்காமல் தன் காலணிக்குள் ஒளித்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியால் அந்த இளைஞனின் நெற்றிக்கு குறி வைத்திருந்தான்.

தொடரும் நிழலுக்கும் தெரியாது
நானும் ஒரு மாயை என்று
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்

சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 3



30235


மரத்தின் கீழ் நின்றிருந்தவன் தான் அந்த கூட்டத்துக்கு தலைவன் போலும். ஓரக்கண்ணால் குழந்தையின் தந்தை கையில் பையுடன் வருவதை கண்டவன் தன் சகாக்களுக்கு அழைத்தான்.

“பணம் வந்தாச்சு… தொப்பிக்காரனுங்க மாறு வேஷத்துல வந்தாலும் வந்திருப்பானுங்க. அலர்ட்டா இருங்கடா…” என்றான்.

“அவன் பின்னாடிதான் நானும் வந்தேன் பாஸ்… நடுவுல ஒரு கயுதை வந்து இடிச்சிட்டு போயிடிச்சு… இதுல இங்கிலீசுல டீஜண்டா மாப்பு வேற கேட்டான்” அவளின் கையாளில் ஒருவன் சொல்ல

“டேய் நீ ஏதாச்சும் வாய் திறந்தீயாடா?? நீ வாயை திறந்தாலே கூவமா கொட்டுமே!!” பதறினான் தலைவன்

“இல்ல பாஸ்… சிரிச்சிக்கினு வந்துட்டேன்… அப்பால அந்த அப்பன்காரன் பையை ரெண்டாவது அடுக்குல வச்சத்தை கண்டுக்கினேன்” தலைவன் தலையில் பன்னீர் கொட்டினான்.

அந்த கூட்டத்து தலைவனுக்கு அப்பொழுதுதான் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது… இவனின் கையாள் அனைவரும் படிப்பறிவில்லா முரடர்கள். நூலகத்தில் புத்தகங்களையெல்லாம் பழைய பேப்பருக்கு போட்டால் பணம் கிடைக்குமே என்ற அத்மேதாவி எண்ணங்கொண்டவர்கள். அப்படியாப்பட்டவர்கள் வாயை திறந்தால்… அவர்கள் பேசும் அழகில் மற்றவர் சந்தேகக்கண்ணோடு பார்க்கும் அபாயம் உள்ளது… எந்த பிரச்சினையும் வராமல் காரியத்தை கச்சிதமா முடிக்கவேண்டும் என்ற தவிப்பை அந்த தலைவன் மட்டுமே அறிவான்.

“சரி நான் சொல்லும்போது நீ பையை எடுத்துக்கினு வந்துடு!!” என்றவன் அடுத்து பின் வாசலுக்கு அனுப்பிய இளைஞனுக்கு அழைத்தான்.

“டேய்.. அந்த பொம்பளை புள்ளையை வேன்ல இருந்து நான் சொன்ன நேரத்தில் கூட்டிக்கினு வந்துடு… அதோட அப்பன்காரன் காசோட வந்துட்டான்.. என்ன விளங்குதா!!”

“பாஸ்… இந்த பிள்ளைக்கு பாத்ரூம் போகனுமாம்”

“டேய்!! பத்திரம்டா… பணம் கைக்கு வரும் நேரம். சீக்கிரம் அனுப்பிட்டு கூட்டியாந்திரு!!”

சரியென சொன்னவன் மனதில் காமம் எனும் சாத்தான் உட்புக.. வேன் அருகில் சென்றவன் சுற்றும் முற்றும் பார்வையை சுழல விட்டு குழந்தையை பார்த்தான். கைகால்கள் கட்டப்பட்டு மலங்க மலங்க விழித்து கொண்டிருந்தாள். இவனை கண்டதும் காப்பாற்ற வந்தவனோ என்று குழந்தைக்கு தோன்ற “ப்பா… ம்ம்… ப்பா” முனக ஆரம்பித்தாள்… குழந்தைக்கு பேச வராது என்பதை அப்பொழுதுதான் உணர்ந்தவன் விகாரமாக சிரித்துக்கொண்டே வேனுக்குள் நுழைந்தான்.

இதுவரையில் நல்லவர்களையே கண்டு வளர்ந்த குழந்தைக்கு அந்த காமுகன் காப்பற்ற வந்தவனாக தோன்ற அவனைக்கண்டு மகிழ்ந்தது. சூதுவாது அறியாத அந்த குழந்தைக்கு சூட்சமம் நிறைந்த மனிதர்களை பற்றி தெரியவில்லை பாவம்…

இதையேதான் முகிலனும் நெஞ்சம் பதைபதைப்புடன் எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். பல நூறு குற்றவாளிகளை தாண்டி வந்தவனுக்கு அவர்களின் அங்க அசைவுகள் அத்துப்படி. அந்த கயவனின் செயல்களை கண்காணிக்க வந்தவனுக்கு அடுத்து அவன் செய்யப்போகும் கொடூரத்தை உணர்ந்தவனாக வினாடியும் தாமதிக்காமல் காலணியில் வைத்திருந்த துப்பாக்கியை மின்னலென எடுத்தவன், அந்த கொடூரனின் நெற்றிக்கு குறி வைத்தான்.

தொடர்பில் இருந்த தன் சகாக்களுக்கு அறிவிப்பு கொடுக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை ஏதுமில்லை அவனிடம். வில்லேந்திய அர்ஜுனனின் கண்களுக்கு பழம் ஒன்றே இலக்கு போல்… இவனின் இலக்கு அந்த குழந்தையின் நலன் மட்டுமே. அந்த காமுகன் வேன் கதவை சாத்த முனையும் நேரம் அவன் நெற்றிக்கு துப்பாக்கி குண்டு கொண்டு திலகமிட்டான் முகிலன்.

ஏன்? எதனால்? எப்படி? என்று அந்த இளைஞன் யோசிக்ககூட அவகாசம் கொடுக்காமல் அவன் மூச்சை நிறுத்தியிருந்தான் முகிலன். உயிர் பரலோகம் சென்றதால் கூடு புவியீர்ப்பு சக்தியால் நிலத்தில் தொப்பென விழுந்தது.

திடுமென கேட்ட துப்பாக்கி சத்தத்தில் அங்கிருந்தவர் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதத்தில் அதிர்ந்தனர். படிக்க வந்திருந்தோர் சத்தம் கேட்டதும் என்னவென்று தெரியாமல் அதிர்ந்திருக்க… முகிலனுடன் கால்ஃபிரன்ஸ் அழைப்பில் இருந்த காவலர்கள், யார் யாரை சுட்டார்கள் என்ற தவிப்பில் சத்தம் வந்த திசை நோக்கி ஓட…

கடத்தல் தலைவன் காவல்காரர்கள் தங்கள் அதிரடியை தொடங்கி விட்டனர் என்ற அதிர்ச்சியில், தன் துருப்பு சீட்டான குழந்தையை நோக்கி ஓடிக்கொண்டே தன் கையாளுக்கு அழைத்தான்

“டேய்!! அந்த கசமாலம் போலீசுக்கு சொல்லிட்டான் போலகீது… நம்மக்கிட்டேயே விளாண்டுட்டான்ல அவனை #%#%#%.... டேய்!! நீ பணத்தை எடுத்துட்டு நம்ம இடத்துக்கு வந்திருங்க… நான் அவன் பெத்ததை தூக்கினு வந்துக்கினேன்… பொறவு அந்த அப்பன்காரனுக்கு இருக்குடா!!” ஆங்காரத்துடன் கத்திக்கொண்டே வேன் அருகில் ஓடியவனின் கால்கள் சட்டென ஓட்டத்தை நிறுத்தின.

அங்கே தன் கையாள் தரையில் மல்லாந்து படுத்திருந்தான். நெற்றியில் துளை போட்டிருக்க… அவன் கண்கள் வான் நோக்கி நிலைக்குத்தியிருந்தன. அவன் அருகே கையில் துப்பாக்கியுடன் ஒருத்தன் நின்றிருந்தான். இறகு விரித்த பருந்துபோல் அவன் முதுகு மட்டுமே அவன் கண்களுக்கு தெரிந்தது.

இவன்தான் தன் ஆளை சுட்டவன் என்று உணர்ந்தவுடன், சட்டென தன் காற்சட்டையின் பின் பக்கம் வைத்திருந்த துப்பாக்கியை எடுக்க நினைக்க… நினைக்க… ஆம் அவனால் நினைக்க மட்டும்தான் முடிந்தது.

முதுகை காட்டி நின்றிருந்தவன் எப்பொழுது திரும்பினான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை. கோவைப்பழம் போல் சிவந்த கண்களுடன் தன்னை நோக்கி துப்பாக்கியை குறி வைத்தவனை கண்டதும், ‘இவனா!!!’ முதுகு தண்டு சில்லிட அதிர்ந்து நின்று விட்டான். அடுத்த நிமிடம் அவன் கைகளில் யாரோ விலங்கிடுவதில் தன்னுணர்வு வந்தவன் அதிர்ந்து போனான்.

முகிலனின் பார்வை அவனை துளைத்தெடுக்க ‘இவன்கிட்டயா நான் மாட்டுனேன்!? செத்தேண்டா நானு!!’ என்று மனதில் நினைத்தவன் தலையை குனிந்து கொண்டான்.

**********************************

இன்றும் அந்த அழகிய ரோஜா கோவில் வாசலில் நின்றிருந்தாள். நேற்று புதிதாய் சினேகிதம் உருவாகிக்கொண்ட ரோஜா பெண். அழகாய் புன்னகைத்தவளை கண்ட இந்திரஜீத்தின் மனதுக்கு பொறுமையில்லாமல் போனது

‘ஹ்ம்ம்ம்… இன்னும் எத்தனை நாட்கள் வலையில் விழுந்த இந்த மீனை சும்மா பார்த்துக்கிட்டே இருக்கனுமோ… கும்முனு இருக்கிறவளை பார்த்தாலே பத்திக்கிதே… சாப்பிட முடியாம தவிக்கிற தவிப்பு இருக்கே… ஷப்ப்பா… முடியலடா!!’ மனம் தத்தளிக்க முகம் விகசிக்க அவள் அருகில் வந்தான்.

அவன் அழகில் மயங்கியவள், அந்த மயக்கத்தை கண்ணிலும் காட்டினாள்… மங்கையரின் மனதை கவர்வதில் டாக்டரேட் வாங்கியவனுக்கு அந்த ரோஜாவை அடைவது அத்தனை சிரமமில்லை என்பதை உணர்ந்தவன், யாருக்கும் கேட்காத வகையில் அவளருகில் நெருங்கியவன்

‘கண்ணுக்கும் கண்ணுக்கும் மோதல்
நெஞ்சத்தை நீ தந்தால் காதல்’
என்று பாட… கண்கள் படபடக்க அவனை பரவசமாக பார்த்தாள் அந்தப்பெண்.

வெளி அழகை கண்டு தீயில் மனமுவந்து விழும் விட்டில்பூச்சிகளாக இந்த பெண்கள் இருந்தால் இந்திரஜீத் போன்ற ஆண்களின் காட்டில் என்றும் மழைதான் போலும்.

மழை என்றதும் மழையும் அழைத்த விருந்தாளியாக இலேசாக தூரல் போட “ஐஸ் கச்சாங் ABC சாப்பிட போலாமா?” என்றவன் அவளை காரில் கொண்டு செல்ல அழைப்புவிட… இசைந்தாள் அவள். இருவரின் கரங்கள் கோர்த்துக்கொண்டன. காரில் பாடலை பாட விட்டான்… பழைய பாடல் ஒன்று சூழ்நிலைக்கேற்ப பாடியது

‘மழையே மழையே இளமை முழுதும்

நனையும் வரையில் வா
சாரல் விழும் நேரம் தேவ மயக்கம்
கூந்தல் மலரில் தேனை எடுக்க
காத்து கிடந்தேன் கால்கள் கடுக்க

இதயம் துடிக்க'

அவன் கரம் மெதுவாக அவள் கன்னத்தை உரசி அவள் கூந்தலை தொட… கரடியாய் கத்தியது அவன் அலைப்பேசி. எடுத்து பார்க்கையில் அவனின் மேலதிகாரியின் முகம் திரையில் வந்து அழைப்பை எடு என்று மிரட்டியது. புருவ சுழிப்புடன் அழைப்பை எடுத்தான்

“யா துவான் (யெஸ் ஸார்)” என்றான். அங்கே என்ன சொல்லப்பட்டதோ குழப்பமடைந்தவன் பக்கத்தில் இருப்பவளை நோக்கினான். அவளோ அவனை மயக்கத்துடன் பார்த்திருந்தாள். அவன் மனதில் குழப்பம்.

தன் மேலதிகாரிக்கு சந்தேகம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தவன் அதை சரி செய்ய நினைக்க… அருகில் இருக்கும் அழகு ரோஜா அவனை பார்த்து புன்னகைத்து இம்சித்தது. வண்டு அவதாரம் எடுத்தவனால் தேனை விட மனம் வராததால், தன் மேலதிகாரியிடம்

“ஏஸோக் சாயா டதாங் துவான் (நாளைக்கு நான் வருகிறேன் ஸார்)” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டான்.

நாளை அவனுக்கு வரப்போகும் சிக்கல்களை உணர்ந்திருந்தால் இன்றே சென்றிருப்பானோ… விதி யாரை விட்டது..

***********************************

துப்பாக்கி சத்தம் கேட்ட அடுத்த நொடி சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி ஓடினான் ரூபன். அங்கே அவன் முதலில் கண்டது ருத்ரமூர்த்தியாய் நின்றுகொண்டிருந்த முகிலனைத்தான். அடுத்து கீழே துளைப்போட்ட சிரத்திலிருந்து குருதி வழிந்தோட உயிரற்ற பிணமாய் சற்றுமுன் தான் கண்காணித்த இளைஞன் படுத்திருந்தான். அதை கண்டவனுக்கு ஒரே குழப்பம்…

எதனால் முகிலன் அவனை கொன்றான் என்று ரூபன் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும் பொழுது , மரத்தடியில் நின்றிருந்த சிகிரெட்காரன் முகிலனை தாக்க முயல… மின்னலென முகிலன் அவனை நோக்கி துப்பாக்கியை நீட்டியதை கண்ட ரூபன் புருவம் சுருங்கி விரிந்தது. தாமதிக்காமல் சட்டென வேனுள் பாய்ந்த ரூபன் குழந்தையை தன்னுள் ஒளித்துக்கொண்டான்.

அதற்குள் இரு காவலர்கள் அந்த கடத்தல்காரனை வளைத்து பிடித்ததும், நிம்மதி பெருமூச்சுவிட்டவன், குழந்தையின் கட்டுகளை அவிழ்த்து விட்டான். சைகை முறையில் குழந்தைக்கு அவளை காப்பாற்ற வந்திருக்கும் காவலன் என்பதை ரூபன் செய்து காட்ட… இதுவரையில் பயந்து வெளிரி போயிருந்த குழந்தையின் முகத்தில் புன்னகை வந்தது.

“ரூபன்!! குழந்தைக்கிட்ட பேச்சு கொடுத்து அதை திசை திருப்பி அதோட அப்பாக்கிட்ட சேர்த்திடு!! இந்த ரத்தமெல்லாம் குழந்தை கண்ணில் பட வேண்டாம்!!” அழுத்தமான குரலில் சொன்னான் முகிலன்.

‘அடப்பாவி!! அப்படின்னா நீ இப்போ சம்ஹாரம் பண்ணதெல்லாம் குழந்தை பார்க்கலைனு சொல்லுறீயா.. ரத்தம் வர வச்சவனே ரத்தத்தை பார்க்க விடாதே என்கிறானே…’ மனம் சொன்னதை நேரில் கேட்க முடியாமல் முகிலனை ஓரக்கண்ணால் பாத்துக்கொண்டே சொன்னதை செய்தான் ரூபன்.

என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை ரூபனால் கணிக்க முடியவில்லை. அந்த இளைஞனை கொன்றதால் கேஸ் இன்னும் சுழலுக்குள் மாட்டிய கயிறாய் சுற்றிப் மாட்டிக்கொண்டது. குழந்தையை காப்பாற்றியாயிற்று… இன்னொரு குற்றவாளியையும் பிடித்தாயிற்று… அடுத்து பிணைப்பணம்… ஆம்!! அந்த பிணைப்பணம்… இரண்டு பைகளில் பிரித்து வைக்கப்பட்டிருந்த பணம்.. என்ன ஆனது?

குழந்தையை கையில்.அள்ளிக்கொண்டவன் விறுவிறுவென குழந்தையை அதன் தந்தையின் கையில் ஒப்படைத்துவிட்டு, புத்தக ஷெல்ஃபின் பக்கம் ஓடினான். அங்கே… அந்த இரண்டு பைகளும் காணவில்லை…

இங்கே அந்த குழந்தையின் தந்தையின் நிலை படு மோசமாக இருந்தது. என்ன சத்தம் கேட்டாலும் இருந்த இடத்திலிருந்து நகரக்கூடாது என்று முகிலன் உத்தரவிட்டிருக்க… பின் பக்கத்திலிருந்து துப்பாக்கி சத்தம் கேட்ட நொடியிலிருந்து நெஞ்சம் நடுங்க அமர்ந்திருந்தார். முகம் வெளிரி போயிருந்தது… முத்து முத்தாக முகம் முழுதும் வேர்த்திருக்க கண்களை மூடிக்கொண்டார்… மனமோ ஓயாமல் கடவுளை வேண்டிக்கொண்டிருந்தது….

‘கடவுளே… என் மகளை எப்படியாவது காப்பாற்றி என் கையில் கொடுத்திடு… ஏற்கனவே பேச்சை அவளுக்கு கொடுக்காம உன் கிட்டயே வச்சுக்கிட்ட… பரவாயில்ல என் மகளையாவது முழுசா எங்களுக்கு கொடுத்திடு… அவளுக்கு ஒன்னும் ஆகக்கூடாது.. ப்ளீஸ் கடவுளே அவளை எங்கக்கிட்ட கொடுத்திடு'

கண்களை மூடி அந்த தந்தை அழுதும் தொழுதும் கடவுளிடம் தஞ்சமடைந்திருந்த வேளை, எவ்வித ஊறும் இன்றி அவர் மடியில் அமர்த்தப்பட்டாள் அவர் மகள்.

அங்கே பணப்பைகள் இல்லாததை.கண்ட ரூபன், குழந்தையின் தந்தையிடம் மறுபடியும் வந்தவன் சற்று தாமதிதத்து பின்பு குழந்தையின் தந்தையிடம் பணத்தை பற்றி விசாரிக்க… அவருமே துப்பாக்கி சத்தத்தில் கலங்கி போயிருந்ததில் கவனிக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட, குழம்பியவன் அவர்களை பத்திரமாக காரில் அமரவைத்துவிட்டு காவலுக்கு ஒரு காவலரை நிறுத்திவிட்டு, நேரே முகிலனிடம் சென்றவன் விஷயத்தை பகிர… எப்பொழுதும்போல் அவன் முகபாவனையில் அவன் என்ன நினைக்கிறான் என்று கணிக்க முடியாமல் அமைதியாக நின்றிருந்தான் ரூபன்

*************************************

ஏதோ சத்தம் கேட்டதும் விழி மலர்ந்தாள் மேகாம்பிகா… ஊஞ்சல் தந்த சுகத்தில் கண்ணயர்ந்து விட்டதை அப்பொழுதுதான் உணர்ந்தாள் அவள்.

“ச்சே!! சோறு கண்ட இடம் சொர்கம் போல… ஊஞ்சலை கண்டதும் தூங்கிட்டியேடி மாக்கான் மவளே” தன்னையே திட்டிக்கொண்டவள் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்… நன்றாக இருட்டிவிட்டிருந்தது. கண்களை நன்றாக விழித்து இருட்டுக்கு பழக்க முனைகையில் பக்கத்தில் பளிச்சென வெளிச்சம் வந்தது.

தோட்டத்தின் முன்பக்கம் இருக்கும் வீட்டிலிருந்துதான் வெளிச்சம் வந்திருந்தது. அங்கே ஒரு வீடிருப்பதையே இப்பொழுதுதான் உணர்ந்தாள் அவள்.

“அடியாத்தி!! இப்படி ஒரு மக்கா வளர்ந்திருக்கேனே!! இங்கன வீடிருக்கிறதே கண்டுக்காம இருந்துட்டேனே!! வீடும் பெருசாதேன் இருக்கு… அப்போ நாம குள்ள்ன்க உலகத்துக்கு வரல போல… ஆத்தாடி இப்போதான் நெஞ்சு பஞ்சாயிட்டு.. வெவரங்கெட்டவடி நீ… அது சரி மாக்கான் மவ மக்காதானே இருப்பா…” என்றவள் சட்டென யோசனைக்கு தாவினாள் “ஆமா… யாரு என்னை பெத்தவக… ஒன்னுமே ஞாபகத்து வர மாட்டிக்கிதே… நான் எப்படி இங்கன வந்தேன்?” மறுபடியும் ஆரம்பத்துக்கே வந்து நின்றாள். யோசித்ததால் தலைவலி வந்ததோ இல்லையோ பசி வந்தது… வயிற்றை தடவியவளின் பார்வை வீட்டின் மேல் பதிந்தது.

கதவு திறந்திருக்க சற்றும் தாமதியாமல் வீட்டினுள் நுழைந்தாள். சிறியதும் அல்லாமல் பெரிதும் அல்லாமல் நல்ல வசதியான வீடாக இருந்தது… வரவேற்பறையில் மரவேலை செய்யப்பட்ட அழகிய நாற்காலிகளும் மேஜையும் ‘ப’ வடிவில் வைக்கப் பட்டிருந்தன. இடது புறம் இரண்டு அறைகளும் வலது புறம் சமைலறையும் அதையொட்டி சாப்பாடு மேஜையும் இருந்தது. அதன் மேல் பழங்கள் இருந்தன.

“ஹை… வாழைபழம்… வாழைபழம் ஆ..ஆ…

மஞ்ச மஞ்சேலுனு பழுத்த பழம்
இது தேனாட்டம் இனிக்கும் பழம்” பாடிக்கொண்டே பழத்தை உரித்து வாயில் போட்டுக் கொண்டாள். மூன்று பழங்களை உண்டவள்… கூஜாவில் இருக்கு நீரை அப்படியே வாயில் கவிழ்த்தாள்.

“ஹ்ம்.. என்ன இருந்தாலும் என் வீட்டு கேணித்தண்ணி போல ஆகுமா? அது தேனை போல தித்திக்குமே!” என்றவள்

“என் வீட்டு தோட்டத்தில்

கேணித்தண்ணி குடித்து பார்
என் வீட்டு கன்னுக்குட்டியை.. ஒன்றொன்றாய் கேட்டுப்பார்

அதன் இனிப்பை சொல்லுமே” பாடி முடித்தாள். சரியாக அந்த நேரம் முதல் அறையிலிருந்து அரவம் ஏதோ கேட்க, சட்டென சமையலறைக்குள் புகுந்து அங்கிருக்கும் அலமாரியின் பின் ஒளிந்து கொண்டாள் தேவாம்பிகா.

‘யாரோ இருக்காக போலவே… நான் வேற மண்ணாட்டாம் கூடத்துல நின்னு பாடிக்கினு இருக்கேன்…’ வழக்கம் போல் மனதில் அவளையே கலாய்த்து கொண்டிருந்தவளின் கண்கள் இப்பொழுது சாசர் போல் விரிந்தது. கண்கள் மட்டுமல்ல வாயும் ஜோடி சேர்ந்து கொண்டது.

ஏனென்றால் அந்த முதல் அறையிலிருந்து ஒரு வாலிபன் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தான். இப்பொழுதுதான் குளித்திருப்பான் போலும். தலையில் நீர் சொட்டு சொட்டாக வழிந்து மொண்டிருந்தது. அடர் காட்டில் வளைந்து நெளியும் நதிபோல் அவனின் வெற்று மார்பு முடியின் நடுவில் வழிந்து நதியென தடம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவற்றை துடைக்ககூட தோன்றாமல், அலட்சிய பார்வையுடன் அவளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.


காமுகனுக்கு மரணம்
வண்டாய் மாறியவனுக்கு சிக்கல்
அறியாப்பெண்ணுக்கு என்ன காத்திருக்கிறதோ??
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்


சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 4



30272


“சொல்லுங்க மிஸ்டர் முகிலன்… இந்த தடவை என்ன காரணத்தை சொல்ல போறீங்க?”

“என்ன காரணம் சொல்லனும் ஸார்?” என்றவன் நாற்காலியை இழுத்து போட்டு அமர்ந்தான். வார்த்தைகளில் இருந்த மரியாதை செயலில் இல்லாததை உணர்ந்து கொண்ட டி ஐ ஜி ஆதிகேஷ்வருக்கு கண்கள் இடுங்கின.

“நான் உங்களை உட்கார சொல்லலையே மிஸ்டர் முகிலன்?” குரலில் கண்டிப்பு இருந்தது

“தப்பு செஞ்சவனை கூட உட்கார வச்சுதான் விசாரிக்கிறோம். அவனுங்களுக்கே அந்த மரியாதை கிடைக்கும் போது… நான்… எனக்கு அந்த மரியாதையை எதிர் பார்க்க கூடாதா ஸார்?” கேள்வியை அவர்புறம் திருப்பினான்

“அதுக்காக… ஹையர் ஆபிஸர் முன்னம் இப்படிதான் பிஹேவ் பண்ணுவீயா?”

“கொடுக்கலனா எடுத்துக்க வேண்டியதுதான் ஸார்… மரியாதையை சொன்னேன்..” முகத்தில் இல்லாத எள்ளல் குரலில் இருந்தது.

“ஓகே பிள்ளையை காப்பாற்றிட்ட… குட் வேர்க்.. பட் ஒருத்தனை ஹேட் ஷொட் பண்ணியிருக்க… பணமும் கைக்கு வரல… இதுக்கு என்ன சொல்ல போறீங்க மிஸ்டர் முகிலன்?” கேள்விகளால் தாக்க முயன்றார் ஆதிகேஷ்வர்.

“பிள்ளையை எந்த சேதாரமும் இல்லாம காப்பாத்துறதுதான் என் முக்கிய வேலை. தட் ராஸ்கல் சின்ன குழந்தை என்றும் பாராமல் சேதாரம் பண்ண நினைச்சான்… சுட்டுட்டேன்… தட்ஸ் இட்!!” சர்வ சாதாரணமாக சொன்னான்.

“ஓ… குட். வெல் டன். அப்படினா… இந்த காரணத்தை ரிப்போர்ட்டில் எழுதி கொடுத்திடு!! பிறகு ஹியுமன் ரைட்ஸ் கமிஷன்க்கு இந்த கேஸ் போகாது!!” நிம்மதி பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டார்

“முடியாது!!”

“வாட்!!! முடியாதா??”

“ஆமா ஸார். சரியாதான் கேட்டீங்க.. முடியாது.”

“பட்… ஏன்??”

“கேட்கிறவங்ககிட்ட பதில் சொல்லிக்கிறேன் ஸார்!!”

“யூ மீன் ஹியூமன் கமிஷன்கிட்டயா? கேஸை ஏன் சிக்கலில் கொண்டு போக பார்க்குற முகிலன்? ஐ நோவ் அபௌட் யூ… உன்னோட சின்சியாரிட்டி எல்லாம் எனக்கு தெரியும்.. ஏற்கனவே பணம் காணாமல் போனதுக்கு வேற பதில் சொல்லனும்….” அடுக்கி கொண்டு போனார் ஆதிகேஷ்வர்.

“அதுக்குதான் ஒருத்தனை பிடிச்சி கொடுத்திருக்கேனே… அவன்கிட்டதான் கேட்கனும்…” அசட்டையாக சொன்னான்.

“அதையும் நீதானே விசாரிக்கனும்?”

“நான் ஏன் விசாரிக்கனும்? இங்க பாருங்க ஸார்.. குழந்தையை பத்திரமா பெத்தவங்கக்கிட்ட ஒப்படைச்சிட்டேன்… ரூபனிடம்தான் பணத்தை பார்த்துக்க சொன்னேன். கோட்டை விட்டவன் அவன். அவனைத்தான் நீங்க விசாரிக்கனும்… என்னை இல்லை!!” முடிவாக சொன்னான்.

“யூ ஜஸ்ட் காண்ட் லீவ் லைக் தட் முகிலன்!! இந்த கேஸ்ஸோட ஹேட் நீ!! ரூபன் உன்னோட அசிஸ்டண்ட். ஸோ இட் இஸ் யோர் ரெஸ்பொன்சிபல்… காட் இட்!!” அதிகாரமாக சொன்னவர் பின்னர் தன்மையாக பேச ஆரம்பித்தார்

“நீ இப்படி பாதியில் விட்டு போறவன் இல்ல… ஆனா?? வை டுடே??” ஆதிகெஷ்வரின் கேள்விக்கு பதில் ஏதும் சொல்லாமல், முகம் இறுக அவரையே பார்த்து கொண்டிருந்தான் முகிலன்.

“வாட் எவெர்… உங்க டீம் வேலை நீதான் கிளீயர் பண்ணனும்.. இட்ஸ் மை ஆர்டர்!!” என்றவரை அழுத்தத்துடன் பார்த்தவன், சட்டென எழுந்து சல்யூட் செய்தவன், விறுவிறுவென கதவை நோக்கி சென்றதிலேயே அவனின் அகங்காரம் தெரிந்தது. ஆனால் இதுவெல்லாம் தனக்கு தூசு என்று நினைத்தார்போலும் ஆதிகேஷ்வர்

“அண்ட் இன்னொரு விஷயம் முகிலன்... இந்த கடத்தல் கேஸ்க்காக மட்டும் ரூபனை மதுரையிலிருந்து இங்கே சென்னைக்கு வரவைக்கல. அடுத்த கிரைம் டிவிஷனுக்கு அசிஸ்டெண்ட் ஹெட்டாக அவனைதான் பரிந்துரை செய்திருக்கிறேன். இனி அவன் உன்னுடன்தான் இருப்பான். நல்லா அவனுக்கு பயிற்சி கொடு!!” என்றார்.

“வாட்!! நோ வே!!” முகிலன் கர்ஜிக்க

“இட்ஸ் மை ஆர்டர் முகிலன்!! அடுத்த வாரத்திலிருந்து அவன் உன் வீட்டில்தான் தங்குவான்!!”

“யூ காண்ட் ஃபோர்ஸ் மீ ஸார்… என் பிரைவசியில் யார் மூக்கை நுழைத்தாலும் எனக்கு பிடிக்காது!! அது என் சொந்த வீடு. நான் ஒன்னும் கவர்மெண்ட் குவார்டஸில் தங்கல!!”

“யா ஐ நோவ்… பட் நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒன்னா இருந்தால்தான் சரி வரும். பிகோஸ் அடுத்து வரும் கேஸ் கொஞ்சம் பெருசு.. ஒன்னு அவன் உன்னுடன் இருக்கனும் இல்ல நீ அவனுடன் குவார்ட்டஸில் இருக்கனும். முடிவு உன் கையில்” பேச்சு முடிந்ததென ஆதிகேஷ்வரர் அங்கிருக்கும் கோப்பையில் பார்வையை திருப்பிவிட்டார்.

*********************************

பட் பட் பட் பட் ஆஹா இந்த சிறு தூரலில் நனைவதுதான் எத்தனை இன்பம்… முழுதாக நனையாமல் மெல்லிய கோடாய் படரும் தூசு போன்ற தூரலில் கிடைக்கும் இன்பம் இருக்கிறதே... ஆஹா!!! இதோ மறுபடியும் நனைய ஆசை வருகிறது… இரு முதலில் உடலில் ஒட்டி இருக்கும் நீரை விரட்டி விடுகிறேன் என்று நினைத்தனவோ அந்த பட்டாம் பூச்சிகள், இறகை அடித்துக்கொண்டு பறக்க முனையும் நேரம்…அந்தோ பரிதாபம் அதன் ஆயுளை தன் நாக்கை நீட்டி பறித்துக்கொண்டது அருகிலிருந்த தவளை. மைக்ரோ நொடிக்குள் தவளையின் வயிற்றில் சமாதியாகின பட்டாம்பூச்சிகள்.

அந்த அந்தி மழையை ரசிக்க முடியாமல் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான் இந்திரஜீத். காலையிலிருந்து அங்கும் இங்கும் அலைந்ததில் தலைவலி வேறு உச்சத்தில் சிம்மாசணம் இட்டுக்கொண்டிருந்தது.

“எப்படி இந்த நாட்டான் (மலாய்காரர்களை இப்படி அழைப்பர்) மோப்பம் புடிச்சான்னு தெரியலையே??” என்று அவன் நினைக்கையில் அலைபேசி இசைத்தது. மணிதான் அழைக்கிறான் என்று உணர்ந்தது நிம்மதியானான் ஜீத்.

“ஹேய் மாட் உன் காலுக்கு தான் காத்திருந்தேன்”

“என்ன விஷயம் ஜீத்? குரல் ஒரு மாதிரியா இருக்கு?”

“ம்ம்… சிகிட் ஹால் லா மாட் (சின்ன பிரச்சினை டா). என் பாஸ் இன்றைக்கு ஸ்டாக் சரிபார்க்க வச்சுட்டான் லா மாட். எங்கே மாட்டிக்குவேனோனு பயந்து அலைஞ்சு திரிஞ்சி ஒரு வழியா ஒரு வாரத்தோட ஃபைல் சப்மிட் பண்ணிட்டேன்… இன்னும் பத்து ஃபைல் இருக்கு”

“ஓ… ஏன் திடீர்னு ஸ்டாக் செக் எல்லாம்?”

“அதாண்டா எனக்கும் புரியல? ஆஃபீஸ் வேலையும் சரி நம்ம வேலையும் சரி… எல்லாம் கச்சிதமாதான் செய்துக்கிட்டு வரேன்”

“பிறகென்ன ஜீத்? பயப்பட தேவையில்லையே?”

“என் பயமெல்லாம்.. ஒரு சந்தேக பொறி இந்த நாட்டான் மனசுல வந்திருச்சோனு தான். உனக்கே தெரியும் இங்கே ஒரு தமிழனுக்கு இவ்வளவு பெரிய போஸ்ட் கிடைப்பது புக்கான் செனாங் (சுலபமில்லை). நான் படிச்ச படிப்புக்கேத்த வேலை கிடைத்ததே பெரிய அதிஷ்ட்டம். சின்ன சின்ன கல்லா போட்டுதான் இந்த லெவலுக்கு வந்திருக்கேன். என் சம்பளமும் சரி உன் மூலம் கிடைக்கும் கிம்பளமும் சரி, எல்லாம் இந்த வேலையின் மூலம்தான். அதுக்கு எந்த பாதிப்பும் வந்திரக்கூடாது. சின்ன புள்ளி விழுந்தாலும் வச்சி செஞ்சிடுவானுங்க”

“புரியிதுடா… நல்லா யோசி… நீ யார்கிட்டேயாவது வாய்த்தவறி… லைக் உன் கேர்ள்ஸ்..”

“ச்சே!! ரோமியோ வேலையை மட்டும்தான் பேசுவேன்.. அதுங்களுக்கும் அதான் பிடிக்கும்”

“ச்சீ!! வெவஸ்த்தை கெட்டவனே நிப்பாட்டுடா!!”

“சரி… சரி… அதெல்லாம் நான் யார்கிட்டயும் வாய் விடல… ஆங்… கறுப்பி கிடைச்சாச்சா மணி?”

“இல்லடா… பெரிய பார்ட்டி ஒன்னு… புதுசா கேட்டிருக்காங்க… நீ வச்சிருக்கிற படத்தை அனுப்பு… பிடிச்சிருந்தா நாளைக்கே டெபாசிட் கொடுக்கிறானுங்களாம்… எப்படி முடியுமா?”

“ஒகே… இருக்கு இருக்கு… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் அனுப்புறேன்.. ஆனா இதற்கு அப்புறம் கொஞ்ச நாள்களுக்கு அமைதியா இருப்போம். லு பஹாம்கான் (உனக்கு புரியிதுதானே)?”

“ம்ம்ம்… சரி புரியிது… நீ சொல்வது போல மெய்லும் கொஞ்ச நாள்களுக்கு வேண்டாம் ஜீத்” என்ற மணியிடம் சரியென ஒப்புவித்தவன் அழைப்பை துண்டித்தான். நட்பையும் சேர்ந்து துண்டிப்பானோ இல்லை துரோகி என்று நினைத்து துரோகி ஆவானோ?

********************************

“பார்த்தான்… பார்த்துக்கிட்டே இருந்தான்… பார்த்துக்கிட்டே கிட்ட வந்தான்… பக்கத்துல இருக்கிற அந்த பொட்டியை திறந்தான்… எதுவோ எடுத்தான்… போய்ட்டான்… என்னடா இது? குத்துக்கல்லு மாதிரி நின்னதால சிலைனு நினைச்சிட்டானோ? இருக்குமோ??” மேகாம்பிகாவின் மனம் குழம்பியது.

‘பேசாம அவன்கிட்டேயே போய் கேட்டுறலாமா? என்ன கேட்கலாம்?? ம்ம்ம்… யோசி யோசி அம்பிகா நல்லா யோசி!!! கேட்குற கேள்வியில நனைஞ்ச கோழி போல இருக்கிறவனை காய்ஞ்ச கருவாடாகிடனும்

ஆங்… இப்படி கேட்டால் என்ன? அதான் சரி.. அப்படியே கேட்டுற வேண்டியதுதான்' மனதுக்குள் முடிவெடுத்தவள் அவன் அருகில் சென்றாள். அவனுக்கு எதிர்புறம் நின்று தான் கேட்க நினைத்ததை கேட்க ஆரம்பித்தாள்

“ஏய்யா வீட்டுக்குள்ள ஒருத்தி வந்திருக்காளே அவ யார்னு கேட்க மாட்டியா நீ?? அவ சாப்பிட்டாளா இல்லையானு கேட்க மாட்டியா?? தொறந்த வீட்டுல ஏதோ புகுந்த மாதிரி புகுந்திருக்கேனே.. என்ன ஏதுனு கேட்க மாட்டியா?? முக்கியமா வீட்டுக்கு வந்தவளுக்கு ஒரு மரியாதை கொடுத்தியா?? இப்படி உத்து உத்து பார்த்துட்டு பேசாம போனா என்ன அர்த்தம்??” மூச்சு வாங்க பேசினாள்.

என்னே அதிசயம் அவளை பார்த்தானே ஒழிய அவன் ஏதும் பேசவில்லை. பின்பு என்ன நினைத்தானோ, அமர்ந்திருந்தவன் எழுந்து சாப்பாடு மேஜையின் அருகே சென்றவன், சில நிமிடங்கள் அப்படியே நின்றான். பிறகு என்ன நினைத்தானோ அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டான்.

“இன்னா ஆச்சு இவனுக்கு? குள்ளன்க உலகம் நினைச்சுதுக்கு பதிலா ஊமை உலகத்துக்குள்ள வந்துட்டேனா?? இருக்குமோ??” அவளின் சிந்தனைகள் ஜெட் வேகத்தில் விண்ணை நோக்கி பாய… போன வேகத்திலேயே அந்த ஜெட்டை நிலத்தில் விழ வைத்து அவளின் சிந்தனைகளை பொய்யென நிரூபித்து அவளையே கேளி குறியாக்கினான் அவன்.

**********************************

“காந்தரூபன் ரிப்போர்ட்டிங் ஸார்!!” சல்யூட் செய்தவனை ஏற இறங்க பார்த்தான் முகிலன்.

“வருங்கால கிரைம் டிவிஷன் ஹெட்?? ம்ம்ம்… இப்பொழுது என்னுடைய அசிஸ்டெண்ட் ரைட்??”

“அப்படித்தான் டி ஐ ஜி சொன்னார் ஸார்..”

“அவ்வளவு ஆசையா என்னுடன் வேலை செய்ய?”

‘தலைவிதிடா தலைவிதி… அந்த சொட்டை தலையன் அவன் சொட்ட மண்டைல எழுத முடியலனு என் தலையில கைவச்சுட்டான்… அவன் தலைல இடி விழ!! யாராச்சும் விஷத்தோட வேலை செய்ய ஆசைப்படுவாங்களா!! கேக்குறான் பாரு கேள்வி!! விஷம்!! விஷம்!!’ மனம் குமுறியதை எல்லாம் மறைத்து புன்னகை முகமாக நின்றிருந்தான் ரூபன்.

“ம்ம்ம்.. உன் முகமே காட்டிக்கொடுக்குது… ஆனா நீ நினைக்கிறது போல என்னுடன் வேலை அவ்வளவு ஈஸி இல்ல..”

‘டேய் மலக்குரங்கு… வெளியே சிரிக்கிறேன் உள்ளுக்குள் அழறேண்டா… சிவாஜி போல புலம்ப வச்சுட்டானே!!’ மனம் வச்சு செய்ய புன்னகை மாறாமல் இருந்தான் ரூபன்.

“என்னால் உன்னுடன் குவார்ட்டஸில் எல்லாம் தங்க முடியாது!!”

‘அதுசரி.. மனுசனோடு மனுசன்தான் தங்க முடியும்… உன்னால் முடியாதுதான்' மனதின் புலம்பல் தொடர்ச்சியாக வாய் “தெரியும் ஸார்” என்று உச்சரித்துவிட்டது.

முகிலனின் பார்வை அழுத்தமாக அவன் மேல் படிந்தது. சாய்ந்தமர்ந்தவனின் வலது கை நாற்காலியின் சட்டத்துக்கு முட்டு கொடுக்க, விரல்கள் அவன் மோவாயை தாங்கி கொண்டன. “இஸிட்?” என்றவன் பார்வையை விலக்கினான் இல்லை.

அவனின் தோரணையில் பின்கழுத்து முடியிலிருந்து ஒரு சொட்டு வேர்வை முதுகு தண்டின் வழியாக வழிவதை நன்கு உணர்ந்தான் ரூபன்.

“மற்றவர்களைவிட நீங்க வித்தியாசமானவர் ஸார். உங்களுக்கு அசிஸ்டெண்டாக இருக்க சொல்லி டி ஐ ஜி ஆதிகேஷ்வரர் அப்பாய்ண்ட் பண்ணும்போது, உங்களை பற்றி கொஞ்சம் சொன்னார்” அவனின் அசிஸ்டண்ட் ஆவதற்கு முதல் அடியை வெற்றிகரமாக எடுத்து வைத்தான் ரூபன்… பொய் ஒன்று உரைத்து.

“ம்ம்ம்… நேற்று கைது செய்த கடத்தல்காரனிடம் விசாரணை ஆரம்பி!! ஏதும் முக்கியமான தகவல் கிடைத்தால் வாட்ஸப் அனுப்பு இல்லனா நாளை எனக்கு அப்டேட் செய்தால் போதும்” என்றுவிட்டு எழுந்தான்.

“ஸார்…. அதுவந்து…. அது மதியமே அவன் கொடுத்த தகவல்படி அவன் கேங் ஆள் ஒருத்தனை பிடிச்சாச்சு.. அதை சொல்லத்தான் வந்தேன்… அதற்குள் டி.. ஐ…ஜி…” முகிலனின் முகம் இறுகியதில் வார்த்தைகளை எச்சிலோடு விழுங்கி கொண்டான்.

தாடை இறுக கண்களை மூடி தன்னை சமன்படுத்த முயன்ற முகிலன் “ஒகே… குட்… டிஸ்பர்ஸ் நாவ்” என்றவன் ரூபனுக்கு முன் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

முகிலனின் ஜீப் சென்ற வேகம் விளக்கியது அவனின் கோபத்தின் அளவை. “மலைக்குரங்கு நிஜமாகவே மலை ஏறிடிச்சு” முணுமுணுத்துகொண்டான் ரூபன்.

கோபம்… உணர்ச்சிகளில் ஒன்று… சாமான்யர்களுக்கு ஆனால் முகிலனுக்கோ சதையை தாண்டி வளரும் நகம்போல்… வெட்டினாலும் முளைத்துக்கொண்டே இருக்கும்.

‘கிரீச்…’ என்ற சத்தத்துடன் ஜீப்பை வீட்டின் முன் நிறுத்திய முகிலன், விறுவிறுவென குளிக்க சென்று விட்டான். சூடு தனியும் வரையில் குளித்தவனுக்கு கோபம் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டிருந்தது. உடலைக்கூட தோட்டாமல், கையில் கிடைத்த ஒரு ஷார்ட்ஸை போட்டுக்கொண்டவன் நேரே சமையலறைக்கு சென்றான்.

அவன் மனமோ அடுத்த வாரத்திலிருந்து ரூபன் தன்னுடன் இருப்பதை பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது. இதுவரை யாருடனும் எதையும் பங்கிட்டு பழக்கமில்லாதவனுக்கு ஆதிகேஷ்வரனின் பேச்சு கோபத்தையே வரவழைத்தது. சிந்தனையுடனே குளிர்சாதன பெட்டியிலிருந்து பாலை எடுத்தவன் ஹாலில் சென்று அமர்ந்துக் கொண்டான்.

மனம் ஒரு பக்கம் குழப்பத்தில் இருக்க… அவனின் நாசியோ எதுவோ ஒரு புதுமையான மணத்தை சுவாசித்து மூளைக்கு தந்தியடித்தது. சட்டென புத்தி கூர்மை பெற அந்த மணம் வரும் இடத்தை நோக்கினான். அவன் கண்களுக்கு எதுவும் வித்தியாசமாக தென்படவில்லை. மறுபடியும் யோசித்தவனின் வயிறு பசியை நினைவூட்ட… பழம் சாப்பிட எண்ணி சாப்பாடு மேஜை அருகே சென்றவனின் புருவம் இடுங்கியது.

விறுவிறுவென தனதறைக்குள் நுழைந்தவன் துப்பாக்கியை பாண்டுக்குள் சொறுகிவிட்டு மேலே ஒரு டி ஷேர்ட்டை மாட்டிக்கொண்டவன், கைத்தொலைபேசியுடன் வெளியே வந்தான். நேரே முன் கதவை தாளிட்டவன் அடுத்து எல்லா ஜன்னல்களையும் மூடினான்.

கைத்தொலைபேசியை எடுத்து சில இலக்கங்களை தட்டியவன் “இரண்டு பேரை அழைச்சிட்டு நீயும் வா!!” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்தான்.

மெதுவாக பழம் ஒன்றை எடுத்து சாப்பிட்டவன் கண்களை சுழலவிட்டான். ஒன்றும் அவன் கண்களுக்கு புலப்படாததால், கண்களை மூடி மற்ற புலன்களை ஆழ்ந்து உணர வைத்தான். காற்றாடியின் சத்தத்தை தவிற எந்த புது சத்தமும் கேட்கவில்லை. நாசியில் மட்டும் சற்றுமுன் தான் நுகர்ந்த மணம் அருகில் வந்து கொண்டிருந்தது.

பட்டென கண்களை திறந்தவனுக்கு மறுபடியும் ஒன்றும் புலப்படவில்லை. குழம்பியவனாக ஜீப்பிலிருந்து இறங்கியதிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக யோசிக்க ஆரம்பித்தான்.

மேகாம்பிகா அவள் ஏன் முகிலன் கண்களுக்கு தெரியவில்லை. தெரியவில்லையா இல்லை தெரியாததுபோல் நடிக்கிறானா??


மாயை விலக்கி சென்றால்
உண்மையின் கசப்புகள் தெரியவரும்
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்

சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 5



30315


மழை தூரலில்கூட பட்டாம்பூச்சிகளை உண்டு தன் வயிற்றை நிரப்பிக்கொண்ட தவளைக்கு கொண்டாட்டம். இன்று போல அதிர்ஷ்டம் நாளை வருமோ வராதோ. இன்னும் வேட்டையாடுவோம் என்ற முடிவுடன் ஹேப்பி இன்றுமுதல் ஹேப்பி என்று துள்ளலுடன் , மழைநீர் தேங்கிய குட்டையின் அருகே காத்திருந்தது அந்த அதிர்ஷ்டக்கார தவளை.

இன்னும் ஏதேனும் கிடைக்குமோ என்ற ஆர்வத்தில் சத்தம் போட… அதுவே அதுக்கு வினையாகி போனது. மழைக்கு ஒரு எலிக்கூட கிடைக்கவில்லையே என்ற ஆதங்கத்துடன் தன் போக்கில் சோகத்துடன் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த பாம்புக்கு கலங்கரை விளக்காக தெரிந்தது குட்டையில் குத்தாட்டம் போட்டு கொண்டிருந்த தவளை. பறந்து கொண்டிருந்த ஆரஞ்சு நிற பாட்டாம்பூச்சியை சுவாகா பண்ண அதை நோக்கி தாவிய தவளை, அதை நோக்கி பாய்ந்த பாம்பின் வாயில் சிக்கி ஜீவசமாதியானது.

ஆற்றோரம் அமைந்திருந்த அந்த உணவகத்தில் தங்களது விருப்பமான உணவான நாசி லெமாக் (Nasi Lemak) சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தனர் இந்திரஜீத்தும் அவனுடைய முதலாளியும்.

“நீ கொடுத்த ஃபைலில் கணக்குகள் எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சாம்பிள்கள் ரொம்ப குறைவாக இருக்கிறது ஜீத். இந்த குழுக்கு நீதானே தலைவன். உனக்கு கீழ் நால்வர் இருக்கிறார்கள் பிறகு எப்படி சாம்பிள்கள் இவ்வளவு குறைவாக இருக்கிறது?”

இந்திரஜீத்துக்கு அவர் கேள்வியை நேராக கேட்காமல் மறைமுகமாக கேட்பது புரிந்தது. எதிர்பார்த்ததுதான் என்பதால் அழகாக சமாளித்தான்.

“உங்களுக்கே தெரியும் துவான் இந்த டீமில் நான் மட்டும் தான் நோன் மலேய் (non-malay மலாய்க்காரன் அல்லாதவன்). போன மாதம் எல்லோரும் ரம்ஜான் விரதம் இருந்தனர். அதனால்தான் சாம்பிள்கள் குறைவாக இருக்கிறது. சாதாரண நாளில் ஒரு சாம்பிள் எடுக்கவே இரண்டிலிருந்து மூன்று மணி நேரமாகும். விரத நாட்களில் எப்படி அவர்களால் அதிகம் எடுக்க முடியும். அவர்களுக்கும் சேர்த்து நான்தான் வேலை செய்தேன்” என்றான்.

“ஓ… ஆமாமில்ல.. லூபா லா ஜீத் (மறந்துட்டேன் ஜீத்). குட் உன்னை போல் குழு தலைவன் கிடைத்தது அவர்களின் புண்ணியம்”

‘புரிந்தால் சரி' மனதில் நினைத்தவன் புன்னகைக்க, அவரின் அடுத்த கேள்வியில் மனம் திக்கென்றது.

“உனக்கு சொந்தக்காரர்கள் இந்தியாவில் இருக்கின்றனரா? அடிக்கடி பேசிக்கொள்வாயா?” என்றவரின் கேள்வியில் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போனான் ஜீத். கண்டிப்பாக ஏதோ ஒன்றை கண்டுபிடித்திருக்கிறார் என்பது அவனுக்கு இப்பொழுது உர்ஜிதமாகியது.

“என் முன்னோர்கள் அங்கேதானே துவான்… நிறைய சொந்தக்காரர்கள் அங்கே இருக்கிறாங்க அண்ட் நான் எனது இண்டர்ன்ஷிப்பை மதுரையில்தானே முடித்தேன்!! ஏன் துவான் உங்களுக்கு இந்தியாவில் இருந்து ஏதும் வேண்டுமா?? என் நண்பர்களின் உதவி தேவையா??” பந்தை அவர் பக்கம் வீசினான்.

“யா ஜீத் தேவைதான்… ஆனால் இப்பொழுதில்ல… தேவைப்படும் போது சொல்லுறேன்” புன்னகையுடன் சொன்னவரை அதே புன்னகையுடன் விடை கொடுத்தான் இந்திரஜீத்.

அவர் சென்றவுடன் அடுத்து அவர்களின் சந்தேகம் எதை நோக்கி வரும் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தான்… கண்டுபிடித்ததின் அறிகுறியாக அவன் கண்கள் பிரகாசமாகின.

‘பணம்… ஆம் பணம்… தன் வங்கியில் இருக்கும் பணம்… அவர்கள் கண்டுபிடிக்கும்முன் அதை முதலில் அப்புறப்படுத்தனும். முதல் கட்டமாக கறுப்பு பணத்தையெல்லாம் வெள்ளையாக்கனும்… எப்படி?? என்ன செய்யலாம்??

அதற்குமுன் கையில் இருக்கும் பொருட்கள் எல்லாம் காலியாக்கனும்… யாரிடம் ஒப்படைப்பது?? ம்ம்ம்… அஞ்சல்கள் அனைத்தையும் அழித்தாகி விட்டது… அதனால் சந்தேகத்துக்கு இடமில்லை… இப்பொழுது மணிக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்புவது நல்லதல்ல…

கைவசம் இருக்கும் பொருட்களையும் பணத்தையும் யாரிடம் ஒப்படைப்பது?’ யோசித்துக்கொண்டே காரை கோலாலம்பூருக்கு விட்டான்.


**************************************

“ஏன் இந்த கடன்காரன் என்னை தெரியாதது போல இருக்கான்?? ஏலே கண்ணு அவிஞ்சி போச்சாடா உமக்கு!!” முகிலனின் முன் நின்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள் தேவாம்பிகா. அவனிடம் எந்த அசைவும் இல்லை, ஆனால் கண்களோ மேசையின் மேலிருந்த வாழைப்பழ தோல்களின் மீது ஈசலாய் சுத்திக்கொண்டிருந்தன.

“அட கருமாந்திரம் புடிச்சவனே!! இந்த ரெண்டு வாழப்பழத்தை சாப்பிட்டதுக்கா இப்புடி கரண்டு கம்பியை தொட்டமாரி ஷாக் ஆகிக்கிதே?? வேணுமினு சாப்பிடல ராசா… பசிச்சது ரெண்டு உள்ளே தள்ளிப்புட்டேன் அம்பிடுதேன்” என்று சொன்னவளின் பேச்சுக்கும் அவனிடமிருந்து எந்த எதிர்வினையும் இல்லை.

என்னவானது இவனுக்கு என்று அவள் நினைக்கையில் வீட்டுக்கு வெளியே கார் வரும் சத்தம் கேட்க… சட்டென இன்னொரு அறைக்குள் நுழைந்து ஒளிந்துக்கொண்டு எட்டி பார்த்தாள் தேவாம்பிகா. அவளை தொடர்ந்து கார் வந்த சத்தத்தில் வாசல் கதவை திறந்தான் முகிலன்.

“ஸார்… அவசரமா வர சொன்னீங்க…”

“ம்ம்ம்… இங்கே பார்!!” என்று வாழைப்பழ தோல்களை காட்டினான். அதை பார்த்த ரூபனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை… வாழைப்பழ தோல்களில் அப்படி என்ன இருக்க போகுது… நச்சு கலந்திருக்கிறதா?? இல்லை இந்த மலக்குரங்கு பல் பட்டு நஞ்சாகிவிட்டதா?? என்னத்தை பார்க்க சொல்லுறான்னு புரியலையே??’ மனதின் புலம்பல்கள் தொடர

“ஏதும் தெரிகிறதா??” என்று முகிலன் கேட்க

“வாழப்பழ தோல்கள் என்று தெரிகிறது ஸார்” அறிவார்ந்த பதில் சொன்னான் ரூபன்.

அவனின் பதிலில் நிதானமாக முகிலன் அவனை பார்க்க… அவன் பார்வையின் வீரியத்தில் மறுபடியும் அந்த பழத்தோல்களை உற்று நோக்கினான் ரூபன்.

“ஸார்… இது நீங்க சாப்பிட்ட வாழைப்பழங்களின் தோல்கள். இரண்டு தோல்களின் நிறம் கருத்திருக்கிறது… அப்படியென்றால் அதை நீங்கள் முன்னமே சப்பிட்டிருக்கிறீர்கள்… இந்த ஒரு தோல் கொஞ்சம் நேரம் கழித்து சப்பிட்டிருக்கீங்க… இவ்வளவு வித்தியாசம்தான் என் கண்களுக்கு தெரிகிறது ஸார்!!” என்றான்.

முகம் பிரகாசமாக “குட்… ரூபன்!!” என்று மெச்சினான் முகிலன். “இந்த பதிலைத்தான் எதிர்பார்த்தேன்!!” என்றவன் மற்ற இரு காவலர்களை பார்த்து “வீட்டை சுத்தி யாராவது ஒளிந்திருக்கிறார்களா என்று பாருங்க!!!” உத்தரவிட்டவன், ரூபனை அழைத்துக்கொண்டு கையில் துப்பாக்கியுடன் வீடு முழுக்க அலசினான்.

“உங்க வீட்டுல திருடனா?? எப்படி.ஸார்??” அதிர்ச்சியுடன் ரூபன் கேட்க

“ப்ச்… அதைத்தான் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்?? யாரோ நான் பழம் சாப்பிடுவதற்கு முன்… ஒரு…. ஐந்திலிருந்து பத்து நிமிடங்களுக்கு முன் இரண்டு பழங்களை சாப்பிட்டிருக்காங்க.. நான் பார்க்கும் போது அந்த தோல்கள் அப்பொழுதுதான் லேசாக கருக்க ஆரம்பித்திருந்தது… அதோடு…” என்று நிறுத்தியவன் ரூபனை விளங்கா பார்வை பார்க்க

“சொல்லுங்க ஸார்..” என்று தூண்டினான் ரூபன்

“ஏதோ புதுவிதமான வாசம்… ஐ அம் ப்ரிட்டி சுவர்… அந்த வாசம் என் கிட்ட வந்துட்டு போன மாதிரி… ஐ கேன் ஃபீல் இட்!!” புருவ சுழிப்புடன் சொன்னான்.

“ம்ம்ம்… சந்தன வாசமா ஸார்??” ருபனும் புருவ சுழிப்புடன் கேட்க

“சம் சோர்ட் லைக் தட்… ஹே!! உனக்கும் ஃபீல் ஆகுதா??” கண்கள் பளிச்சிட கேட்டான் முகிலன்.

“ஆமா ஸார்!!! ஆனா அது உங்க மேலிருந்துதான் வருது… சாண்டல் சோப் யூஸ் பன்றீங்களா ஸார்?” ஒரு நிமிடம் ரூபன் சொன்னதை யோசித்தவனுக்கு குழம்பியது.. ஆம்… அவன் சந்தன சோப் போட்டுதான் குளித்து வந்திருந்தான். ஆனால் இது வேறு எதுவோ ஒன்று என்று யோசித்தவன் மறுபடியும் பழத்துக்கு தாவினான்

“நான் ஒரு பழம்தான் சாப்பிட்டேன்…” குழப்பத்துடன் சொன்னான்.

“ஸார்… நான் சொல்றேன்னு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க… நீங்க ஆஃபிஸிலிருந்து புறப்படும்போது ஆத்திரமாக இருந்தீங்க… எனக்கு தெரிந்த வரையில் உங்களுக்கு ஆத்திரம் வந்தா உங்க கட்டுபாட்டுல்ல இருக்க மாட்டீங்க… மேபி இந்த பழங்களும் ஏதோ சிந்தனையில் நீங்கதான் சாப்பிட்டிருக்க வேண்டும்…” அவன் சொல்லி முடிக்கையில் இரு காவலர்களும் உள்ளே நுழைந்தனர். அவர்களும் அங்கே யாரும் இருப்பதற்கான தடயம் இல்லை என்பதை சொல்ல…. குழம்பி போனான் முகிலன்.

குழம்பி போனாலும் முகத்தில் எதையும் பிரதிபலிக்காமல் அவர்களை கிளம்ப சொல்ல… சற்று தயங்கினான் ரூபன்

“வேண்டுமானால் காவலுக்கு இரண்டு..” வார்த்தைகள் முடியும்முன் பட்டென “வேண்டாம்!!” என்றிருந்தான் முகிலன். குரலில் இருந்த கடுமையில் அனைவரும் வெளியேறினர்.

கதவை லாக் செய்தவனுக்கு அப்பொழுதுதான் ஒன்று உரைத்தது. சட்டென கதவை திறந்து பார்க்கையில் அவன் நினைத்ததுபோல் வெளிவாசல் கேட் திறந்திருந்தது. அதன் திறப்பான் பட்டன் முறை கொண்டது. வீட்டுக்கு வரும்பொழுது அதை திறந்திருந்தவன், அதை சாத்த மறந்திருந்தான். அதனால்தான் ருபன் உள்ளே நுழைந்திருக்க முடிந்திருக்கிறது. அதேபோல்தான் வீட்டு கதவும் கடவு எண்ணை தட்டினால்தான் அது திறக்கும்.

‘ரூபன் சொன்னதுபோல் ஏதோ சிந்தனையில் அத்தனையையும் தானே நடத்திவிட்டு பிறகு திருடன் என்று சந்தேகப்பட்டு விட்டேனா!’ என்று எண்ணி தலையில் அடித்துக் கொண்டவன், கதவை பூட்டிவிட்டு மடிகணினியுடன் ஐக்கியமாகினான்.

மனம் அமைதியானது... சற்றுமுன் இருந்த படபடப்பு ஏதும் இல்லாமல், தனக்கும் சிரிக்க தெரியும் என்று அவனின் இதழ்கள் அபூர்வமாக லேசாக விரிந்தன… தன் முட்டாள்தனத்தை எண்ணி. மூச்சை ஆழ்ந்து இழுத்து விட்டான். தன் மேலிருந்த சந்தன வாசம் இன்னும் தூக்கலாக நாசியில் நுழைந்தது. ஆனால் அது அவனருகில் இருக்கும் மேகாம்பிகாவின் மேல் இருந்து வரும் சுகந்த வாசம் என்று அவனுக்கு தெரியாமல் போனது.

ஆம்… அவள் அவன்முன்தான் அதிர்ச்சியில் சிலையென அமர்ந்திருந்தாள்.

‘ஏன்? ஏன்? ஏன்? ஏன் யார் கண்ணுக்கும் நான் தெரியவில்லை. இந்த பீமன் கண்ணுக்கு தெரியலை என்று நினைச்சா அடுத்து வந்த வெள்ளை காக்காக்கும் என்னை தெரியலையே? அந்த வெள்ளை காக்கா பக்கவாட்டுல நின்னா தெரியாதுனு முன்னுக்கு வந்து நின்னா… அப்போவும் என்னை பார்க்கல… அப்படீன்னா…

ஆத்தி!!! எனக்கு என்ன ஆச்சு!!! செத்துகித்து போய்ட்டேனா?? ஆவியா சுத்துறேனா?? அச்சோ… எனக்கு ஒன்னும் அம்புட மாட்டிங்கீதே!! நான் யார் பெத்த புள்ளனுகூட தெரியலையே?? பேரு மட்டும் ஞாபகம் இருக்கு… இருந்ததுக்கு ஒரு புண்ணியமும் இல்லாம போச்சே… எந்த இழவுக்கு இது மட்டும் ஞாபகத்துல இருக்குனு தெரியல!!!

என்னத்த அனுபவிச்சேன் இப்படி அல்ப ஆயுசுல போறதுக்கு… செத்து புட்டேனா?? உண்மைக்கே செத்து போட்டேனா??

அழுதாள் அழுதாள் கண்களில் கண்ணீர் வற்றும்வரை அழுதாள். அழுகை விசும்பலாய் தேய… மூளை என்ற வஸ்த்து அப்பொழுதுதான் அவளுக்கு வேலை செய்தது.

செத்துப்புட்டு ஏன் இந்த பீமன் வூட்டுக்கு வந்தேன்?? இல்லை இங்கேதான் செத்தேனா?? இல்லை இவேன் தான் என்ன கொன்னானா?? இவேன் நல்லவனா கெட்டவனா? ம்ம்ம்… ஆ…. ஆத்தீ!!’ எதையோ நினைத்தவள் அதிர்ந்து எழுந்தாள்…

*******************************

காலை மணி 9 – சென்னை காவல் நிலையம்

“உன் பேரென்ன?”

“தயாளன் ஸார்”

“உன் பேரு தீப்பொறி தயாளன்னு உன் பசங்க சொல்றாங்க?”

“அது அப்படி வச்சிக்கினா மாஸ்ஸா இருக்கும்னு…”

“நீயே வச்சிக்கிட்டீயா?”

“இல்ல ஸார் அந்த மரத்தடி ஜோசியன் சொன்னான் ஸார். இப்புடி பட்டபேரு சேர்த்து வச்சிக்கினா தலீவன் ஆகிடுவேன்னு”

“தலைவன் அகிட்டீயா?”

“அது…”

“சரி அதை விடு… ஏன் அந்த பிள்ளையை கடத்துனீங்க?”

“காசுக்காகத்தான் ஸார்… நல்ல பணக்கார புள்ளைக லிஸ்ட்டு நம்ம கையில கிடைக்கும்… அந்த நேரத்துல அந்த புள்ளைக எங்கே போகும்.. யார் கூட போகும்னு.. ஒரு வாரம் பசங்க அவங்க பின்னால போயி நோட் பண்ணுவானுக… பொறவு ஸ்கெட்ச் போட்டு புள்ளைய தூக்கிடுவோம்..”

“ஏண்டா மூளைதான் நல்லா பிளான் போடுதே… அதை நல்லதுக்கு உபயோகிச்சா என்னடா!!”

“எவன் ஸார் வேலை கொடுக்குறான்?”

“ஏண்டா மத்தவங்க மேல பழியை போடுறீங்க!! அவ்வளவு நல்லவனா இருந்தா… இருந்த காசை வச்சி ஒரு தொழில் செஞ்சி பொழச்சிருக்கலாமே… ஆசை பேராசை பணத்தாசைனு சொல்லு.. மேனி நோவாம மத்தவன் கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிக்கிற காசை பிளாக்மெய்ல் செஞ்சி திருடி தின்னுட்டு… மத்தவனுகளை குறை சொல்லுறீயா?” மேஜையை தட்டி கத்தினான் ரூபன்.

அதில் அரண்டுப்போன தயாளன் பெட்டி பாம்பாய் அடங்கினான்.

“சரி பணம் எங்கே போச்சு?”

“ஸார் சத்தியமா தெரியாது ஸார்… அந்த அப்பன்காரன் ரெண்டாவது அடுக்குல பணத்தை வச்சான்னு என் ஆளு சொன்னான். துப்பாக்கி சத்தம் கேட்டு ஓடிப்போய் பார்த்தா… அங்கே பணம் இல்லையாம் ஸார்.. சரி பணம்தான் இல்லை.. காட்டிக்கொடுத்த அந்த அப்பன்காரனை பழி வாங்கனும்னு நினைச்சு அந்த பிள்ளையை தூக்கிடலாம்னு போனா என்னை புடிச்சிட்டீங்க… அம்புட்டுதான் ஸார் எனக்கு தெரியும்”

“இதை என்னை நம்ப சொல்லுறீயா?? ஏட்டய்யா இவன் ஆளை கூட்டுட்டு வாங்க!!” கர்ஜித்தான் ரூபன். சிறிது நேரத்தில் தயாளனின் ஆள் அறைக்குள் நுழைய, தயாளனை பார்த்து முறைத்தான் அவன் ஆள்

“துரோகி!! நீயெல்லாம் தலயாடா? காட்டி குடுத்துட்டியேடா படுபாவி!!”

“டேய்!! அடங்குடா!! இவர் பெரிய ஊருக்கு நல்லது செய்ற மகராசன்… எல்லாம் ஒரே குட்டையில் ஊறுன மட்டைங்க தானடா!! நல்லவன் போல் ஆக்ட் கொடுக்காம உட்காருடா!! இப்போ சொல்லு பணம் எங்கே??”

“ஸார் என் வேலை அப்பன்காரன் பணத்தை வச்சதோட அதை பார்த்துக்கனும்.. அப்பன்காரன் அந்த பக்கம் போன உடனே பணத்தை லவுட்டிட்டு வந்திரனும். பார்த்துக்கினே இருந்தேன் ஸார்… துப்பாக்கி சத்தம் கேட்டதோட எட்டி பார்த்துட்டு பணத்தை எடுக்க போனா … பணத்தை காணோம் ஸார்”

“டேய்!! ஒழுங்கா சொல்லிடு… இதுவரைக்கும் வெறும் வாயால் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். அடுத்து என் லத்தி பேச ஆரம்பிச்சிடும்!!” மிரட்டினான் ரூபன்

“ஸார்… ஸார்… மெய்யாலுமே அதான் நடந்துச்சு ஸார்… எந்த பேமானி தூக்கிகினு போனான் தெர்ல ஸார்..” அவன் கதறிக்கொண்டிருக்கும் போதே அறையினுள் நுழைந்தான் முகிலன்.

கழுகுப்பார்வையுடன் வேங்கைப்போல் நுழைந்தவனை பார்த்ததும் நடுக்கிப் போனான் தயாளன். முகிலனை பற்றி நன்கு அறிந்தவன். அவனின் ஒவ்வொரு அடியும் எப்படியிருக்கும் என்பதை முன்பு ஒரு முறை அனுபவித்திருந்தவனுக்கு சர்வமும் நடுங்கியது.

“ஸ…ஸார்… ந.. நான் எ..எந்த …” நிதானமாக முகிலன் தயாளனை பார்க்க, தந்தியடித்த வார்த்தைகளும் இப்பொழுது வெளிவராமால் எச்சிலோடு கலந்து தொண்டையில் சிக்கின.

கைகள் இரண்டும் பின்புறம் விலங்கிட நின்றிருந்தவனை பார்த்தவன் “உன் பேரென்ன?” என்று கேட்டான்.

“மு.. மு…முனீசு..”

“பட்டப்பேரு இருக்கனுமே…”

“ம்ம்…மா..மா..மாஞ்சா முனீசு”

லத்தியை எடுத்து முனீசின் முதுகுக்கும் கைகளுக்கும் நடுவே நுழைத்தவன் “ஏட்டைய்யா இவன் வாயை கட்டுங்க எனக்கு சத்தம் பிடிக்காது” என்றவனின் சொல்லை தட்டாமல் செய்து முடித்தார் ஏட்டு.

“ரூபன் நீ போய் அந்த பிள்ளையோட அப்பாக்கிட்ட ஸ்டேட்மெண்ட் எடுத்துக்கிட்டிரு… நான் வந்து ஜாய்ன் பண்ணிக்கிறேன்” என்றவனை பார்த்து தயங்கி நின்றான் ரூபன். அவன் அங்கிருந்து நகராததை கண்ட முகிலன் சரேலென திரும்பி ரூபனை பார்க்க… அந்த பார்வை சொன்ன செய்தியை புரிந்து கொண்டாலும், சற்று தயங்கியவன்

“யெஸ் ஸார்!” என்று சல்யூட் செய்துவிட்டு அங்கிருந்து விறுவிறுவென்று செல்ல, அப்படியும் அவன் காதில் அந்த முனீசின் வலியின் ஓலம் கேட்டது. ஒரு பெருமூச்சுடன் ‘தப்பு செய்தவன் தண்ணி குடிக்கிறான்’ என்று தன்னையே சமாதானப்படுத்தியவன் குழந்தையை காண சென்றான்.

அங்கே கிடைத்த தகவலில் இன்னுமே குழம்பி போனான் காந்தரூபன்.

*********************************

இந்த பரந்த உலகத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஓர் உருவம் நிலையில்லாமல் இங்கும் அங்கும் தவித்துக் கொண்டிருந்தது.

“இங்கேதானே உன்னை அடைச்சி வச்சிட்டு போனேன்!! எங்கேடி போனே?? அடியேய்!! இந்த உலகத்தில் எந்த மூலையில் நீ இருந்தாலும் உன்னை விடமாட்டேண்டி!! விடமாட்டேண்டி!! ஆ…… மேகாம்பிகா!!!” அந்த இடமே அதிர வைத்தது அந்த உருவத்தின் குரல்.


மாயை உலகத்தில் உருவமும் மாயைதானோ
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்


சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 6

30417

தவளையை உன்ற மகிழ்வில் வயிற்றில் உணவுடன் மெதுவாக ஊர்ந்தது பாம்பு. ‘ஏய்.. தவளையே இப்பொழுது கிருக் கிருக் என்று சத்தம் போடேன்… ஹா.. ஹா.. முடியாதுல.. இதுனாலத்தான் மனுசனே உன்னை வச்சி பழமொழியே எழுதி வச்சிருக்கான் தவளை தன் வாயால் கெடும் என்று… ஹா.. ஹா.. ‘நான் ராஜா.. நான் ராஜா… எங்கேயும் நான் ராஜா’ என்று பாட்டு பாடிக்கொண்டே ஆணவத்துடன் பாம்பு ஊர்ந்து செல்ல… திடுமென அதன் உடல் காற்றில் மிதப்பது போல உணர்ந்தது…

இரவோடு இரவாக கோலாலம்பூர் வந்து சேர்ந்த இந்திரஜீத், தன் நண்பனுக்கு அழைத்தான்

“ச்சான் (மச்சான்) எனக்கு ஒரு உதவி செய்யனுமே”

“ஹேய் ஜீத்து.. எப்படி இருக்க? என்னலா காவான் சமா காவான் (நண்பர்களுக்குள்) உதவிலாம் கேக்குற. சொல்லு மச்சி…”

“இல்ல பாட்டிக்கு மருந்து ஆர்டர் பண்ணியிருந்தேன்.. இப்போதான் வந்தது… பாட்டி வீடு போகுற வரைக்கும் உன் வீட்டுல அந்த பெட்டிகளை வச்சிக்க முடியுமா? அடுத்த தடவை பாட்டி வீட்டுக்கு போகும் போது எடுத்துக்குறேன் ..”

“அதுக்கென்ன ச்சான் தாராளமா வச்சிக்க… என்னால உன் மாதிரி பொண்ணுகளதான் வச்சிக்க முடியாது பொட்டிகளையாவது வச்சிக்கிறேண்டா..” அவனே ஜோக்கடித்து அவனே சிரித்துக் கொண்டான்.

“தாங்க்ஸ்டா மச்சி மறக்காம உன் ஜோக்கை உன் வைஃப்கிட்ட சொல்லிடுறேன்”

“டேய் ஏண்டா??”

“நீதானே ஆசைப்பட்ட மச்சி… அதான் பொண்டாட்டிக்கிட்ட கோர்த்துவிட்டுட்டா… டைவர்ஸ்தான்.. அப்புறம் நீ மறுபடியும் பேச்சலர் லைஃப் அனுபவிக்கலாம்ல.”

“டேய் மன்மதா நீ ஆணீயே…” இடைபுகுந்தான் இந்திரஜீத்

“நோ பேட் வேர்ட்ஸ் மச்சி.. ஐ டோண்ட் லைக் இட்!!” என்றவனின் மேல் கடுப்பானது அவன் நண்பனுக்கு. ‘செய்யுறதெல்லாம் மன்மத லீலைகள். அது கெட்டது இல்லையாம், ஆனா வார்த்தைகளில் மட்டும் கண்ணியம் காப்பானாம்' மனதில் சொல்லிக்கொண்டவன்

“வந்து சேருடா உத்தம புத்திரனே” என்றுவிட்டு அழைப்பை துண்டித்து விட்டான். சொன்னது போல பத்து நிமிடங்களில் நண்பனின் வீட்டில் வந்து காரை நிறுத்தியவன், கார் டிக்கியிருந்து பெட்டிகளை நண்பனிடம் ஒப்படைத்தவன் நன்றியுறைத்துவிட்டு கிளம்பிவிட்டான்.

பொருட்களை அப்புறப்படுத்தியாயிற்று அடுத்து வங்கியில் இருக்கும் பணம்… அதைதான் என்ன செய்வது என்று அவனுக்கு தெரியவில்லை. பண விஷயத்தில் அவன் யாரையும் நம்ப தயாரில்லை… அந்த ஒருத்தனை தவிர… ஆம் மணி அவன் ஒருத்தன்தான் இதுவரை அவனிடம் நேர்மையுடன் பண வர்த்தனைகள் நடத்தியிருக்கான்.. ஆனால்…

இதுவரை அவன் தன் அடையாளத்தை காட்டியிறாதது மனதில் நெருஞ்சி முள்ளாய் குத்திக்கொண்டிருந்தது.

என்ன யோசித்தும் அவன் மூளைக்கு மணி ஒருத்தனே ஆபத்பாந்தவனாக தோன்ற, சட்டென காரை சாலையோரத்தில் நிறுத்தியவன் தன் மடிகணினியை உயிர்ப்பித்துவிட்டு விறுவிறுவென மணிக்கு மின்னஞ்சல் செய்தான்.

‘கறுப்பனை வெள்ளையனாக்கனும்… என்ன செய்ய?’ சுருக்கமாக மின்னஞ்சல் அனுப்பியவன், காரை கெடாவிற்கு செலுத்த… பாதி வழியில் மணி அழைத்துவிட்டான்.

“சமாளிச்சிடலாம்… நாளைக்கே லீவு போட்டிரு… திருச்சில இருக்கிற உன் மாமாக்கு ஹார்ட் அட்டாக் என்று சொல்லிடு… நான் மெடிக்கல் ரிப்போர்ட் மேய்ல் பன்றேன்..”

“மாட்… என்ன இந்தியாவா? அதுவும் நாளைக்கேவா? என் மாமா உனக்கு எப்படி தெரியும்??”

“தெரியும் மச்சி… அதை பிறகுப் பார்த்துக்கலாம்… நான் சொல்றதை கேளு… சந்தேகம் வந்துட்டா நோண்ட ஆரம்பிச்சிடுவானுங்க. பொருளை எல்லாம் ஒரு இடத்துல பத்திரமா வச்சிடு!! திருச்சி வரதுக்கு எல்லா ஏற்பாடும் நான் செய்திடுறேன்… உன் விசா எல்லாம்…?”

“இல்ல இங்க இந்தியன் எம்பஸியில் விசா எல்லாம் எடுத்து வச்சிருக்கேன்… ஆனா… மாட்…” சற்று நிதானித்தவன் கேட்டே விட்டான்

“நீ என்னை வேவு பார்க்கிறாயா? என்னை பற்றி உனக்கு…” முடிக்குமுன் அவசரமாக பேச்சை மாற்ற்தினான் மணி

“வந்து பேசிக்கலாம் மச்சி… உன் பாஸுக்கு உன் மேல சந்தேகம் வந்திடுச்சு… போலீஸ் வரைக்கும் போகிறதுக்குள்ள நீ இங்கே வந்திடு… மத்ததை இங்கே வந்து சரி கட்டிடலாம்!!”

“ஒகே மாட்… பொருளை சேஃபா வச்சாச்சு..”

“குட்… ஃப்லைட் புக் பண்ணிடுறேன் நீ டிக்கட் அங்கே ப்ரிண்ட் எடுத்துக்கோ.. ம்ம்ம்… முக்கியமா இதற்கப்புறம் டோண்ட் கண்டேக்ட் மீ… திருச்சி வந்து சேர்ந்ததுவும் கண்டேக்ட் பன்றேன்.. பை” அழைப்பை துண்டித்து விட்டான் மணி.

இந்திரஜித்துக்குள் பெரும் குழப்பம். இவனை நம்பலாமா? தன்னைப்பற்றி எல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறானே.. என் மாமாவை பற்றி இவனுக்கு எப்படி தெரியும்? எப்படி? எப்படி? அப்படியென்றால் இவன் யார்?

மனதில் குழப்ப மேகங்கள் சூழ்ந்து ஆக்ரமித்தாலும், பதில் என்னவோ தெரியவில்லையே… இவனை புரிஞ்சிக்க முடியவில்லையே என்ற பதில் வந்து அவனை ஆரம்ப புள்ளிக்கு வந்து நிறுத்தியது. ஆனால் அவன் மனம் மட்டும் அவன் மூளைக்கு எதிராக இப்பொழுதைய இக்கட்டான நிலைமையில் இவனை நம்புவதை தவிற வேறு வழியில்லை என்று வாய்ப்பாடு பாடியது.

பறக்கும் பட்டாம்பூச்சிக்கு தெரியுமா அது தவளை வாயில் மரணிக்க போகிறது என்று… இல்லை அந்த தவளைக்குதான் தெரியுமா அது பாம்பின் வயிற்றுக்குள் ஜீவசமாதியாக போகிறது என்று… ஆனால் அந்த உயிரனங்கள் தங்களின் கடைசி நிமிடம் வரை வயிற்றுக்கான தேடுதலை நிறுத்தவில்லை… அடுத்த நிமிடம் அதற்கு என்ன நடக்கும் என்ற கவலை இல்லை… ஆனால் மனிதன்???

*******************************

காலை மணி 8 – இடம் மனித உரிமை ஆணையம் அலுவலகம்

இரண்டு அதிகாரிகளுடன் ஆதிகேஷ்வரும் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்கு எதிரே முகிலன் மிகவும் சாதாரணமாக அமர்ந்திருந்தான். பார்வை என்னவோ நீ கேளேன்.. கேட்டுத்தான் பாரேன் என்றனவோ…

“சொல்லுங்க மிஸ்டர் முகிலன். அவன் தப்பியோட பார்த்தான் அதனாலத்தான் அவனை சுட்டேன்னு குழந்தைக்கு சொல்லுற காரணம் எல்லாம் எங்களால் நம்ப முடியாது” கண்ணாடி அணிந்த அதிகாரி சொல்ல

“கரெக்ட்டா ஹேட் ஷாட் பண்ணியிருக்கீங்க… தட் மீன்ஸ் நிதானமா குறி பார்த்து சுட்டிருக்கீங்க… ஸோ டோண்ட் கிவ் ஸில்லி எக்ஸ்கியூசஸ். துப்பாக்கி இருக்கு.. அதிகாரம் இருக்கு.. யாரும் கேட்க மாட்டாங்க என்று நினைச்சிட்டீங்களா?” புஷ்ட்டியான இன்னொரு அதிகாரி தன் வார்த்தைகளால் மட்டுமல்லாமல் கண்களையும் அம்பாக்கி கணை தொடுக்க

அவர்களின் அருகில் அமர்ந்திருந்த ஆதிகேஷ்வர் முகிலனின் முகபாவங்களை அனுமானித்துக் கொண்டிருந்தார். சம்பந்தப்பட்டவனோ இது ஒன்றும் தனக்கு புதிதல்ல என்ற எண்ணத்துடன் அமர்ந்திருந்தவனின் பார்வை ஆதிகேஷ்வரரிடம் மொய்த்துக் கொண்டிருந்தது.

“என்ன மிஸ்டர் முகிலன்… உங்கள் மேலதிகாரியை பாரக்குறீங்க? யார் புகார் கொடுத்தது என்றுத்தானே நினைக்கிறீங்க?” இளக்கார புன்னகையுடன் புஷ்டி அதிகாரி கேட்க, பார்வையை அவர் மீது செலுத்தியவன்

“புகார் கொடுக்கப்படா விட்டாலும் உங்கள் ஆணையம் தாமாக முன்வந்து மனித உரிமை மீறல்களை விசாரிக்க மனித உரிமைகள் பாதிகாப்பு சட்டம் 1993 பிரிவு 21 ஒன்று உள்ளது என்று எனக்கு தெரியும்” தெளிவான குரலில் சொன்னான். அதில் அதிர்ச்சியடைந்த அந்த அதிகாரி தன்னை சமாளித்துக்கொண்டு

“பிறகென்ன கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதில். சொல்லலாமே?”

“நீங்கள் கேள்விகள் கேட்டீங்களா?” திணரடித்தான்

“என்ன மிஸ்டர் முகிலன் விளையாடுறீங்களா?” புஷ்டி அதிகாரிக்கு ஆத்திரம் வந்தது

“எனக்கு குற்றவாளிகளுடன் விளையாடுவதுதான் ரொம்ப பிடிக்கும்..” ஆத்திரத்தை கூட்டினான்

“மிஸ்டர் ஆதிகேஷ்வர் வாட் இஸ் திஸ்?” புஷ்டி அதிகாரி சிறுபிள்ளைபோல் முறையிட… முகிலன் மேல் தன் அக்னி பார்வையை செலுத்திய ஆதிகேஷ்வர்

“முகிலன் கம் டு த போய்ண்ட் வில் யூ!!” கண்டித்தார்

“ஒகே ஃபைன்…. நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் விசாரணை நடத்த வந்திருக்கீங்க… ஆனால் உங்களின் பேச்சு என்னை குற்றவாளியாக காட்டுவதில்தான் குறியாக இருக்கிறது. இதற்கு பெயர் விசாரணையா?”

“எப்படி விசாரிக்கணும் என்று எங்களுக்கு தெரியும் மிஸ்டர் முகிலன்!! நீங்க குற்றம் செய்யலனா உண்மையை சொல்ல தயங்குவானேன்?” புஷ்டி அதிகாரி மடக்கினார்

“எனக்கு என்ன தயக்க வந்திரப்போகுது!! செத்தவன் என்ன மக்களுக்கு சேவை செய்தவனா இல்ல நாலு மரத்தை நட்டு வச்சு பூமியை குளிர செய்தவனா? பிள்ளையை கடத்தி காசை பிடுங்கிறவனை… பிளடி கிட்னேப்பரை கொன்னதுக்கு கமிஷன் வச்சு ஒரு போலீஸை கேள்வி கேட்குறீங்க… என்னவோ அவன் தியாகி போலவும் என்னை குற்றவாளி போலவும் ட்ரீட் பன்றீங்க!! வெட்கமா இருக்கு!! இந்த நிமிர்ந்து நிற்கும் சிங்கத்தின் தொப்பியை போட்டுக்கிட்டு குற்றவாளிகள்முன் தலைகுனிந்து அவன் முட்டியை சுடனுமா!! இல்ல அவனை கொன்னதுக்கு உங்கள்முன் தலைகுனிஞ்சு நிற்கனுமா!!” கண்கள் சிவந்து ஆக்ரோஷமாக கேட்டான் முகிலன்.

அவனின் ஆதங்கம் சரியென்றாலும் தங்களுக்கு இட்ட பணியை செயல் படுத்த வேண்டிய நிலையில் இருந்தனர் அதிகாரிகள்.

“உங்கள் ஆதங்கம் புரியுது மிஸ்டர் முகிலன்… உங்களுக்கு எப்படி உங்கள் கடமை முக்கியமோ அதேபோல்தான் எங்களதும். எங்கள் பணி உங்களை விசாரிப்பது…” புஷ்டி அதிகாரி சொல்ல

“விசாரிங்க ஸார்… ஆனால் உங்கள் மனக்கண்ணில் என்னை குற்றவாளியாய் பதிச்சு பேசாதீங்க… காரணம் கேளுங்க பதில் சொல்லுறேன்” பதிலில் நிமிர்வு இருந்தது.

“சரி இப்பொழுதாவது அவனை சுட்டதற்கான காரணத்தை சொல்லலாமே..” தன்மையாக கேட்டார் கண்ணாடிப்போட்ட அதிகாரி

“ஐந்து வயது குழந்தை ஸார்… வாய்ப்பேச முடியாத தெய்வ குழந்தை ஸார்… அந்த குழந்தையை நாசம் பண்ண பார்த்தான் அவன்!! அதை பார்திட்டு சும்மா இருக்க சொல்லுறீங்களா ஸார்!!!” இந்த செய்தி அந்த இரு அதிகாரிகளுக்குமே அதிர்ச்சிதான். இருந்தாலும் தங்கள் பணியை தொடர்ந்தனர்

“வேற இடத்துல சுட்டிருக்கலாமே? கோர்ட்ல நிறுத்தி தண்டனை வாங்கி கொடுத்திருக்கலாமே?”

“அரசாங்கமே ஜனத்தொகையை குறைக்க ஆசைப்படுது. அவங்க சுமையை பூஜ்யம் புள்ளி ஒன்று பெர்சண்ட்தான் நான் குறைச்சிருக்கேன்… அதுக்கு என்ன பாராட்டம, கையில சுடலையா கால்ல சுடலையான்னு கேட்க்குறீங்க!! ஏன் அந்த கழுதை உயிரோடு இருந்து இன்னும் நிறைய பிள்ளைகளை நாசம் படுத்தவா?? இவனெல்லாம் திருந்த மாட்டானுக ஸார்!! குழந்தையை கடத்துனதுக்கு குறைந்த பட்சம் மூன்று வருஷம் தண்டனை கிடைக்குமா ஸார்… அதன் பிறகு இவன் மறுபடியும் அவன் நாய் வேலையை ஆரம்பிச்சிடுவான்… திஸ் டைம் அந்த குழந்தையை காப்பாற்றிட்டேன்… மறுபடியும் இவன் இந்த இழிவேலையை செய்யமாட்டான்னு உங்களால எனக்கு கேரண்டி கொடுக்க முடியுமா ஸார்!!” அவர்களையே கேள்வி கேட்டு திணரடித்தவன் பின்பு முகம் கசங்கியவனாக

“இவன் கெட்டவன்னு தெரியாம அவளை காப்பாற்ற வந்தவன்னு நினைச்சி, அவனை பார்த்து சிரிச்சது ஸார் அந்த குழந்தை… குழந்தைங்க மனசு வெள்ளை காகிதம் போல ஸார்… சிறு வயதில் நடக்கும் அசம்பாவிதங்கள் அப்படியே பசுமரத்தாணிப்போல் நிரந்தரமாய் பதிஞ்சிடும். அந்த குழந்தைக்கு ஏதாவது நடந்திருந்தால்… சிறுவயதில் பதிந்த அந்த நிகவுகள் அந்த குழந்தையின் மனதை எந்தளவு பாதிக்கும் என்று உங்களுக்கு தெரியுமா ஸார்!!!” உணர்ச்சி பிழம்பாய் முகிலன் தகிக்க… கற்பனையிலும் அவன் சொன்னதை கிரகிக்க முடியாமல் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர் மற்றவர்கள்.

******************************

முகிலன் விசாரணையில் அமர்ந்திருக்க காந்தரூபன் நேற்று அந்த குழந்தையின் குடும்பத்தை சந்திக்கையில் நடந்ததை சிந்தித்து கொண்டிருந்தான்.

பாலியல் வன்முறை தாக்குதலில் இருந்து மயிரிழையில் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறாள் குழந்தை. அந்த இடத்தில் தான் இருந்தாலும் கண்டிப்பாக முகிலன் செய்ததைதான் செய்திருப்பேன் என்று மனம் முழக்கமிட்டது… சைகை முறையில் அந்த குழந்தை விளக்குகையில் உண்மையை உணர்ந்த நொடி அதிர்ந்து கதறிய குழந்தையின் தாயின் நிலை… ஐயோ எந்த தாய்க்கும் இந்த நிலை வரக்கூடாது கடவுளே...

குட் டச் பேச் டச் சொன்னாலும் புரியாத வயசு… வாய் பேச முடியா அந்த பிஞ்சு சைகையில் செய்து காட்டும் பொழுது… சம்பந்தமே இல்லாத தனக்கே உள்ளம் நடுங்கியதென்றால், கருவறையில் சுமந்த தாயின் நிலையை சொல்லவும் தேவையில்லை.

கண்களில் நீர் படலடத்துடன் அமர்ந்திருந்த அந்த தந்தையின் முகம் சொல்லொண்ணா துயரத்தில் கலங்கியிருந்தது. அருகில் அமர்ந்தவரின் கையை ஆறுதலாக ரூபன் தட்டியதும் தன்னை சமாளித்தவர், குரலை செருமிக்கொண்டு

“நான் கூட மிஸ்டர் முகிலன் ரொம்ப திமிர் பிடிச்சவர் என்று திட்டியிருக்கேன்… அதை நினைச்சு இப்பொழுது வெட்கப்படுகிறேன் ஸார்… அவர் மட்டும் சரியான நேரத்துல அங்கே வரலனா என் மகளின் கதி!!” கலங்கி போனார்.

“விடுங்க ஸார்… மிஸ்டர் முகிலனை புரிந்துக்கொள்வது ரொம்ப கஷ்டம்” தனக்கும் சேர்த்து சொல்லிக்கொண்டான்.

“கடைமையை பேச்சில் காட்டுவதைவிட செயலில் காட்டுவதுதான் அவருக்கு பிடிக்கும்.. ம்ம்ம்… என்ன இப்பொழுது பணத்தை தவற விட்டதில் கொஞ்சம் அப்செட்டா இருக்கார்”

“அந்த லைப்ரரியில் CCTV ஏதேனும்??”

“அதை ஏன் கேட்குறீங்க… ஒரு குட்டி கதை படிச்சேன் அது போல இருக்கு” சூழ்நிலையை மாற்ற முனைந்தான் ரூபன்

“என்ன கதை?” பங்கு கொண்டனர் அவர்களும்

“இங்கே அது இருக்கிறது… ஆனால் அது வேலை செய்யாது… பணம் வாங்குவோம் சரி செய்ய… ஆனால் சரி பண்ண மாட்டோம்… அப்பொழுது பணம் எங்கே என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது… அது எங்கள் வயிற்றுக்குள் பிரியாணியாய் உருமாறி உறங்குகிறது என்று எப்படி சொல்வோம்..” குரலில் ஏற்ற இறக்கங்களுடன் ரூபன் சொல்ல… தங்கள் துன்பத்தை மறந்து புன்னகைத்தனர்.

“கவலை படாதீங்க நாங்க எங்க அஃபிஷியல் போர்ட்டல்ல சம்பவம் நடந்த அன்றைக்கு லைப்ரரிக்கு வந்தவர்களிடம் ஏதாவது ஆதாரங்களோ அல்லது சந்தேகம்படும்படி எதையேனும் பார்த்திருந்தால் தெரிவிக்குமாறு சொல்லியிருக்கோம்… கண்டிப்பாக ஏதேனும் பணத்தை பற்றிய செய்தி கிடைக்கும் என்று நம்புவோம்” என்றான்

“பணம் கிடைக்கலனாலும் எங்களுக்கு பிரச்சினை இல்லை ஸார்… எங்க மக நலமா எங்களோட இருப்பதே பெரும் சந்தோஷம்..” என்றவரிடம் விடைப்பெற்று அலுவலகலத்துக்கு சென்றவனுக்கு அதிர்ச்சி ஒன்று காத்திருந்தது.

*****************************

பெருங்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்த மேகாம்பிகாவுக்கு சட்டென ஒரு விஷயம் மூளையில் மணியடித்தது. அது சற்றுமுன் தான் ஊஞ்சலில் ஆடியதும் பின்பு வீட்டுக்குள் நுழைந்து வாழைப்பழங்களை சாப்பிட்டதும் ஞாபகத்தில் வந்தது.

‘தான் ஒரு ஆவியாக இருந்தால் ஊஞ்சலில் ஏறி அமர்ந்திருக்க முடியுமா அல்லது பழத்தைதான் உரித்து சாப்பிட்டிருக்க முடியுமா??’ சிந்தனைகளுக்கு எல்லை இல்லாததால் அவை சிறகடித்து பறந்து வட்டமடிக்க அவற்றுடன் சேர்ந்து அவளின் கண்களும் வட்டமடித்து அவளரியாமல் நித்திரையை தழுவிக் கொண்டன.

மறுநாள் அவள் எழும் நேரம் உச்சி வேளையாகி இருக்க, தன் சோம்பேறித்தனத்தை எண்ணி நொந்துக்கொண்டாள். யாரேனும் இருக்கிறார்களா என்று பூனை நடை நடந்து எட்டி பார்க்க… அங்கே ஈ எறும்புகூட உலாவாமல் மயான அமைதி கொண்டிருந்தது.

“இப்போ எங்கே போய் நான் குளிக்க?” பின்புறம் எட்டி பார்த்தாள் “ச்சே ஒரு கேணி கூட இல்ல… ராவுல எங்கன இருந்து குளிச்சிட்டு வந்தான் அந்த பீமன்?”

யோசனையுடன் முகிலனின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அகலமான அறை… சுத்தமாக இருந்தது… அவன் படுத்ததற்கான தடயம்கூட இல்லாமல் வெகு நேர்த்தியாக மெத்தை விரிப்பு கட்டிலில் வீற்றிருந்தது.

ஆத்தி ரொம்ப சுத்தக்காரன் போலிருக்கே… என்று எண்ணியவள் கட்டிலின் இருமருங்கிலும் இருந்த விடி விளக்கை கண்டதும் விழி விரித்தாள். அம்மாடியோவ் இது அலாவுதீன் தேய்ச்ச அற்புதவிளக்கு மாதிரில இருக்கு. தேய்ச்சா பூதம் வருமோ? இருக்குமோ?

‘நான் ஆவியா இருந்தா இதை தூக்க முடியாது… தூக்கி பார்ப்போமா’ என்று மனதில் பட்டிமன்றம் போட்டவள் சட்டென அந்த விளக்கை தூக்கி விட, அவள் மனதுக்குள் அத்தனை நிம்மதி. ‘ஹப்பாடா நான் செத்துபோய் ஆவியாகல…’ சந்தோஷத்தில் விளக்கை தூக்கிக்கொண்டே பாடினாள்

கிண்ணத்தில் தேன் வடித்து கைகளில் ஏந்துகிறேன்
எண்ணத்தில் போதை வர எங்கெங்கோ நீந்துகிறேன்

‘அடி ஆத்தி… ஜெயசித்ரா போல எம்புட்டு அழகா பாடுறேன் ஆனா கமலஹாசந்தேன் இல்ல..’ என்றவள் பாடிக்கொண்டே ஆட முனைகையில் அந்த விளக்கின் வயர் இழுப்பட… நிலை தடுமாறி கீழே விழுந்தாள். அவளுக்கு துணையாக விளக்கும் விழுந்தது… அடிபடாமல் இவள் தப்பித்திருக்க… கண்ணாடியால் ஆன விளக்கு தப்பிக்க முடியாமல் உடைந்திருந்தது.

“ஆத்தி!! இந்த பீமன் வந்தா வாழைப்பழத்தோலை ஆய்ஞ்சதுபோல இதையும் ஆய்வானே!! பத்து நிமிசோம் எப்படி கருக்கும்... இருபது நிமிசோம் அப்படி கருக்கும்னு ஆத்து ஆத்துனு ஆத்துனானே!!! இப்போ இந்த உடைஞ்ச அலாவுதீன் விளக்கு பாத்த்தான்னா எப்படி ரோசிப்பான்… சுட்டுவிரலால் தாடையை பள்ளம் தோண்டினாள்.

அவள் அறிவிற்கு ஏதும் தோன்றாததால்… முதல் வேலையாக உடைந்த விளக்கை அப்புரப்படுத்தினாள். உடைந்த கூர் கண்ணாடிகள் அவள் கைகளை பதம் பார்த்திருந்தன… ஆனால் ஒரு சொட்டு ரத்தம்கூட கசியவில்லை… அதை அவள் சிந்திக்கவும் இல்லை.

தன்னை யாராலும் பார்க்க முடியாது என்பதை மறந்தவளாக யாரேனும் தன்னை பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக்கொண்டே உடைந்த துண்டுகளை ஒரு பையில் போட்டவள் அவற்றை தோட்டத்தில் வீச போக நினைத்தவளால் நினைக்க மட்டும்தான் முடிந்தது, செயல் பட முடியவில்லை…

பூட்டிருந்த தானியங்கி கதவு கடவு எண் இல்லாமல் திறக்க மறுத்தது. “ஆத்தி!! இதுவேறயா!!! அம்மா தாயே ஜகதாம்பா என்னை இந்த பீமன் கிட்ட இருந்து காப்பாற்று” முனுமுனுத்து கொண்டவள் கையிலிருக்கும் பையை கலக்கத்துடன் தூக்கி பார்த்தாள்… வேதனை கொண்டாள்… பாடினாள்

சோதனை மேல் சோதனை
போதுமடா சாமி
பீமன் திரும்பி ஆய்ஞ்சு புட்டா
தாங்காது எஞ்ஜாமி

************************

ஓம் ஈம் க்லீம் நமோ பகவதி
ரதி விதமயே மஹா மோஹினி காமேசி
ம்ம் பந்தம் சித்த பதொம்
ஸ்வயம் பூர்வம் பந்தம் வசி குரு குரு
ஸ்வாஹா

அந்த காடே கிடுகிடுங்கும் அளவுக்கு இருந்தது அவனின் குரல். எரிந்துக் கொண்டிருந்த நெருப்பின் ஜூவாலையின் வெப்பத்தில் அவன் உடல் முழுக்க வேர்வை ஊற்றாய் வழிந்து கொண்டிருந்தது. கிழக்கை நோக்கி ஒன்பது முறை மந்திரங்களை உச்சரித்தவன் உடலில் வழிந்தோடிய வேர்வையை வழித்து கையை வானை நோக்கி உயர்த்தினான். மனதில் மேகாம்பிகாவின் உருவத்தை நிலைக்க செய்தவன் “மேகாம்பிகா!!” என்று உரக்க கூவிக்கொண்டே வேர்வையை வானில் தெளித்தான். இதேபோல் மூன்று முறை செய்தவன் நிதானமாக நிலத்தை நோக்க…

அங்கே ஒரு துளிகூட நிலத்தில் பட்டதற்கான தடமில்லை… காற்றில் கரைந்து மாயமாகின அவனது வேர்வை துளிகள். சிறு கீற்றாய் அவன் உதட்டோரம் புன்னகை வந்து அமர்ந்தது.

“மேகாம்பிகா நீ என்னவள்டி… நீ எங்கு போனாலும் என் பார்வை உன்னை தொடரும்டி… காற்றில் கலந்து உன்னை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறேன்… ஹா.. ஹா.. ஹா…” பயங்கரமான அவன் சிரிப்பின் குறிப்பு உணர்ந்தது போல் வௌவால்கள் அந்த அக்னி குண்டத்தை சுற்றி வட்டம் அடித்தன. அந்த காட்சியை கண்டவனுக்கு அவளை அடைய வெகு காலம் காத்திருக்க தேவையில்லை என்பதை உணர்ந்தான்… அவன் அதியமான் விஜயன்.


மாயை மறைந்து நிஜம் கொள்ளுமா
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்


சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 7



என்ன என்று உணரும் முன்னமே பாம்பின் தலையும் உடலும் பருந்தின் கால்களின் நடுவே அடங்கின. கூரிய நகங்களை தாண்டி பாம்பால் அசைய முடியா நிலையை கண்டு எகத்தாளமாக பார்த்து சிரித்தது பருந்து… ‘நீ ராஜாவா அப்படீதானே பாடினே!! ஹ… நான் இந்த பரந்து விரிந்திருகும் வானத்துக்கே ராஜா… எங்கள் இனத்தை பார்த்துதான் விமானமே தயாரித்தார்கள் இந்த மனிதர்கள்… இது உனக்கு தெரியுமா?’ என்று இறுமாப்புடன் தன் இறையை உண்ண உயரே பறந்துக்கொண்டே பாடியது ‘நேற்று இல்லே நாளை இல்லே… எப்பவும் நான் ராஜா… கோட்டை இல்லே கொடியும் இல்லே அப்பவும் நான் ராஜா'

தன் கையில் இருக்கும் எல்லா மருத்துவ சான்றிதழ்களை தன் முதலாளியுடன் காட்டி கொண்டிருந்தான் இந்திரஜீத். ஓய்வில்லாமல்.வேலை செய்பவர்களுக்கு அவசர விடுப்பு என்பது கட்டாயம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற சலுகை உள்ளதென்பதால் தலையை சொரிந்தார் அவனின் முதலாளி.

நேற்றிரவு ஓய்வில்லாமல் அங்கும் இங்கும் அலைந்ததில் அவன் முகமும் அசதியை அப்பட்டமாக காட்ட… அதை சோகம் என்று நம்பிய அந்த மனிதாபிமான முதலாளி அவனுக்கு பெரிய மனதுடன் மூன்று நாட்கள் விடுப்பு கொடுக்க…

‘டேய்!! உன் அப்பன் வீட்டு சொத்தா குறையுது கடன்காரா!!! அள்ளி கொடுக்காம கிள்ளி கொடுக்குறான் பாரு…’ மனதில் முதலாளியை தாளித்தாலும் திரும்பி இங்கே வரப்போவதில்லை என்ற முடிவுடன் கிளம்புவதால் கண்ணியமான வார்த்தைகளால் தாளித்தவன்

“ஃப்ளைட் ஐந்து மணிக்கு… நான் இப்பொழுது கிளம்பினாதான் KLIA ஏர்போட்ல போய் சேர முடியும். எனக்கொரு உதவி துவான்… நான் வர வரைக்கும் என் காரை உங்க வீட்டுல வச்சிக்க முடியுமா?” என்றவனின் சொல்லில் மகிழ்ந்து போனார் அந்த மூதலாளி.

நேற்றுவரை அவன் மேல் சந்தேகக்கண்ணோடு பார்த்ததெல்லாம் ஒரு நொடியில் மறந்து போக புளகாங்கிதம் கொண்டார். அவனின் BMW ஸ்போர்ட் காரை தன்னிடம் ஒப்படைக்கிறான் என்றால் தன் மீது எத்தனை நம்பிக்கை என்ற நினைவில் கண்கள் மின்ன தலையசைத்தார்.

அதைக்கண்டவனின் முகத்தில் திருப்தியான புன்னகை.. அது ஏனென்று அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்…

அலுவலகத்தில் அனைவரும் அவனை கட்டி அணைத்து சீக்கிரம் வரும்படி சொல்ல… சில்வியா.. அந்த சீனத்துப்பெண் அவனை இறுக அணைத்து சீக்கிரம் வந்துவிடும்படி கண்ணடித்து சொல்ல… சட்டென அந்த அழகிய ரோஜா ‘நீங்க ரொம்ப அழகாயிருக்கீங்க’ என்று கண்ணடித்து சொன்னது ஞாபகத்தில் வர ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். அவளை முழுதாக தன்வசப்படுத்த முடியவில்லையே என்ற ஏக்கத்துடன் கிளம்பிவிட்டான்.

வரும் வழியெல்லாம் மணி எப்படி இருப்பான்… அவனை இன்று கண்டுவிடும் ஆவலில் திருச்சி விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்ததும் கண்களால் துழாவ… அவன் கைத்தொலைப்பேசிக்கு ஏதோ ஒரு எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வர, யோசனையுடன் அழைப்பை எடுக்க

“ஹலோ ஸார்… வாசலில் இன்னோவா கார் ப்ளூ சட்டை ஜீன்ஸ் போட்டிருகேன் வந்திடுங்க..” ஒரு கட்டைக்குரல்காரன் விளக்கம் கொடுத்துவிட்டு அழைப்பை துண்டித்துவிட

என்னடா இது… ஆரம்பமே பெரும் ரம்பமா அறுக்குது… என்று எண்ணிக்கொண்டே வாசலுக்கு செல்ல… அங்கே ஒரு இன்னோவா காரின் முன் முரட்டுமீசைக்காரன் நின்றிருந்தான்… இவன் தான் மணியோ என்றெண்ணியவன் புன்னகையுடன்

“மாட்.. அப்ப காபார் (நலமா)?” என்று தழுவியனை வேற்று கிரகவாசி போல பார்த்தவன்

“வாட்?? கம் அகெய்ன்..” என்று அதே கட்டைக்குரலில் மீசைக்காரன் பேச

“ஊப்ஸ்!! ஸாரி நண்பா… நான் மணி என்று நினைச்சுட்டேன்” அசடு வழிந்தான்

“தல நேர்ல எல்லாம் வர மாட்டார் மேன்… ஒன்லி இன்ஸ்ட்ரக்‌ஷன் தான்… ஒகே லெட்ஸ் கோ மேன்…” என்று கார் கதவை திறக்க

“என் பெயர் இந்திரஜீத்..” குழப்பத்துடன் கையை நீட்ட… அதைப்பற்றி குலுக்கியவன் “மீ ஜெய்… இப்பொழுதிலிருந்து யூ ஆர் தீரா… மத்த நேம் எல்லாத்தையும் மறந்திடு மேன்” என்றுவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட முயல….

ஏர்போர்ட் வாசலில் சலசலப்பு உருவானது… கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த இடமே பரப்பானது…

தன் பெயர் மாற்றப்பட்ட அதிர்ச்சியில் இந்திரஜீத் அசையாமரமாய் நிற்க…

திடுமென சுழ்நிலை மாறியதை கண்டு ஜெய்யின் மூளை வேலை நிறுத்தம் செய்திருந்தது.

*********************************

வெகு நேரம் சோகத்தில் அமர்ந்தவளின் வயிறு உள்ளேன் ஐயா என்று கிள்ளி கிள்ளி சொல்ல சமையறைக்கு சென்றவள், அங்கே பாத்திரம் கழுவும் பேசினில் முகம் கழுவி விட்டு, சாப்பிடுவதற்கு தேட… கிடைத்தது என்னவோ ரொட்டியும் பாலும்தான்.. அவற்றை வயிற்றுக்குள் நிரப்பியவள், கவனமாக இடத்தை சுத்தம் செய்தாள் ஆனால் குறைந்து போன ரொட்டியையும் பாலையும் பார்த்தால் அவன் என்ன செய்வான் என்பதை மறந்து போனவள், ஹாலில் இருந்த சோஃபாவில் அமர்ந்தவள் மறுபடியும் தூங்கி போனாள்.

திடுமென உடல் எல்லாம் எரிவதுபோல் உணர்ந்தவள் அதன் வெப்பம் தாங்காமல் பட்டென கண் விழிக்க… மேனி வேர்வையில் குளித்திருந்தது. ‘ஏதாவது கெட்ட சொப்பனம் கண்டுக்கிடேனா?’ என்று அவள் யோசிக்கையில் ஏதோ துர்வாடை ஒன்று நாசியை தீண்ட… முகம் சுழித்தவளுக்கு இப்பொழுது கண்கள் இருட்டுக்கு பழகி விட்டிருக்க… ஏதோ இடிமுழக்கம்போல் ஒரு சத்தம் கேட்க உடல் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

என்ன ஏது என்று அவள் உணரும் முன்னமே, உடல் முழுவதும் சூடு வைத்ததுபோல் கொப்பளித்துக்கொண்டு வந்தது. “ஸ்ஸ்ஸ்….. ஆ..ஆ…ஆ..” என்று சோஃபாவிலிருந்து துடித்து எழுந்தாள். துள்ளி குதித்தவள்,

இது வரை வலிகள் ஏதும் உணராதவள் இப்பொழுது கொப்பளங்கள் மேல் கை வைக்க முடியாத ரணத்தை அனுபவ்பித்தாள். புதிது புதிதாக மேலும் மேலும் கொப்பளங்கள் உருவாகி கொண்டிருப்பதை தடுக்க முடியாமல் கதறி அழுதாள்.

“ஐயோ அம்மா வலிக்குதே!!! எனக்கு என்ன ஆச்சு?? நான் ஏன் இப்படி இருக்கேன்?? எவேன் கண்ணுக்கும் நான் அம்புட மாட்டிக்கினேன்... இதுல உசுரும் இருக்கானு தெரில… தாயே ஜகதாம்பா!!” என்று அலறினாள்.

கொப்பளங்கள் வெடிக்க ஆரம்பிக்க சொல்லொண்ணா வலியில் கதறினாள். அந்தோ பரிதாபம் அவளின் அலறல் கேட்கத்தான்ப்யாருமில்லையே. கொஞ்ச நேரத்தில் வெடித்த கொப்பளங்களிருந்து புகை வெளியாகின அவை அவள் தலைக்கு மேல் கரு மேக கூட்டம் போல் வட்டமிட்டன…

அவள் கண்களுக்கு அது புகைபடிந்த வௌவால்களாக தோன்ற ப்யந்து நடுங்கினாள். வலி ஒரு பக்கம் பயம் ஒரு பக்கம் தன் நிலை என்னவென்று தெரியாத குழப்பம் ஒரு பக்கமென திரிசங்கு நிலை கொண்டாள்.

திடுமென அந்த வௌவால் போன்ற புகை வட்டத்துக்கு நடுவிலிருந்து ஒளிக்கதிர் ஒன்றும் வந்ததும்… ஏற்கனவே பயத்தில் நடுங்கி கொண்டிருந்தவள் இப்பொழுது அந்த ஒளியை பார்த்ததும் மயங்கி சோஃபாவில் விழுந்தாள்.

அவள் மயங்கியதும் அந்த ஒளியும் காணாமல் போனது.

**********************

மனித ஆணைய அலுவலகத்திலிருந்து வெளிவந்தவனுக்காக காரில் காத்திருந்தார் ஆதிகேஷ்வர்.

“காரில் ஏறு முகில்!!” பரிவாக கூப்பிட்டார்

“ஸாரி ஸார்… எனக்கு என் ஜீப் இருக்கு!!” திமிராக வந்தது பதில்

“லிசன் முகில்..” பேச வந்தவரை பாதியில் நிறுத்தினான்

“ஸார்!! நான் இன்னும் டியூட்டிலதான் இருக்கேன்… விசாரணை மட்டும்தான் போயிட்டு இருக்கு… என்னவோ எனக்கு வேலை போனது போல கரிசனை வேண்டாம்… அண்ட் என்னை பரிதாபமா பார்க்கிறதெல்லாம் எனக்கு பிடிக்காது!!” முகத்தில் அடித்தாற்போன்ற அவனின் வார்த்தையில் தர்மசங்கடமானவர்

“முகி..” தடுமாறி அழைக்க

“இது கூட நீங்க நோன் அஃபிஷியலா பேசுனதாலத்தான் ஸார்.. ஐ அம் லீவீங் நாவ் ஸார்” என்று சல்யூட் செய்தவன் தனது ஜீப்பை எடுத்துக்கொண்டு சென்றுவிட்டான்.

“பிளடி க்ரிமினல்ஸ் மாதிரி விசாரிச்சிட்டு அப்புறம் கண்துடைப்புக்காக சமாளிப்பானுங்களாம்… ச்சே!! மனுசனை காண்டாக்குறானுங்க!!” மனதின் வெம்மையை தனிக்க முடியாமல் காரின் மேல் காட்டினான். அது அவன் சென்ற பாதையில் வந்த வாகனமோட்டிகளுக்கு மரண பயத்தை காட்டியது.

இன்னும் பல சிந்தனைகள் மனதை அறுக்க, அவற்றை எல்லாம் ஓரம் கட்ட வந்தது ரூபனின் அழைப்பு

“சொல்லு…” சீற்றம் குறையாமல் கேட்க

“ஸார்… இன்னும் ரெண்டு நாளில் உங்க வீட்டில் தங்கனும் என்று டி ஐ ஜி சொல்லிட்டார்… அதான் என்னோட திங்க்ஸ் வைக்குறதுக்காக உங்க வீட்டின் முன் வந்து காத்திருகேன் அண்ட் அதோட ஒரு முக்…” பேச்சை முடிக்க விடாமல் அவசரக்காரனாக முந்தினான் முகிலன்

“ஏண்டா உன் டி ஐ ஜிக்குதான் மூளை இல்லைனா உனக்கும் இல்லாமல் போச்சா… நான் என்ன அந்த ஆளோட கீப்பாடா?? சும்மா சும்மா என்னையே சுத்தி வந்துக்கிட்டு இருக்கு அந்த ஆளு!!” பேசியவனின் குரலில் காரம் அதிகம் இருந்தது… கேட்டவனும் அதன் சாரம் சிரிப்பை தந்தது… அவன் சொன்ன விஷயத்தை கற்பனை செய்து பார்த்தவனுக்கு சிரிப்பு வர

‘ஆமாமாம் அந்த சொட்டையால் சுத்த முடியல… வழுக்கிட்டு போகுதாம்… அதான் என்னை சுத்தி சுத்தி வந்தீக பாட்டை பாட வச்சிக்கிட்டிருக்கு…’ வழக்கம் போல அவன் மனசாட்சி பதிலளித்தது.

“ஏண்டா வாயில உன் ஆத்தா என்ன துணியை வச்சி அடைச்சிட்டாங்களா… கேட்டா பதில் சொல்ல மாட்டீயா??” இதை கேட்டதும் சற்றுமுன் இருந்த மனநிலை மாறி கோபம் கொண்டான். இதற்குமேல் ரூபனால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை

“ஸார்… நானும் உங்களைப்போல ஒரு போலீஸ்தான்… உங்களுக்கும் டி ஐ ஜிக்கும் ரொம்ப வித்தியாசம் இல்லை ஸார்… அவர் உங்களை ட்ரில் வாங்குறார். நீங்க என்னை ட்ரில் வாங்குறீங்க!! இதுல நீங்க அவரை குறை சொல்லுறீங்களா!!”

“ஏய்!!!”

“என்ன ஸார் ஏய்!! நான் சொன்னதுல என்ன தப்பிருக்கு ஸார்!! பூச்சியை தவளை சாப்பிட்டா… தவளையை சாப்பிட பாம்பு வரும்… அந்த பாம்பை சாப்பிட பருந்து வரும்… இப்படியே சங்கிலித்தொடர் போலத்தானே ஸார் இங்கேயும் நடக்குது… டி. ஐ. ஜிக்கு நீங்கள், உங்களுக்கு நான், எனக்கு கான்ஸ்டபிள், அவருக்கு அதுக்கும் கீழ் வேலை செய்பவர்… ஒவ்வொருத்தருக்கும் அவங்க கோபத்தை காட்ட ஒரு ஆள் தேவைப்படுது… அதற்காக எந்த வார்த்தைகளையும் உபயோகிக்கலாம் என்று அர்த்தமில்லை!!. மேலதிகாரிக்கு பனிந்து போகலாம் ஆனால் முதுகெலும்பு இல்லாதது போல் இருக்க கூடாது!!“ கோபத்தில் மூச்சு வாங்கியது ரூபனுக்கு. அது எப்படி முகிலன் தன் தாயை பற்றி சொல்ல முடியும் என்ற கோபம் கனன்று கொண்டிருந்தது அவனுள்.

தான் பேசியது தவறென உணர்ந்தும் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்ற உணர்வே இல்லாமல் “வெல்… நைஸ் டு ஹியர் திஸ்” என்றவன் அழைப்பை துண்டித்து விட்டான்.

“ச்சே என்ன மனுசன் இவன்!!” என்று ரூபன் புலம்பிக்கொண்டே தன் இருசக்கர வண்டியை உதைக்க… பளீச்சென ஒரு வெளிச்சம் இருண்டிருந்த முகிலனின் வீட்டிலிருந்து வந்தது… சட்டென மாயையோ என மறைந்தும் போனது. சற்று நேரம் அசையாது நின்ற ரூபனுக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை.

‘ஏதோ ஒரு மின்னல் போல வெளிச்சம் வந்ததே… மின்சாரத்தில் ஏதேனும் பழுது ஆகியிருக்குமோ?. அச்சச்சோ வீடு தீப்பிடித்து விடுமோ?’ என்று அவன் பதறுகையில் இரவை வெளிச்சமாக்கி ‘கிரீச்!!!’ என்ற சதத்துடன் வந்து நின்றது முகிலனின் ஜீப்.

கூர்பார்வை ஒன்றை ரூபனின் மேல் வீசிவிட்டு ரீமோட்டால் கேட்டை திறந்தவன் காரை உள்ளே செலுத்த…

‘இவன் வேற… சோத்துக்கு பதிலா இரும்பை சாப்பிடுவான் போலிருக்கு… எப்போ பாரு விரைப்பா சுத்துறது… பெரிய தங்கபதக்கம் சிவாஜி என்ற நினைப்பு!!’ மின்சாரம் ஏதும் பழுதாயிருக்கும் என்று எச்சரிக்க நினைக்க… முகிலனின் பார்வையை கண்டதும் மனதுக்குள் பொறும ஆரம்பித்தான் ரூபன் தன் இருசக்கர வாகனத்தை அவனுடைய வீட்டு வராண்டாவுக்குள் நுழைத்தவன்

“ஸார்…” என்று அழைத்தான்

“இதைப்பற்றி மேலும் பேச வேண்டாம் ரூபன்”

“நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா..”

“உன் அபாலஜீஸ் எனக்கு தேவையில்லை ரூபன்!!”

‘ஏதே!! மன்னிப்பா!! அடேய் அவசரத்துக்கு பொறந்தவனே!! என்ன சொல்ல வரேன்னு புரிஞ்சிக்காம மன்னிப்பாம்ல மன்னிப்பு…’ மனதில் உள்ள வெறுப்பை அப்படியே முகத்திலும் காட்டினான் ரூபன். அதைக்கண்ட முகிலன்

“எதையோ என்னைப்பற்றி பெறுமையா யோசிக்கிற போலிருக்கு… அப்படியா??” வெறுப்பேற்றினான்

“இல்ல ஒரு விஷயம் சொல்ல வந்தேன். அது..”

“வெய்ட்… இதுதான் என் வீட்டு கடவு எண் 1357. இந்த எண்களை தட்டினால்தான் உள்ளே செல்ல முடியும்..” விளக்கம் கொடுத்தவனை நம்ப முடியாமல் பார்த்தான் ரூபன். ‘என்ன பம்முறான்?’ நினைத்துக்கொண்டிருக்க

கதவை திறந்து உள்ளே சென்றவர்களுக்கு ஏதோ துர்நாற்றம் மூக்கில் நுழைய சட்டென மூக்கை பொத்திக் கொண்டனர் இருவரும். விறுவிறுவென விளக்குகளை ஒளிர விட்டான் முகிலன்… ஹாலில் ஏதோ புகை பொதிகள் மிதப்பது போல் தோன்ற அதிர்ச்சியுற்றவன் சற்று நிதானித்தான்.

யாரோ வந்ததற்கான அறிகுறி தெளிவாகவே தெரிந்தது… சோஃபாவில் இருந்த குட்டி குஷன்கள் ஆங்காங்கே விழுந்து கிடந்தன… இருவரும் கையில் துப்பாக்கியை ஏந்திக்கொண்டு வீடு முழுக்க அலசினர். ஒன்றும் தென்படாததால் ஒற்றை சோஃபாவில் அமர்ந்து கொண்டனர்.

“ஸார்… நீங்க வரதுக்கு முன்ன… வீட்டிலிருந்து ஒரு வெளிச்சம் வந்துட்டு போனது ஸார்… பவர் ஷாட் என்று நினைச்சு அதைத்தான் சொல்ல வந்தேன்”

“என்னோட ரூம் டெபிள் லேம்ப் உடைஞ்சி கிடக்குது… யாரோ அதை பொட்டலமா கட்டி கிட்சன்கிட்ட வச்சிருக்காங்க… அதுவும் வந்தவனுகளுக்கு பசிச்சிருக்கும் போல பாலும் ரொட்டியும் சாப்பிட்டிருக்கானுங்க…”

“அப்படினா முந்தைய இரவு அந்த வாழைப்பழம்…”

“யெஸ்!! நான் சொன்ன போது நீ நம்பல.. என்னயே குழப்பி விட்டுட்ட… “

“எப்படி ஸார் உங்க வீட்டுக்குள் நுழைய முடியும்? வீட்டுல கேமரா??”

“அவசியமும் ஏற்படல… அதனால் இல்லை..”

“ஆனா… ஸாரி டு சே திஸ் ஸார்… ஏதோ ஒரு ஃபீலிங் தட் யாரோ நம்மை கண்காணிக்கிறது போல… கொஞ்சம் கிரீப்பியா இருக்கு அதே நேரம் உங்களை குழப்ப கிரிமினல்ஸோட வேலையா கூட இருக்கலாம்னு தோனுது..”

“ரெண்டாவது சொன்னது மேபி இருக்கலாம், பட்… கிரீப்பி… வாட் நான்சென்ஸ் ரூபன்… எந்த காலத்துல நீ இருக்க?”

“எப்படி வேண்டுமானாலும் நினைச்சுக்கோங்க ஸார்… நான் கடவுளையும் நம்புறவன் அதேபோல அமானுஷ்யங்களும் கிடையாது என்று சொல்பவனும் இல்லை”

“லீவ் தட் டாபிக் ரூபன்… என்னை யாரோ கொஞ்ச நாட்களா கவனிக்கிறது போல தோனுது… ஒகே நானா அவனான்னு ஒரு கை பார்த்துடுறேன்…” என்றவன் இரு கரங்களை முதுகுக்கு கொண்டு வந்து தலையை இடமும் வலமுமாக அசைத்து நெட்டு முறித்தவன் “ஒகே உன்னோட திங்ஸை அந்த லெஃப்ட் ரூமில் வச்சிடு” என்றுவிட்டு எழ..

அவனுடன் எழுந்த ரூபன் “நான் இன்று தங்க வரல ஸார்… திங்ஸ் கொஞ்சம் வைக்க வந்தேன்… இரண்டு நாட்களுக்கு அப்புரம்தான்…” தன் பைகளை அங்கிருக்கும் நீட்டு சோஃபாவில் வைத்துக்கொண்டே பேசியவனின் பேச்சு தடுமாறியது

அவனின் பைகள் எதன் மேலேயோ பட்டு மிதப்பது போல தோன்ற, கூர்ந்து சோஃபாவை பார்த்தவனின் நாசியில் அந்த துர்நாற்றம் கடுமையாய் தாக்க… நிலைகுலைந்து போனான் ரூபன்.

“ஹேய்… ரூபன்!!” என்று முகிலன் அவனை தாங்க

“ஸார் அந்த பேட் ஸ்மெல் ரொம்ப ஸ்டாராங்கா இருக்கு” என்றவனின் கூற்றை முகிலனும் ஆமோதித்தான். அவனுக்குமே குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. சட்டென தன் வாசனை திரவியத்தை எடுத்து ஹால் முழுக்க அடிக்க… நாற்றம் மட்டுப்பட்டது.

ரூபனின் மனம் இது கண்டிப்பாக கிரிமினல்கள் வேலை இல்லை என்று அடித்து சொன்னது… சட்டென தன் பையில் இருந்து தன் காவல் தெய்வமான மதுரை வீரன் படத்தை எடுத்து கையில் வைத்துக்கொள்ள.. அதைக்கண்டு இதழ் வளைத்தான் முகிலன்.

“நான் சாமி படத்தை அந்த ரூமில் வச்சிட்டு வரேன்..” என்று ரூபன் சொல்லிவிட்டு செல்ல… அதே நேரம் இருவரையும் கான்ஃபிரன்ஸ் காலில் அழைத்தார் ஆதிகேஷ்வர்.

“இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் வீட்டுக்கு கான்ஸ்டபிள் வருவான்… ஆஃபிஸுக்கு… இல்ல… இல்ல... வீட்டுக்கு வந்துடுங்க… அடுத்து உங்களுக்கு கொடுக்கப்போற கேஸுக்கு சின்ன எவிடன்ஸ் கிடைச்சிருக்கு… நாளைக்கே திருச்சி போக வேண்டியது இருக்கும்… உங்க உடமைகளையும் கொஞ்சம் எடுத்துக்குங்க…” ஆதிகேஷ்வர் சொன்னதும் “ஒகே ஸார்” என்று ரூபன் ஒத்துழைக்க… சற்று தயங்கினான் முகலன்

“முகிலன்??’ ஆதிகேஷ்வர் அழைக்க

“ஓகே ஸார்… ஆனா பதிலுக்கு உங்களிடமிருந்து எனக்கு ஒரு வேலை நடக்கனும்”

“வாட்!! நீ என்னை வேலை வாங்குகிறாயா?”

“வாய் நாட்?? அவசரமா கிளம்ப சொல்லுறீங்க… நாளைக்குள்ள என்னோட வேலை ஷெடூல் எல்லாம் நான் இப்பொழுது போஸ்ட்போன் பண்ணனும்… கிட்னாப் கேஸ் பாதியில் ஊசலாடுது… அதை பிறகு வந்து பார்க்கனும் வேற… உங்க ஆர்டரை நான் ஒபே பண்றேன் தானே…. இவ்வளவு செஞ்சும் எக்ஸ்ட்ரா ஃபிட்டிங்கா ரூபனை என்னோடு கோர்த்து விட்டதுக்கு நான் ஒன்றும் சொல்லாத மாதிரி, நீங்களும் பதிலுக்கு ஏதும் சொல்லாமல் உதவலாம்தானே??”

“வாட் டு யூ வாண்ட் முகிலன்?”

“நாளைக்கு முதல் வேலையா என் வீட்டை.சுற்றி கேமரா ஃபிக்ஸ் பண்ணனும்… ஒன்லி அவுட் சைட்!!”

“எனி பிராப்ளம் முகிலன்?”

“அது மட்டும் போதும்… அந்த கான்ஸ்டபிளை சீக்கிரம் வரச்சொல்லுங்க…” அவரின் கேள்வியை புறக்கணித்து அழைப்பை துண்டித்தான்.

இவன் ஏன் இப்படி இருக்கான் என்று ரூபன் யோசிக்கையில்… யாருக்கோ அழைப்பு விடுத்து அவன் செய்த செயல் ரூபனை யோசிக்க வைத்தது. ‘இவன் நல்லவனா கெட்டவனா டொண்ட டொண்ட டொய்ங் டொய்ங்’ பிஜிஎம் இவனே போட்டுக்கொண்டான்

சொன்னதுபோல அலுவலக வண்டி வந்துவிட தங்கள் உடைமைகளை கொஞ்சம் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பும்போது துர்வாடைக்கு பதிலாக மென்மையான சந்தனமும் மல்லிகையும் கலந்த மணம் தங்கள் நாசிக்கு அருகே உரசி சென்றதை இருவரும் உணர்ந்தனர். முகிலனுக்குள் குழப்பம்… ரூபனுக்குள் சந்தேகம்…

ஆனால் ஒரு விஷயத்தை இருவருமே மறந்து போயினர். அது ரூபன் சொல்ல வந்த முக்கியமான விஷயம்….. அந்த விஷயம்???

 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்


சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 8

30573

எந்த நிமிடமும் பருந்துக்கு இறையாகி விடுவோம் என்ற எச்சரிக்கை உணர்வு வந்ததும், உயிருக்கு போராட ஆரம்பித்தது பாம்பு. தனக்கிருந்த ஒரே ஆயுதம் தன் வால் மட்டுமே. அதைக் கொண்டு பருந்தின் சிறகை சுற்றி வளைக்க முயல… காற்றை கிழித்துக்கொண்டு பறக்கும் பருந்தின் வேகம் முயற்சியை தடைசெய்ய… சோர்ந்து போக அது ஒன்னும் மனித பிறவி அல்லவே… இன்னும் தீவிரமாக தன் வாலை பலம் கொண்ட மட்டும் பருந்தின் ஒரு பக்க சிறகை சுற்றி வளைக்க முயல… பருந்தின் கவனம் சிதற வேகம் தடைப்பட்டது… அதை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திய பாம்பு இன்னும் இறுக்கமாக சிறகை சுற்றி நெறிக்க… ஒற்றை சிறகுடன் பறக்க முடியா பருந்து அதன் பிடியை விட்டுவிட.. புவியீர்ப்பு சக்தியின் உதவியால் பாம்பு மரத்தின் மேல விழ… விடாமுயற்சியின் பயணால் உயிர் பிழைத்தது அந்த பாம்பு.

இடம் திருச்சிராப்பள்ளி சர்வதேச விமான நிலையம்

திடுமென சைரன் போடாத போலீஸ் ஜீப்கள் விமான நிலையத்தின் வாசலை வளைத்து நின்றன. ஜெய்யின் இன்னோவா கார் தொடங்கி அவர்களுக்கு பின் தொட்டு நின்ற சில வாகனங்களை நகர முடியாத அளவுக்கு வளைத்து நின்றன போலீஸ் வாகனங்கள். பார்ப்பதற்கு அர்த்த சக்ர வியூகம் (அரைவட்ட வியூகம்) போல் தோன்றியது.

மனதில் கலக்கம் இருந்தாலும் முகத்தில் எதையும் காட்டாமல், அதிர்ந்து நின்றிருந்த ஜெய்யின் அருகில் வந்த இந்திரஜீத் “மடியில் கனமில்ல அதனால சில் மேன்..” ஜெய் போலவே பேசிக்காட்ட

“நோ!! எனக்கு எதுவோ ராங்கா ஃபீல் ஆகுது மேன். லுக் எப்படி வியூகம் போட்டு வளைச்சிருக்காங்க… திஸ் கால்ட் அர்த்த சக்ர வியூகம்… யாரும் எஸ்கேப் ஆக முடியாது… இது அந்த கால ராஜா காலத்திலிருந்து நாங்க இந்தியன் யூஸ் பன்ற டெக்னிக் மேன்” என்றான் படபடப்புடன்

“நானும் இந்தியன் தான் லா மாட்!! என்ன… முன்னுக்கு மலேசிய இந்தியன் என்ற அடைமொழி இருக்கு அங்கே பிறந்ததால… நெர்வஸ் ஆகாத மேன்.. என் அப்பன் குதருக்குள்ள இல்லனு உன் முகமே காட்டி கொடுத்திடும் போலிருக்கு” என்றவனின் பேச்சில் சுதாகரித்த ஜெய், தன்னை சமாளித்தவாறு அங்கே நடப்பதை கண்காணிக்கலானான்.

இவர்களின் காரையும் சேர்த்து ஒவ்வொரு காராக சோதனையிட்டனர் காவலர்கள். இந்திரஜீத்தை ஆழ்ந்து பார்த்துக்கொண்டே அவனின் ஆவணங்களை சரி பார்த்த ஒரு போலீஸ்காரர் அவனை நெருங்கி

“என்ன ஸார்… வந்தவுடன் கிளம்பியிருக்கலாம்ல” அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொண்டே தழைந்த குரலில் சொல்ல

“இல்ல..” என்று இந்திரஜீத் பேசும்முன் ஜெய் குறுக்கிட்டான் “ஒன்னுமில்லனு சொல்லிட்டு எங்களை ரிலீவ் பண்ணு!!” ஜெய் அவசரப்படுத்த

“ம்ம்… தலக்கிட்ட சொல்லி பெட்டிய சம்சாரத்துக்கிட்ட கொடுத்திட சொல்லிடுங்க…” கண்கள் பளபளக்க சொன்னார்

“ஒகே மேன் சீக்கிரம்… இல்லனா உனக்குதான் பிரச்சினை!!” மிரட்டும் குரலில் சொல்ல

“யாருக்கு பிரச்சினை வரும்??” அதிகாரமான ஒரு குரல் இவர்களுக்கு பின்னிருந்து வர… பெட்டியை பற்றி பேசிய காவல்காரர் சட்டென தன்னை சுதாகரித்துக்கொண்டு தன் மேலதிகாரிக்கு சல்யூட் செய்தவர் பச்சோந்தியாகினார்

“அவங்களை இங்கிருந்து விடலனா என் வேலைக்கு பிரச்சினை வரும் என்று மிரட்டுறானுங்க ஸார்..” என்றதும் ஜெய்க்கு பிபி ஏறியது…

“நோ ஸார்… இந்த போலீஸ்காரர் எங்கள இங்கிருந்து கிளீயர் பண்ண காசு கேட்டார்… ஸோ உங்க ஹையர் ஆஃபிசர்க்கு தெரிஞ்சா உங்களுக்குதான் பிரச்சினை என்று சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்” தனக்கு சாதகமான உண்மையை சொன்னான்.

“அய்யோ ஸார் அப்படி எல்லாம் இல்லை!!!” என்று அவர் அலர

“ஷட் அப்!! உன்னைப்பற்றி எனக்கு நல்லா தெரியும்யா!! ஒரு நாள் கையும் களவுமா அகப்படுவேனு காத்திருந்தேன்… கரெக்ட்டா இன்னிக்கி மாட்டிக்கிட்டே!!”

“ஸார்… ஸார் இந்த தடவை மன்னிச்சிடுங்க.. இனிமேல் தப்பு செய்ய மாட்டேன்!!” சட்டென தன் வேலைக்காக தழைந்து போனவர் மறந்தும் மணியை காட்டி கொடுக்கவில்லை. அவருக்குதான் நன்கு தெரியுமே… பண விஷயத்தில் தாராளமாக கவனிக்கும் மணி, காட்டி கொடுத்தால் என்ன செய்வான் என்று.

“லுக் மிஸ்டர்…”

“ஐ அம் ஜெய் ஸார்”

“ஒகே மிஸ்டர் ஜெய்… நீங்க இருவரும் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல வந்து ஒரு கம்ப்ளேய்ன் கொடுங்க… நான் நடவடிக்கை எடுக்கிறேன்”

“ஒகே ஸார்… உங்க மாதிரி சின்சீயரான அதிகாரி இருப்பதால்தான் நாங்க நிம்மதியா இருக்கோம்…” என்று ஜெய் இன்னும் ஐஸ்கட்டியை தலையில் கொட்டினான்.

*******************************

மரணவலி அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த மேகாம்பிகா கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். கண்களை திறந்தால் எங்கே அந்த வெளிச்சம் தன்னை அதுக்குள் இழுத்துக் கொள்ளுமோ என்ற பயம் அவளுக்குள்.

உள்ளே நுழைந்தவர்களின் அரவத்தில் மனம் ஆசுவாசமடைந்தாலும் இமைகளை பிரிக்க பயந்தவள் மெதுவாக மூன்றாம் பிறையாய் இமை பிரிக்க… முகிலனும் ரூபனும் அங்கிருக்கும் புகை மூட்டத்தை கண்டு விவாதிக்க… அந்த நிலையிலும் இதழ் விரித்தாள் அவள்.

‘உங்க கண்ணுக்கு அம்புடுதா தடி மாடுகளா?? அப்போ நீங்களும் என் கூட்டம் தானா? பொறவு ஏண்டா நான் உங்க கண்ணுக்கு தெரிய மாடிக்கிறேன்?’ புலம்பினாள்

“பாரு என் உடம்பெல்லாம் புண்ணாகியிருக்குனு!!! வலிக்கிதுடா… என்னை காப்பாத்துங்கடா..” அப்பொழுதுதான் அவர்களால் தன்னை உணர முடியாது என்ற தவிப்பில் சோர்ந்து போனாள்.

அந்த நேரம் ரூபன் தான் கொண்டு வந்த கனமான பையை சோஃபாவில் வைப்பதாக எண்ணி தன் வயிற்றில் வைக்க “அடேய் அடேய் அடேய் வெள்ளை காக்கா!! வலிக்கிதுடா!! படுபாவி பயலே நீ நல்லா இருப்பியாடா!! உன் தலையில் இடிவிழ!!” வலியால் துடித்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை உணராத அப்பாவி ரூபன் சாபம் பெற்று கொண்டான்.

தன் மேலிருந்து வரும் துர்நாற்றம் ரூபனை தாக்கியதை உணர்ந்தவள் கண்களில் மின்னல். “டேய் வெள்ளை காக்கா ஏதாச்சும் செய்டா என்னால முடியல…” ஈனசுரத்தில் முனகியவளின் வேதனை அவன் தாக்கியிருக்ககூடும் போல… சட்டென பையிலிருந்து தன் குலதெய்வ திரு உருவை அவன் கையிலெடுத்ததும் என்னே அதிசயம்…

கொப்பளங்களிலிருந்து கசிந்து வட்டமிட்ட கறும் புகைகள் மாயமாகின. மூன்றாம் பிறை விழிகள் பௌர்ணமியாய் விரிய… மேனி எங்கும் எரிமலை கக்கும் கங்குகள் போலிருந்த கொப்பளங்கள்… ஆழ்கடலில் அமிழும் நீரைப்போல உள்வாங்கி தடமில்லாமல் காணாமல் போயின.

சந்தோஷத்துடன் துள்ளி எழுந்தவள் அவ்விருவரையும் நோக்க… அவர்கள் கைத்தொலைப்பேசியில் ஐக்கியமாகி இருந்தனர்.

“அம்மா ஜெகதாம்பா நீதான் தாயே இவனுங்களை எனக்காக அனுப்பியிருக்கே!! இவனுங்க தான் என் காவல் சாமிகளா ஆத்தா!! உன் மகிமையே மகிமை” மனமுருகி வேண்டியவள் முடிவெடுத்துக்கொண்டாள்.

காவலர்கள் காவல் தெய்வங்களாகினர்.

இருவரும் எங்கோ செல்லப்போவதை உணர்ந்தவளுக்கு இப்பொழுது பயம் வந்து ஒடிக்கொண்டது. மறுபடியும் தனக்கு ஏதேனும் ஆகிவிடுமோ என்று தவித்தவள் அவர்களை தடுக்கும் மார்க்கமாக அவர்கள் அருகில் செல்ல…

அதே நேரம் யாருக்கோ அழைத்த முகிலன் “முனியா நான் கொஞ்ச நாட்கள் வீட்டில் இருக்க மாட்டேன்… தோட்டத்தை சுத்தம் செய்ய வரும்போது கொஞ்சம் பழம் கொண்டு வந்து கிட்சன் கண்ணாடி வழியா வச்சிட்டு போயிடு!!” என்க… புரியாமல் விழித்தனர் மேகாம்பிகாவும் ரூபனும்.

ரூபனின் யோசனை முகத்தை கண்டவன் “எதை தேடி என் வீட்டுக்கு வரானுங்க தெரியல… ஆனா சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாதவனுங்க போல… அடுத்த தடவை வரும் பொழுது… வீட்டுல சாப்பாடு இல்லனா ஏமாந்திடுவானுங்கல்ல… சாப்பிட்டு தெம்பா திருடட்டும்” என்றானே பார்க்கலாம்… நீ நல்லவனா கெட்டவனா என்று ரூபன் பார்க்க… என்ஜாமிடா நீ என்று மேகாம்பிகா பார்த்தாள்.

வீட்டுக்கு வெளியே ஏதோ வாகனம் வந்ததும் இருவரும் கிளம்புகையில்தான் அவள் பக்தியில் சிக்கி மூழ்கி நீந்தி வெளியாகி நிதர்சனத்தை உணர்ந்தவள்… அவர்களை எப்படி தடுப்பது என்று யோசித்தவளின் மூளையில் சட்டென மணியடித்தது…

வேகமாக சென்றவள் அறையிலிருக்கும் ரூபனின் பையை வேகமாக கீழே தள்ளினாள். பை கீழே விழுந்த சத்தத்தில் முகிலன் ரூபனை திரும்பி பார்த்து “போய் உன் பேக்கையும் எடுத்திட்டு வந்திடு…” என்க

சுற்றும் முற்றும் பார்வையை சுழல விட்டுக்கொண்டே பையை எடுத்தவனை பார்த்த மேகாம்பிகாவிற்கு சுவாரசியம் உண்டாக… அவன் எடுத்த பையை இவளும் தன் வசம் இழுக்க… ரூபனின் பார்வையில் மிரட்சி… வாய் தானாக “காக்க… காக்க கனகவேல் காக்க” என்று உச்சரிக்க

“யோவ் ஜாமி நீதான் யா என்னை காக்கோனோம்… நான் ஒன்னும் பேய் இல்ல” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவனுடன் வாசல் வரை சென்றவள் எதேற்சையாக திரும்பி பார்க்க… சற்றுமுன் தான் அனுபவித்த அந்த கொடிய வலிகள் கண்முன் நிழலாட உடல் தூக்கிவாரிப்போட்டது. சட்டென அவளின் காவல் தெய்வங்களுடன் இணைந்து கொண்டாள்.

இரவோடு இரவாக ஜீப் திருச்சியை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. சுகந்தமான நறுமணம் ஜீப்பில் நிறைந்திருக்க… ரூபனுக்கு அரூபமாக எதுவோ ஒன்று தங்களை தொடர்வதை உணரும் தருணம் முகிலன் வாய் திறந்தான்

“திருச்சில என்ன கேஸ்?” கண்களை மூடிக்கொண்டே கேட்டான்.

“நமக்கென்ன புதுசா கிடைச்சிட போகுது ஸார்… ஒன்னு கடத்தல் இல்ல கொலை. இருந்தாலும் திருட்டு பயலுகளுக்கு சாப்பாடு எல்லாம் ரெடி பண்ணிவச்சிட்டு வரதெல்லாம்…. யூ ஆர் கிரேட் ஸார்” ரூபனின் பேச்சு வஞ்சக புகழ்ச்சிபோல் தோன்ற, கண்களை திறந்த முகிலன் பாசமாக ஒரு பார்வை பார்த்தான்

‘இவன் வேற… டக்குனு கண்டுபிடிச்சிடுறான்!! ஒன்னுத்தையும் குதர்க்கமா பேச முடியுறதில்ல!! இருந்தாலும் ரூபா.. உன் வாய் உன் கண்ட்ரோல்ல இல்ல… இப்படியா வாய் விடுவ…. அவன் களவாணிக்கு மீல்ஸ் வச்சா என்ன… இல்ல படுக்குறதுக்கு தலகாணி வச்சா என்ன?’ மனம் எப்பொழுதும்போல அவனை சரமாரியாக கவுண்டர் கொடுக்க… ஒன்றும் தெரியாதது போல் பார்வையை சாலையில் பதித்து கொண்டான்.

அங்கே இன்னொரு ஜீவனோ அதிர்ச்சியில் நெஞ்சில் கைவைத்து உட்கார்ந்திருந்தது… ‘எதே!! இவக ரெண்டும் போலீஸ்காரவகளா?’ மெதுவாக நெஞ்சை தடவிக்கொண்டவள்

‘எப்படிதான் இங்கே வந்தேனோ!! ஒன்னுமே இந்த மூளைக்கு அம்புடமாட்டிக்கிது… நாந்தேன் அந்த களவாணினு தெரிஞ்சா சுட்டுபுடுவாகளோ??? ச்சே.. ச்சே.. இல்ல.. இல்ல… இந்த பீமன் எனக்கொசரம் பழம் எல்லாம் வாங்கி வைக்க சொல்லிருக்காப்புல… அப்படினா… அப்படினா… நெசமாலுமே இவக எனக்கு காவலு காரவகதேன்… என்ன… அந்த சாமி கைல அருவா இருக்கும்… இந்த சாமிக கைல துப்பாக்கி…’ அதிர்ச்சி மோட்லிருந்து பரவச மோட்க்கு வந்தடைந்தாள் மேகாம்பிகா.

*************************

திருச்சிராப்பள்ளி காவல் நிலையம்
காலை மணி 5

“என்ன ஸார் நீங்க… கடேசில என்னை மாட்டி விட்டுட்டீங்களே?” ரகசியமாய் ஜெய்யிடம் வந்து புலம்பினார் அந்த போலீஸ்காரன்.

“நீ செஞ்சதை நான் முடிச்சி வச்சேன் மேன்… என்கிட்டயா உன் கேம்மை காட்டுற!! நம்ம தலக்கு தெரிஞ்சா உன் நிலைமையை… ம்ம்ம்… நோ.. நோ.. உன் ஃபேமிலி நிலமை திங் பண்ணீயா மேன்? ஒழுங்கா ஒத்துக்கிட்டு வாயை மூடிட்டு போ!! இங்கே கிடைக்கிற சம்பளத்தை விட டபுள்ளா கவணிச்சுக்குவார் தல!!” வாயை துடைப்பது போல் ரகசியமாய் பேரம் பேச

“சர்தான் ஸார்..” என்று நகரப்போனவனை பிடித்து தடுத்தவன்

“இங்கே என்ன நடக்குது? ஏன் இந்த ஸேர்ச்?”

“கடத்தல் பொருள் கையில் சிக்கியிருக்கு.. அத்தோட இந்த டீலிங்ல உள்ளவன் இங்கே வரதா துப்பு கிடைச்சது… அதனாலத்தான் உங்களை சீக்கிரமா கிளப்பிவிட நினைச்சேன்” என்றதும் ஜெய்க்கு கொஞ்சம் அதிர்ச்சிதான், இருந்தாலும் தன்னை சமாளித்து கொண்டவன் அருகிலிருந்த இந்திரஜீத்தை பார்க்க…

கறுப்பு கண்ணாடி அணிந்து தன் உணர்வுகளை அழகாக மறைத்து கொண்டிருந்தான் அவன். கைகள் இரண்டும் கால்சராயில் அடைக்கலம் கொண்டிருந்தன.. பயத்தில் உள்ளங்கைகள் வேர்த்திருந்ததை ஒளித்துக்கொண்டான் அவன். ஒவ்வொரு நொடியும் இது மணியின் திருவிளையாடலாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் அவன் மனதில் வலுத்துக்கொண்டே இருந்தது.

ஒரு தாளில் நடந்தவற்றை எல்லாம் எழுதி கொடுத்துவிட்டு இருவரும் அந்த காவல் நிலையத்திலிருந்து வெளியாகவே பல மணி நேரங்கள் கடந்திருந்தன… இத்தனை நிகழ்வுகளிலும் இந்திரஜீத் ஒரு பார்வையாளனாக நின்றிருந்தான்… நடப்பவை அனைத்தும் அவன் கட்டுபாடில் இல்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தன.

ஒவ்வொன்றும் புது அனுபவங்களாக கிரகித்துக்கொண்டிருந்தவனை ஈர்த்தது… உள்ளே நுழைந்த இரு வாலிபர்களின் தோற்றம். சாதாரண உடையில் வந்திருந்தாலும் அவர்களின் தீட்சயமான பார்வையும் உருண்டு திரண்ட வலிமையான தேகமும் சொல்லாமல் சொல்லியது அவர்களும் காவல்காரர்கள் என்று…

வந்தவர்கள் இருவரும் தங்களை கடக்கையில் அவர்கள் மீதிருந்த நறுமணம் மூக்கில் நுழைந்து இந்திரஜீத்தின் மனதை இதமாக்கியது என்றால் ஜெய்யின் மனதில் குழப்பங்கள் வந்து அமர்ந்து கொண்டன… அதன் விளைவாக புருவம் சுருக்கினான் அவன்.

அங்கிருந்த அனைவரும் வந்தவர்களுக்கு சல்யூட் அடிக்க… வந்தவர்கள் உயர் பதவியில் உள்ளவர்கள் என புரிந்து கொண்டனர்..

“வெல்கம் டு திருச்சி ஸார்” என்றவருக்கு தலையசைத்த முகிலன் “ஹீ இஸ் காந்தரூபன்…” என்று ரூபனை அறிமுகப்படுத்தியதும்

“என்னை ரூபன் என்று கூப்பிடலாம்” என்று கைகுலுக்கியவன் “நம் கிரைம் டிவிஷன் ஹேட் மிஸ்டர் முகிலன்…. மணிமுகிலன்!!” என்றதும் வெளியே சென்று கொண்டிருந்த இருவரின் கால்களும் நடையை நிறுத்தின…


சாவின் விளிம்புக்கு சென்று உயிர் பிழைத்தது பாம்பு… ஆனால்…..
 

மாலினிராஜா

எஸ்எம்எஸ் குழுமம் எழுத்தாளர்


சூழ்வதெல்லாம் மாயைதானோ

அத்தியாயம் 9


30687

மரணத்தின் வாயிலை தொட்டு வந்த பாம்பு ஆசுவசமான மூச்சை விட்டுகொண்டே மரத்தை வளையலிட்டு இறங்கி சென்றது. அதன் மனதில் மமதை குடிகொள்ள பாட்டு பாடியது

‘வெற்றி நிச்சயம்..

இது வேத சத்தியம்…
இமயமலை ஆகாமல் எனது உயிர் போகாது…

சூரியன் தூங்கலாம் எனது விழி மூடாது'.

‘சதக்' என்ற சத்தத்தில் விழி மூடாது என்று பாடிய பாம்பின் விழிகள் நிரந்தரமாக மூடின… மழையில் சகதியில் வேகமாக வந்த கார் பாம்புக்கும் கட்டைக்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் அதன்மேலேறி செல்ல… செருக்கு கொண்ட பாம்பின் உயிர் பரலோகம் சென்றது.

ஏனோ மணிமுகிலன் என்ற பெயரில் இந்திரஜீத்தின் கால்கள் தாமாக நின்றன. இவன் தான் மணி என்ற சந்தேகத்தில் இல்லை… ஆனால் ‘மணி' என்ற அந்த பெயர் அவனை ஆட்கொண்டிருந்தது. இதுவரை கண்ணில் தென்படாதவன், இக்கட்டில் தன்னை காப்பாற்ற முனைந்தவன் என்பதெல்லாம் தாண்டி, மணி தன்னை பகடை காயாக்க நினைக்கிறானா என்ற எண்ணம் அவன் மனம் முழுதும் வியாபித்து கொண்டு அவனை அலைகழித்து கொண்டிருந்தது.

அதே நேரம் இந்திரஜீத்துடன் சேர்ந்து ஜெய்யும் அங்கே உரையாடிக் கொண்டிருந்தவர்களை பார்த்தான். மனதில் ஒரு நெருடல்… அதை மறைத்தவன்

“லுக் தீரா… இனிமேல் இங்கே இருப்பது நமக்கு டேஞ்சர்!! உன் திங்கிங்கை ஸ்டாப் பண்ணிட்டு காருக்கு வா மேன்… எவனெவன் நம்மளை வாட்ச் பன்றானோ… கமான் மேன்!!” இழுக்காத குறையாக அவனை காருக்கு அழைத்து செல்ல… அதே நேரம் உள்ளுணர்வு உந்த திரும்பி பார்த்தான் முகிலன். அவனுடன் சேர்ந்து ரூபனும் திரும்பி பார்க்க… அவர்களின் கண்கள் கூர்மை பெற்றன.

“அவர்கள் என்ன விஷயமாக வந்தாங்க?” முகிலனின் பார்வை உணர்ந்து ரூபன் கேள்வி கேட்க… நடந்ததை விவரித்தார் இன்ஸ்பெக்டர்.

“ஸோ… அவங்ககிட்ட காசு கேட்டத நம்ம ஆளு ஒத்துக்கிட்டார்… ரைட்??” தாடையை தடவிக்கொண்டே கேட்ட முகிலன் சட்டென “நான் பார்க்கனும் கூப்பிடுங்க..” என்றதும்… யாரை பார்க்கனும் என்று சொல்லுகிறார் என இன்ஸ்பெக்டர் முழிக்க…

“ஒத்துக்கிட்ட நம்ம ஆளை கூப்பிடுங்க ஸார்” என்று ரூபன் உதவினான்.

வந்தவனை ஏற இறங்க பார்த்த முகிலன் “நீதானா அது?? குட் குட்… தப்பு செய்யுறது ஒரு வகை தைரியம் என்றால் அதை ஒத்துக்கொள்வது இன்னொரு பெரிய தைரியம். ஒகே.. என்ன நடந்ததுனு அதே தைரியத்துடன் இன்னொரு தடவை சொல்லு பார்ப்போம்!!” குரலில் நக்கல் இருந்தாலும், முகத்தில் உண்மை மட்டுமே வரவேண்டும் என்ற கடுமை இருந்தது.

முகிலனை கண்ட அந்த போலீஸ்காரருக்கு தொண்டை ஏறி இறங்கியது. இன்ஸ்பெக்டரிடம் சொன்னதை மறு ஒளிப்பரப்பு செய்தவனை புருவம் சுருக்கி பார்த்தவன்…

“ஓஹோ…. ஐ ஸீ…. இன்ஸ்பெக்டர் இவன்மேல் கம்ப்ளேய்ன் கொடுத்தவங்களை வரச்சொல்லுங்க!!” என்றதும் தன் முன் தலை கவிழ்ந்து நின்றவனின் உடல் ஒரு முறை நடுங்கி அடங்கியதை கண்டும் காணாததை போல் தொடர்ந்து அவனை துளாவினான்

“எத்தனை காரை செக் பண்ண??”

“மூன்று கார் ஸார்..” குரலில் நடுக்கம்

“ஆஹாங்… அப்போ மத்த இரண்டு கார்க்காரங்ககிட்டயும் பணம் கேட்டாயா??”

“அ.. அது.. இல்ல… ஆனா… இ… இது… இவங்க கிட்ட..” வார்த்தைகள் பரோட்டாவை பிய்த்து போடுவதுபோல் பிய்த்து போட்டான். முகிலனோ அவனை கொத்து பரோட்டா போடாமல் விடுவதில்லை என்ற முடிவுடன் கொத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“இ.. இவங்க கிட்டதான்… இவங்ககிட்ட மட்டும் என்ன இருந்தது??” இடையில் ரூபன் புகுந்து நக்கலடிக்க

“ஒ… ஒன்னும் இல்ல ஸார்..” வெளிப்படையாகவே அவன் உதடுகள் நடுங்க ஆரம்பித்தன

“ஒன்னுமில்லாதவங்க கிட்ட நீ ஏன் பணம் கேட்கனும்?? எங்கேயோ இடிக்கிதே??... ஏன் ரூபன் உனக்கு ஏதாவது தோணுதா? இல்ல உங்களுக்கு ஏதாவது தோணுதா இன்ஸ்பெக்டர்?” ஒரு பக்கமாக மேஜையின் அமர்ந்திருந்தவன் ஒற்றை காலை ஊன்றிக்கொண்டே யோசிப்பதுபோல் கேள்வி கேட்க

“நான் அவங்க அருகில் போகும் போது, அந்த இருவரில் ஒருத்தன் எதையோ சொல்லிட்டு ‘உனக்குதான் பிரச்சினை' என்றான் ஸார்… ஏற்கனவே இவர் பலரிடம் பணம் வாங்குவது அரசல் புரசலாக எனக்கு தெரிய வந்தது.. . கையும் களவுமாக பிடிக்க நினைத்தேன்… அது இன்றைக்குதான் நிறைவேறிடுச்சு ஸார்!!” இன்ஸ்பெக்டர் சொல்லுகையில்… ரூபனின் முகம் பளிச்சிட்டது… அதைக்கண்ட முகிலன்

“முதல்ல உன்கிட்ட கேட்டுட்டுதான் இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட கேட்டேன்… பார்… அவர் சட்டுனு பதில் சொல்லிட்டார்… இவரிடம் கத்துக்கோ..” என்றவனை பார்த்த ரூபனின் மனம்

‘அதானே இந்த மலைக்குரங்கு இன்னும் என்னை ஏன் வாரி விடலைனு நினைச்சேன்… தோ… செஞ்சுட்டான்… எல்லாம் இவனோட கோர்த்து விட்ட அந்த சொட்டையை சொல்லனும்… யோவ்.. சொட்டை தலையா!!!’ ரூபன் பல்லை கடிக்க… அதைக்கண்ட முகிலன் புருவம் உயர்த்த, சட்டென உதட்டை விரித்து சிரிப்பதுபோல் காட்டிக்கொண்டவன் வாய் திறந்தான்

“ஸார்… நம்ம இன்ஸு சொன்னதுல ஒரு விஷயம் இப்படி இருக்குமோ என்று தோணிக்கிடே இருக்குது…”

“ஸ்பில் அவுட் ரூபன்” அனுமதி அளித்தான் முகிலன்

“மூன்று காரை செக் செய்துட்டு இவங்ககிட்ட மட்டும் ஏன் பேரம் பேசியிருக்கார்? எனக்கு என்ன தோணுது என்றால்… அவங்களை இவருக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமாகி இருக்கனும்… பிகாஸ் இவங்க ரெண்டு பேரோட கோன்வோவை பார்த்தா அப்படித்தான் தோணுது. நார்மலா அறிமுகமில்லாத ஒரு போலீஸ்கிட்ட பேசும்பொழுது யாரா இருந்தாலும் அந்த மரியாதை இருக்கும்… ஒருமையில் எல்லாம் பேச மாட்டாங்க…”

ரூபனின் விளக்கத்தில் வாயடைத்து போனது இன்ஸ்பெக்டர் மட்டுமல்ல மாட்டிக்கொண்ட அந்த போலீஸ்காரரும்தான்.

‘ஏன்தான் இவனுங்க வர டைம்ல போய் மாட்டினேனோ!! பீமன் போல இருக்கானுங்க பார்த்தா… எனக்கு எமனா வந்திருக்கானுங்களே!! போச்சு போச்சு இதோட என் ஜோலி முடிஞ்சது…’ என்ன நடக்க போகுதோ என்ற பயத்தில் கண்கள் கலங்கி போயின. கண்ணீரை துடைத்தவன் நிமிர்ந்து பார்க்க… ஜெய் அவனை முறைத்துக்கொண்டே இந்திரஜீத்துடன் உள்ளே நுழைந்தான்.

***************************

சற்றுமுன் தங்களை தாண்டி சென்றவர்களை பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள் மேகாம்பிகா.

‘அந்த கொத்தவரங்காயை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரியே இருக்கே… எங்கே பார்த்தேன்? ச்சே!! ஞாபகத்துக்கு வந்து தொலைய மாட்டிக்கிது. ஆனா.. ஆனா… அவனோட சோட்டுக்கார பயலை பார்த்தாலே… பார்த்தாலே… நெஞ்சாங்கூட்டுக்குள்ள நிலநடுக்கம் வருதே… எதனால? அவனும் அவனோட மூஞ்சும்… கைய பிசைஞ்சு நின்னா அசல் நம்பியார்தான்’ கையை நொடித்துக்கொண்டவளின் கண்கள் முகிலனையும் ரூபனையும் நோக்கின.

தன் காவல் தெய்வங்களின் வீரத்தீர சிந்தனைகளை அருகில் இருந்து பார்த்து கொண்டிருந்த மேகாம்பிகாவிற்கு பெருமையாக இருந்தது.

“ஆத்தீ.. என்னமா யோசிக்கிறானவுக… இந்த பீமன் மொளகா கடிச்சு முழுங்குறதுபோல பேச்சுல பாதி காரம் இருந்தாலும் மிச்சத்தை எல்லாம் முழுங்கிடுறான். இந்த வெள்ளை காக்கா பார்க்க சோளக்காட்டு பொம்மை போல இருந்தாலும் பேச்சு சும்மா பாக்கை நறுக்கினது போல வெட்டு ஒன்னு துண்டு ரெண்டுதான்.

என் ஆத்தா ஜெகதாம்பாதான் இவனுங்ககிட்ட என்னை ஒப்படைச்சிருக்கா… அப்படியே என் பழைய கதையையும் கொஞ்சம் என் மூளைக்கு காட்டிப்புடு தாயே… அப்போதான் என் கூடு எங்க இருக்குனு அகப்பட முடியும்… இது மட்டும் செஞ்சுட்டனா நான்… நான்…’ என்ன வேண்டிக்கலாம் என்று யோசித்தவள் கண்கள் தெனாவெட்டாய் அமர்ந்திருந்த முகிலன் மேல்பட

“இந்த பீமனை பூமிதிக்க வைக்கிறேன் தாயே” என்று வேண்டுதல் வைத்தவள் பக்தி பழமாக கைகூப்பி நின்றிருக்க… மனதில் மறுபடியும் நிலநடுக்கம். சட்டென ரூபனின் பின்னால் ஒளிந்த்துக்கொண்டாள். மேகத்தில் ஒளிந்துக்கொண்டு வெளியே எட்டிபார்க்கும் நிலாபோல் எட்டி வாசலை பார்த்தாள்.

*****************************

ஜெய்… மணியின் கையாள். மணியின் ஆணைகளை சிரத்தில் வைத்து அடிபணிபவன். இவனுக்கு கீழே பல அடியாட்கள் இருக்க, மணி கொடுக்கும் வேலைகளை கச்சிதமாக முடித்து விடுவான்.

ஆனால் இந்திரஜீத்தை மட்டும் தன்னை நேரில் சென்று பார்க்க மணி சொல்ல… அதில் ஜெய்க்கு பரம சந்தோஷம்… மற்றவர்களைவிட மணி தன்னை நாடுவது அவனுக்கு பெருமை… மனதின் ஓரத்தில் இந்த இந்திரஜீத் மட்டும் என்ன அப்படி என்ன தனி கவனிப்பு என்ற குடைச்சல் இல்லாமலும் இல்லை.

இப்பொழுது விமான நிலையத்திலிருந்து காவல் நிலையம் வரை அலைந்ததில் அவனின் பொறுமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பறந்து கொண்டிருந்தது… ஹப்பாடா எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்தது… பழியை அழகாக அந்த போலீஸ்காரன் மேல போட்டாச்சு என்ற நிம்மதியுடன் கிளம்பிவிட… பாதிவழியில் மறுபடியும் வரச்சொல்லி காவல்நிலையத்தில் இருந்து அழைப்பு வந்ததும் எரிச்சலாகிவிட்டான்.

அதோடு இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கும் பிரச்சினைகள் மணியின் காதுக்கு சென்று விட்டால், தன் மேல் இருக்கும் நன்மதிப்பு குறைந்து விடக்கூடும் என்ற பயம்தான் அவனுக்கு பிரதானமாக இருந்தது.

ஜெய்யும் இந்திரஜீத்தும் காவல்நிலையத்துக்குள் மறுபடியும் நுழைந்தனர். இந்திரஜீத்தின் கண்கள் அலைபாய்ந்தன. ஜெய்யின் முகம் இறுகியிருந்தது.

“வணக்கம்… என்ன விஷயமா கூப்பிட்டீங்க ஸார்?” பவ்யமாக இன்ஸ்பெக்டரிடம் ஜெய் பேச… அவனின் பன்மையான விளிப்பை கண்களால் சுட்டி காட்டினான் ரூபன்.

“ஹாய்!! ஐ அம் மணி” சட்டென எழுந்து வந்து கைகுலுக்கினான் முகிலன். அவனின் அறிமுக விளிப்பில் ஜெய் முகம் கடினமுற… அருகிலிருந்த இந்திரஜீத் அதிர்ந்து போனான்.

மூவரையும் புருவ சுளிப்புடன் கழுகு கண்களாக கவணித்து கொண்டிருந்தான் ரூபன்.

“ஐ மீன் மணிமுகிலன். ஒகே… இந்த போலீஸ்காரர் உங்களிடம் பணம் கேட்டதாக புகார் கொடுத்திருக்கீங்க ரைட்?”

“ஆமா ஸார்!! எனி பிராப்ளம் ஸார்?”

“ஜஸ்ட் ஸ்மால் என்கொயரி… இவரை முன்னமே உங்களுக்கு தெரியுமா?” முகிலன் ஆரம்பிக்க

“இல்ல ஸார் இன்னைக்குதான் முதன் முதலில் பார்த்தேன்..”

“ஓ.. ஒகே… ம்ம்ம்… என்ன நடந்ததுனு ஒரு டெமோ காட்டுங்களேன்… ம்ம்ம்… ரூபன் இங்கே வா… நீதான் அந்த போலீஸ்காரன்.. ஒகே நாவ் ஸ்டார்ட்” என்றதும் முகிலனை ஒர் பார்வை பார்த்த ரூபன் ‘நல்லா வருவேடா நீ மலைக்குரங்கு… என்னை நல்லா வச்சி செய்ரே' மனதில் குமுறிக்கொண்டே ஜெய்யின் அருகில் வர, இதையெல்லாம் கண்டு கொண்டிருந்த இந்திரஜீத்தின் இருதயம் ஓடும் ரயிலனாது.

“ஸார் உங்க காரை கிளீயர் பண்ணனும் என்றால் பணம் கொடுங்க… இல்லனா உங்களுக்குதான் பிரச்சினை..” ருபன் அவர்கள் கொடுத்த புகார் போல ஆரம்பிக்க

“ஸார்… என்ன இப்படி பேசுறீங்க… உங்க ஹையர் ஆஃபிசர்க்கு தெரிஞ்சா… உங்களுக்குதான் பிரச்சினை!!” என்ற ஜெய் “இவ்வளவுதான் பேசினோம் ஸார்” என்றான்.

“ஒகே குட்… இவர் யார்?”

“இவர் தீரா” என்று ஜெய் சொல்ல அதே நேரம் ஜீத்தும் “ஐ அம் இந்திரஜீத்” என்றான்.

“ஓ… தீரா என்ற இந்திரஜீத் ரைட்? நீங்க லோகலா?” முகிலன் கேட்க

“நான் மலேசியாவிலிருந்து வந்திருக்கேன்..”

“சுத்தி பார்க்கவா?”

“ஆமா” “இல்ல” இருவரின் குரலும் ஒரு சேர வர

“ரூபன் ஹேண்டல் தெம்” என்றுவிட்டு இன்ஸ்பெக்டரிடம் திரும்பிய முகிலன் “கடத்தல் பொருள் எல்லாம் எங்கிருந்து வந்திருக்கு இன்ஸ்பெக்டர்?”

“மலேசியாவில் இருந்து ஸார்”

“ஓஹ்..” என்ற முகிலன் ஓரக்கண்ணால் இந்திரஜீத்தை பார்க்க

“ந… நான் என் மாமாக்கு ஹார்ட் அட்டாக் அதான் விசிட் பண்ண வந்தேன் அட் த சேம் டைம் என் ஃபிரண்ட் ஜெய் கூட சேர்ந்து கொஞ்சம் ஊர் சுத்தி பார்க்கலாம் என்ற ப்ளான் இருக்கு ஸார்” ஆரம்பத்தில் திணறினாலும் பின்பு கோர்வையாக சொல்லி முடித்தான் இந்திரஜீத்.

“மாமாக்கு அட்டாக் என்று சொல்லுறீங்க ஆனால் இத்தனை மணி நேரம் ஆகியுமா போய் பார்க்காமல் இருக்கீங்க?” ரூபனின் குரலில் எள்ளல் இருந்ததுவோ..

“இங்க கம்ளேய்ன் கொடுத்ததால்தான் ஸார் லேட்டாகிடுச்சு” ஜெய் சமாளிக்க

“நீங்கதானே புகார் கொடுத்தது… இவரை அனுப்பி இருக்கலாமே!! வழிகளா இல்லை? இல்ல நம்ம ஊருல வசதிகள் இல்லையா?” ரூபனின் கேள்விகள் ஜெய்யை சினமூட்டின போலும்

“அந்த போலீஸ்மேன் மட்டும் என்கிட்ட காசுக்கு கெஞ்சிக்கிட்டு நிற்கலனா நாங்க எப்பவோ அங்கே ரீச் ஆகியிருப்போம்!!” காட்டமாகவே வந்தது குரல்.

“தைரியமா ஒரு போலீஸ் வந்து உங்ககிட்ட வந்து பணம் கேட்கிறார் என்றால் அதுக்கு என்ன காரணம்?” அழுத்தமாக ரூபன் கேட்க

“டிமாண்டர் இருக்குற வரைக்கும் வேற என்ன செய்ய முடியும்?”

“உங்க கிட்ட காசு இருக்கு என்பது அவனுக்கு எப்படி தெரியும் நீங்க கொடுப்பதால்தானே?”

“எங்ககிட்ட இருக்கு கொடுக்குறோம்”

“வாங்குவது தப்பென்றால் கொடுப்பதும் தவறுதானே!!”

“போலீஸ் தவறு செய்றவங்களை பிடிக்கனும் ஸார்.. காசு வாங்கி தவறு செய்ய கூடாது!!”

“அப்போ போலீஸ் காசு கேட்பது தவறு செய்தவரின் தவறை மறைப்பதற்காக இல்லையா மிஸ்டர் ஜெய்”

“அஃப் கோர்ஸ்!!”

“நீங்க என்ன தவறு செய்தீங்க மிஸ்டர் ஜெய்… இந்த போலீஸ்காரர் உங்களிடம் பணம் கேட்டு மறைப்பதற்கு?”

பதில் சொல்ல முடியாமல் அதிர்வுடன் ரூபனை பார்த்தான் ஜெய். அவன் மனம் ‘டேமிட் கண்டுபிடிச்சிட்டானோ!!’ என்று பயமுறுத்த… தொடர்ந்து இதற்கு பின்னால் மணியின் ருத்ரதாண்டவம் எப்படி இருக்கும் என்று எண்ணியவன் நிலைகுலைந்து போனான்… அது சில நிமிடங்கள்வரைதான். பின்பு எதையோ எண்ணியவன் முகம் நிர்மலமாக இருந்தது. துணிந்தப்பின் பயம் இல்லை போலும்.

அந்த இடமே சில வினாடிகள் அமைதியானது… இன்ஸ்பெக்டரும் அங்கு பணிபுரிந்த சிலரும் ரூபனின் சாமர்த்தியமான பேச்சில் வாயடைத்து போயிருந்தனர். முகிலன் மனமோ ஆதிகேஷ்வரை பாராட்டிக்கொண்டிருந்தது. ‘குட் செலக்‌ஷன் தான்'

இந்திரஜீத் தமிழ் நாட்டு போலீஸை பற்றி கேள்வி பட்டிருக்கிறான். ஆனால் இப்பொழுதுதான் அவர்களின் சாமர்த்தியத்தை நேரடியாக காண்கிறான். ‘வாவ்!! ஃபெண்டாஸ்டிக்’ என்று மனம் விசிலடிக்க… தனக்கு தானே ஆப்பு வைக்க விரும்பாதவன் அமைதியாக நின்றுக்கொண்டான்.

கூடவே எங்கே தன் கடத்தல் வியாபாரத்தை இப்படி சுலபமாக கண்டுபிடித்திருவார்களோ என்ற எண்ணம் வந்து அவனை அச்சம் கொள்ள வைத்தது.

இத்தனை பேரின் பார்வைகள் ரூபன் என்ற புள்ளியில் வட்டமிட்டிருக்க… சம்பந்தப்பட்டவனோ அதிர்வுடன் எழுந்து நின்றுக்கொண்டான்.


நிஜங்கள் வெறும் நிழல்களே
மாயைகள் நிஜங்களாகும்
 
Status
Not open for further replies.
Top